A POR UN DO PEPÉ, AINDA QUE SEXA.

Por Femia Castradora


Xastou de volta, literal e fighuradamente, as veses penso que xa todo dame ighual.

Onse da noite na minha casa da aldea. Escoito ruido da banda da vesinha, esta Pitty V. Cando cheghan as Pirulinas bota a casa pola fiestra e fai partis, como di ela. Eu ainda que non estou invitada vou e ás veses levo alghunha ghalinha para que mentras eu doulhe ao vinho ela pique no ghramón do xardín.

Os amigos da Piti sonche moi aquelados, elas moi fininhas e eles sempre falando do seu iate, e cheiran a colonia. Cando fixo a primeira festa de inaughurasión levei un susto dos grandes porque eu escoitaba serpes, serpes asubiadoras. Eu disía que non podía ser tanta bicha solta e fun cara á casa da Piti a mirar que pasaba alí. Dinme de conta de que quenes silbaban eran os amigos de Piti, que falaban raro e as eses fasíanas coma se foran de Rianxo con asento de Madrí.

Festa rachada Piti estail: croquetinhas de marisco, canapés e caqueis. Eu prefiro as festas da Ramona, que pon cosido e biscoito molhado en licor café, vaia desfase de festa, acabamos todos a rolos fasendo lasos de amistá dos que non se poden esqueser. Moitos dos da aldea son froito desa esaltasión do companheirismo, vaia casamenteiro está feito o licor café da Ramona!

Eu, cando salto o muro que separa a minha casa da de Piti sempre levo un bocadinho de xamón de Coren e se ten moita ghrasa melhor. Tínhades que ver a cara que ponhen os seus invitados, cómenmo cos olhos. Hai que comprendelos porque sempre comen cousas pequenas, non usan os seus dentes para morder.

A falta de licor café bebo vinho e logho llintonis con bolinhas moradas. Esta xente está para enserrala, eu non lle boto nada ao licor café e nin falta que fai. Hai que reconheser que tamén se che suben á cabesa os llintonis. Eu notaba que a cabesa non estaba quieta e entrábanme ghanas de bailar por Bertín Osborne, que esta Piti é un pouco ransia e bastante aforradora, a saber os anos que fai que non merca música. Xustifícase disindo que “de Bertín aprovéitase todo, coma os porcos, e mesmo dá ghloria oílo en Intereconomía. Ghrasias a Dios que aínda quedan homes”. E hala, todos a bailar coma se estiveran posuídos, eles movendo o flequilho coma se foran Rafaela Carrá (festa, que fantástica, fantástica, esta festa, brruuum) e elas cos tacos cravados no ghramón bailando coma rastafaris fumados.

Eu, vendo iso coma se fora una sosiólogha da terra, comprendendo que os homes presisan da axuda do alcól para que os seus istintos saian á lus. Así estaba eu cando vin cheghar cara a min a un deles cuns pantalóns amarelos e camisa asul cun xersei posto nos ombros.

Propúxome tomar a última no llacusi da Piti, pero eu recordei que botei alí aos patos para que estiveran afeitos ás burbulhas, que nunca é pouco para os meus animais. Díxenlle que melhor íamos tras o palheiro, que aínda acabara de apanhar a herba o día antes e estaba máis branda. Aproveitei e pasei pola casa para colher una botelha de licor café, que eu sen el non son castradora nin nada, e a Vinghador, que xa fasía tempo que non o usaba e estaba a colher ferruxe.

Así fun ata o palheiro, onde me esperaba o do xersei. Noite de paixon pepera, hai que probar de todo, non ía faser ascos a novas esperiensias. Dinme de conta de que ía nesesitar o licor café coma o ar que respiramos. O tipo comensou a falar de que isto vai ben, do empregho e dos recortes. Eu pensei que ese home era parvo e que ía ver as marabilhas dos recortes na súa pel. Minha man percorreu o seu peito e foi baixando ate o seu embigho, desabotoneilhe a camisa e vin o burato subir e baixar cada ves máis apresa. Achegheime ata a pitrina e baixeilha pouco a pouco. Alí estaban.

Vinghador brilhou baixo a lus da lúa.


 

NOITE GHEI, QUE GHUAI!!

Por Femia Castradora


Logho das vacasións meresidas, volvo á casa. Comprobo coma Marelinha, a minha vaca é de fiar. Todos os cochos, as ghalinhas, ouvelhas, cans, ghatos, pitas e demais están que dan ghloria velos. Nunca vira cousa ighual. Fixen un selfi con todos eles e logho de levarlhe o carrete a Servando, o fotóghrafo, colghei a foto na pereira da minha leira. Vin iso nun das minhas viaxes polo mundo, chámase performans. Eu son unha innovadora na aldea, un favor que lhe fagho aos vesinhos.

Aínda que non tenho cámara desas dixitais, tenho ordenador e cando abro o meu correo tenho unha mensaxe do Rodrigho. Dime que si quero faser algho para una festa dos gheis que van faser en Pontevedra.

Vestinme co meu traxe de ghatinha de látes e fíxenme outro selfi. Puxen o antifás de lenteghuelas para darle máis misterio, non vaia pensar que eu non entendo. Ía colher a fusta, pero dixen: Femia, non vai deso… E que cando saco o meu lado salvaxe non sei parar.

Voltei con Servando e cando tiven a foto mandeilha ao Cota para que vira todo o meu potensial. Deseghida tiven meil del: mulher, para o carro. Soio quero una frase túa.

Buá, acabáramos! Sentinme un pouco desesionada, porque aínda que lhe ía faser a frase pensei que me pedira ir de preghoneira. Xa me estaba vendo no Conselho co meu traxe de ghatinha e repartindo condóns dende o balcón. A mans cheas coma se eu fora a dona de Dúres. Porque aínda que son un pouco máis caros, a calidade é a calidade. Non é cousa de compralos nun chino ou no Mercadona. Logho pasa o que pasa e aínda vou ter eu a culpa.

Total, que fun ver a esposisión e atópome cuns cubos moi ghuapos cheos de fotos e de cousas que pensa a xente do tema. Eu pensei que ao melhor ía estar máis chulo se en ves de ser de algho así coma plástico, poderíannos haber feito de bloques coma o meu cortelho. Vinte anos fai que o meu pai mais o tío Manolo o fixeron e alí sighe, coma se fora una pirámide desas que hai en Exipto. Un pouco escanghalhadas, pero aí están.O que si, había ambiente, ía lighar seghuro.

Cando xa tinha trabalhada una rapasa que andaba por aló, atópome con Ramiro o do ultramarinos e comensoume a disir que estaba moi ghuapa esa noite e que se quería ir a La Luna a botar uns bailinhos. Consecuensia: xa non tinha rolho ghrasias ao papán de Ramiro. De súpeto botei man ao bolso e comprobei que Vinghador estaba alí.

-Non, melhor imos á mina casa, que che quero ensinar algo -díxenlhe. Ao cheghar, fomos ata a Pereira e alí mesmo pensei que ía completar a performans colghando da árbore o trofeo conseghido ghrasias a Vinghador. Ía ter que faser un espantalho, para que os paxaros non picaran as sirolinhas.

QUE NOITE A DE AQUEL DIA

Por Femia Castradora

Eu estaba alí por casualidá. Fora o domingho á feira para ver se mercaba uns pitos e de paso levar uns cantos sentos de pementos. Unha cousa levou a outra e cando me din de conta estaba comendo o pulpo cun fulano de Redondela. O pulpo levounos a unha rasión de churrasco (con crioio, non ía ser por cartos), e logho a outra, xa que quedou escasa. O vinho baixaba comodiós e a falta de postre puxémonos de cheo co licor café.

Logho de acabar con dúas botelhas e vendo a cara de cabreo do pulpeiro que pensaba que xa non íamos sair de alí ata o día seghinte, pensamos que melhor sería ir botar un sono ao monte para ver se así acrarabamos se íamos ser noivos ou non. Eu, a verdade por diante, non veía que esa relasión fora a durar moito porque eu resién estrenara a Vinghador e estaba todo o día usándoo. Vinghador paresía un coitelo xaponés deses que anunsian na tele, que mesmo cortan un ladrilho coma despois che fan anacos un tomate sen nen sequera afialo. Así foi. Vinghador comportouse coma un coitelo samurái e case nen tiven tempo de despedirme do de Redondela, nin de preghuntarlhe o seu nome, que polo menos saber coma se chamaba. Un maleducado. Saíu fuxindo coma alma que leva o demo, berrando coma un posuído.

Fun dar unha volta, para ver se a cabesa deixábame de dar voltas. Era un licor café de gharrafón. O da pulpería tamén ía ser candidato a probar o meu coitelo, que conmigho non se xogha co licor café.

De súpeto, vinos. Alí estaban de incónito, eles os catro, unha china e un rapás cunha cámara. Menos un, tódolos demais non levaban instrumentos, polo que desían que así non ían faser nada, que vaia parvada ir ata alí sen levalos. O que levaba o istrumento estaba todo cheo de rasón e desidín atuar para que non se foran amolados.

-Hai solución, rapases. A imalhineixon é un instrument veri potente -dixen eu sacando o meu inghlés de Bustoc a relusir, recordando os meus anos ghipis.

Dinme de conta que eu falaba melhor o inghlés coa axuda do elesedé, pero aínda así non me botei para atrás:

-A ver: ti, colhe ese pau largho e fai coma se o tocaras, que non hai que ser tan delicado. Total, a música vai polo casé e non vas notar diferensia. E Pol, non te rías, que ti tes unha ghitarra que parese un violin con sobrepeso, vaia ridiculés.

Despois sugherinlhe que melhor ía ser que alghún deles tocara otra cousa, que paresian un ghrupo de rapases de quinse anos, que todos queren tocar a ghitarra. Tres paresíanme moito. Díxenlhe que melhor lhes iria se alghún deles tocara a ghaita e o do pau colhera unha pandereta. Un deles xa tocaba o tambor e poderían ghañarse a vida tocando nas romerías, coma ghrupo folk, xa que a ghitarra dábalhe un toque moderno. Ringho díxome ríndose de min:

-Dis is nou guitar, is an bas.

“Ringho, de min non se ri ninghén”, pensei eu revolvendo no meu bolso buscando a Vinghador.

Neso, salíu a parva de Lloco disindo que Llon non ía tocar unha pandereta, que el era un xenio que non sabía coma foi a acabar con aqueles pandorcos, nin coma estaban alí, que ela reservou un hotel para a prósima semana e que melhor lhe fora se deixaba o ghrupo.

Formouse un dios e todos berraban. E eu, díxenlhes que tal e coma berraban poderían faser un consierto na terrasa da casa do alcalde e todos contentos.

Eso pareseulhes ben e dixeron que tinhan que marchar.

Foi a ultima ves que os vin, non sei coma lhes iria logho. Soio lembro que Pol despediuse de min disindo:

-Never che vou olvidar, Mixel, ma bel.

E eu díxenlhe:

-Non son Mixel, eu son Femia!

 

Llou

Por Femia Castradora

Llou, onde estás, Llou?

Fai días que non te vexo, Llou. Qué pasou contigho, xa non me queres, Llou? Xa non che fagho cóxeghas na barrigha?

O dia que nos conhesimos foi especial, Llou. Ías ti polo pasillo dos conxelados do Lidel e eu colhín unha bolsa de chícharos. Estaba aberta e acabaron todos polo chan. Resbalaches, Llou, e todo o ti caiches coma un peso morto. Llou, rompiches a perna. Pero eu coideiche coma se foras meu ghatinho desvalido e con fame. Eniesado e todo metinche no cortelho, resién decorado para a ocasión no Ikea, Llou.

Non nesesitabas calefasion, xa que Marelinha e Porcachón dábanche todo o seu alento día e noite, Llou. E coma comías nos caios que sempre che fasía! Nunca che cansabas de comelos, polo almorso, pola comida e pola noite…, aínda os días que querías mirindar pedíasmos coma se non houbera nosilha.

Llou, vouche buscar ata que che atope, non haberá curruncho no mundo no que poidas estar sen que eu o vaia ver, Llou. Sei que ti non te fuches pola propia voluntá, houbo alghén que che afastou de min. Un alma cándida que non sabía do noso amor. Llou, coma te estranho!

Llou, ven canto antes. Na tua tarxeta de Novaghalisiabanco xa non queda nada e non vou poder ir de vacasións, Llou. Tenho apartada unha viaxe a Finisterre nun hotel con iacusi. Vou perder o sinal se non lhe levo o resto do dinheiro esta semana. Non me ghustaría tirar os teus cartos come se nada. Seghuro, querido Llou, que tardaches moito tempo en conseghir eses noventamil euros que tinhas na cartilha.

Llou, que fas a cachinhos no arcón, ao lado do raxo e as chuletas de porco, Llou? Que ghuapinho co teu cabelo cheo de escarcha, Llou! E que color tan espesial. Faiche ben o frío, Llou. Xa te dixen que non era boa idea fuxir, Llou.

Estás amolado, Llou.

NADA FASÍA

Por Femia Castradora

Os recordos da nenés fixéronme rebulir na minha cadeira e de súpeto o meu estómagho paresía coma se alghén mo fora a arrincar, coma se tivera un burato aí. Nada mais.

Había días nos que a minha cabesa non paraba de dar voltas e mais voltas a todo o que vivín. “Hai que ver, quen mo ía disir…”

Tenho que ser forte, é o que me din tódalas minhas antergas voses, repetíase nos momentos baixos. “Que van pensar as que me foron fasendo o caminho? Vou aghora a ter dúbidas? Qué ía pensar a teniente Ripley? Se me vira aghora Elen seguro que fasíame un xesto de desaprobasión. Ela non lhe ten medo a ninghén, ni tan siquera ao repunante alien, aínda que bote babas, a pesares de que Madre esté un pouco para alá e non lhe de as instrusións presisas.

Vou ter que ver que hai na caixa que me deixou a mina nai a noite na que entrou no meu cuarto cando eu xa levaba tempo durmida. Que pasa, por que me despertas? Tranquila, filha, non é nada malo. Cheghou o día no que eu che tenho que pasar a responsabilidade da familia. Todas confiamos en ti e na túa próxima destresa.

Nas tardes chuviosas era cando me vinhan os pensamentos, cando non podía deixar de analisar todo o vivido ata ese día. Aghora que xa era toda unha mulher dábalhe volta ás vivensias, sen pensar en cantos anos pasaran. Ata que caía na conta de que xa non era unha nena, aínda que o tempo, cunha crueldade contada minuto a minuto dábame unha labasada que me sacaba do meu pasmo vital.

Ao cheghar á casa, fun direita ao meu cuarto. Ía ver que era iso tan misterioso que estaba na caixa deixada alí unha noite. A verdá é que non me atrevera a abrila antes. Feminha, déixocha aí e cando ti estés afeita á tua nova vida abrirala e darasche de conta de todo. Do sentido da tua vida. Moitas veses quixen abrir a caixa, pero unha vos desíalhe que aínda non era o momento. Coma cando vin aquela película na que os protaghonistas estaban a piques de tirar o dado naquel cartón velho e sospeitosamente atraínte. Non tires o dado, rapás! Iso de lhumanlhi non soa ben! Mira que cho dixen! Aghora tes a casa chea de animais esóticos de tódalas formas e tamanhos imaxinabeis! E aghora que, espabilado?

Pensaba que aínda tardou en desidirse, coma despois lhe dixeran as súas tías e nai. Cantos recordos da primeira xuntansa femial con tódalas castradoras da sona!: Ato sívico (dentro das posibilidades do ato e do sivismo coma tal entendido), no que falou a nosa presidenta por aquel entonses, Manola a Rata, quenpasdescanse, minha pobre. Xantar de confraternidade composto por churrasco con patacas, vinho do pais e de postre rosca. Todo iso rematado por chupinhos de licor café a voluntá. Ese día descubrín que a voluntá é moi débil. Logho, e coma de aquela non se inventara o dos bois (cachimáns que animan selebrasións femininas con pantalóns que rompen ao largho cando o boi o cré nesesario e o público así o demanda), fomos todas a bailar a Dafnisicloe, onde podemos disfrutar dunha noite tola na que case todas voltamos á casa con home baixo o coitelo. Bueno, todas non. Manola a Rata xa tinha unha edá e en canto cheghou á discoteque agharrou un sofá e non houbo quen de despertala ata a manhá seghinte. Houbo quen dixo que melhor era sacarlhe as medias e a faixa, non fora a ser que lhe dera algo chungho por falta de sirculasión nos membros inferiores. Houbo un ghrito de desaprobasión xeral e deixamos á Rata coma estaba, que íamos a pasalo ben, non a pasar trabalhos.

Cantos recordos! Cando abrín a caixa, vino alí, tan novinho e relusiente. Resén afiado. Paresía que quería que o colhera xa e me puxera a dar vinghadorasos a todo aquel que se me puxera por diante. Aghora o sei, é un visio. Cando o probas non podes parar.

A comunidade castradora é moi ativa e fasemos moitas cousas xuntas, a parte das xuntansas: imos ó bingho, a viaxes desos feitos para solteiros (singhles) nos que nos damos de conta de canto nos nesesitan os homes sen parelha. Qué farían sen nos as castradoras? Selebramos festas coma o día do afiador, no que desplasámonos todas ata Ourense e de paso imos comer o polbo a Carbalhinho, moi sinalado é o día de Lorena Bobi e moitas cousas mais que aghora non lembro, polo motivo de que ó seren tantas non dou feito a disilas. Pasámolo ben e non paghamos cuota ninghunha. Unha festa sen fin.

Apertas.


 

O HOME BOMBILHA. PODERÍA.

Por Femia Castradora

Vós diredes: ten moita lus. E podería ser verdade, o que pasa é que o home bombilha ten unha cabesa coma un mundo, en volumen, imos a ser craros: non irradia craridade.

Houbo un rapás en Pontevedra que lhe chamaban o da pila. A verdade é que mais ben poderíase chamar o da bombilha. Nunca entendín ese alcume que lhe puxeron, pero a verdade é que tampouco entendín nunca moi ben ós de Pontevedra. Sonche moi particulares e pódese disir que hoxe non vou a analisalos, non soio porque íame meter nun lío, senón porque non me dá a ghana.

Hoxe lighei cun chaval que, poderíase disir, salvando as distansias , non vaiamos a equivocarnos, que podería ser o meu filho. Unha ten unha presensia mais alá do que poderíamos disir que é normal. Pois non. Non é normal. Poderíase disir que a xenética xogha un papel fundamental niso. Eu penso que non.

Podo aseghurar que o alcól é moi malo. A xente vai polo mundo bebendo cantidades inxentes de líquido que o seu corpo non é capás de prosesar. Bebes e bebes e volves a beber… Os homes no rio por ver a Femia nascer.

Aaaver, eu xa nasín e ninguén paghou entrada para velo, que eu saiba. Podería ser, pero de aquelas non se levaba. Coma que non era de bó ghusto ponher unha cámara de video no paritorio e ghardar o momento , non somentes na retina do asombrado pai, senón no estante de momentos felises da túa vida. Si, home, si… unha felisidade que non vaiades a pensar . Unha marabilha o parto sen epidural.

Poderíase dar o caso de que eu estivese nos sonhos de alghún paspán. Coma o Fredicrugher . Nos teus peores pesadelos. Poderíase dar a cousa de que eu vinhera pouco a pouco cara a ti. Cando te das de conta, ves que na minha man hai un coitelo. Vai ser que podería ser Vinghador, lansando destelhos así coma un coitelo ghuai, ben afiado. Isto nos videoclís dos noventa bordábano. Xa sabías que en canto vías un cóitelo brilhar, algho malo ía pasar.

Ves vir cara a ti unha mulher cun coitelo. Que vai pasar? A saber… podería ser que vinhera e te dixera: A ver, home, Cantos chourisos crés que lhe podo poner ó cosido? Rapidinho, que tenho que ir colhelos ao faiado e vai frío!

Ou poderia ser que se asercara con cara de asasina en serie e che dixera: Cheghou a túa hora, malandrín, vas saber cóma as ghasta Femia. Acabouse o bó!

Os homes bombilha van dominar o mundo. Podería ser. A saber. Non faghades caso.



Apertas.

BAR SENAS. VINHOS E TAPAS

Por Femia Castradora

Luis ten un bar. O Bar Senas. Non abre polo día porque Luis adícase a levar sobres de aquí para acolá. É carteiro. É un pluriempreghado. Polo día exerse o seu nobre ofisio: levar aleghría ás familias nesesitadas das notisias dos seus. “Eso vale cartos, é coma se resibira un sobresoldo”, din os que colhen os sobres. Aghora está decapacaída. Os mails deixáronno en diqueseco. E o ghuasá tamén. E a liorta que ten con Mariano. Mariano é o presidente do Teleclú. Mariano ghosta dos habanos (puros, non pensedes mal). Tódolos días ve o Sálvame cun habano. Sésar é da Habana. Sésar ve o Salvame con Mariano. O que se aprende da sosiedade capitalista con ese proghrama. Os habanos (puros) venhen en caixas de madeira. Os outros son moi ghrandes para entrar nesas caixas. Moi chulas. Se as pintas con florsinhas, podes ponhelas na mesa da salita. Ou serven para ghardar fotos da tía de Suísa. A tía de Suísa, cando vinha a vernos traía bombóns. De chocolate con leite. As vacas suísas dan unha leite con moita nata. Así fartan a comer mantequilha en Suísa. E leite condensada. A tía de Suísa morreu. Xa non nos trae bombóns. As Caixa de puros son chulas. Mariano cabreouse. Dí que non resibía caixas de puros. Ou si. Pero que non resibía os sobres. Sábeo porque é afisionado á filatelia. Gharda os selos das cartas. Non ten selos ninghúns. Amighinho…!!! Non hai selos, non hai sobres. Luis dí que sí. Que el fai as cousas ben. Os sobres chegharon. Se non ghardas os selos, ti saberás. Luis polas noites fai senas. Churrasco, polbo e empanada. Quen queira mais, que vaia a Solha. Non terei bastante con faser iso. Moito senhorito solto. Rosalía, pon vinho nesa mesa, que tenhen sede. E pon outra de calhos, non están na carta. Que non me entere eu que eses cuinhos pasan fame! Xa o disía Sinchán: cuínho, cuínho!! Demo de rapás. Rosalía trabalha no SITA. Sentro de Interpretasión de Temas Ansestrais. Fun á taberna do meu compadre. E coma cousa de encantamento, fun polo aire e vin polo vento. E coma cousa de encantamento, deume un infarto de miocardio. Interpreta ás medias. Non hai ninghén máis que interprete. Imos amolados. Rosalía pon vinho melhor que interpreta. É dura de oído. A ver coma acaba isto. Papán Noel tamén resibe sobres. Non me toques naquela cousinha. Eso é verdá, eu non o negho. Eu andiven nas vinhas co cregho. Podedes respirar. Ai lalalalalá. Hoxe non tomei a medicasión.


Apertas.


 

Cuca. Opereta en tres atos.

Por Femia Castradora


Acto I



-Perdona, Cuca, pero estuve en la pelu y decidí hacerme mechas californianas sin ser consciente de la hora que era.

- …

- ¡Qué super cuqui eres! Si fuera otra ya me hubiera puesto verde por el retraso. ¿Qué tal todo? Hace un mogollón de tiempo que no hablamos.

- …

- ¡Bueno…! ¿En serio? Pues quién lo iba a decir, con lo buen chico que era y con los apellidos que tiene…

- …

- Eso hay que solucionarlo. Este viernes salimos de marcha y ya verás qué bien nos lo pasamos. Seguro que hasta encuentras novio otra vez.

- …

- Pues nada, te llamo y concretamos.

- Disimula, que viene mi vecina, a ver si no me ve!!

- …

- Ei, Piti!! Que fas aí detrás da árbore? Case paso e non te vexo!! Preséntame á túa amiga, mulher. Vaia sosa estás feita…



Acto II



- Ay, por favor, qué despiste, Femia. Te presento a Cuca, estoy tomando un café con ella. Le gusta mucho el café.

- Xa, parese un pouco nerviosa… cóma che vai, Cuca? Tes o mesmo nome que os mexilós en lata que merco para faser a empanada. Vaia nomes que tedes, sodes todo ghlamur.

- ¿Y tú de dónde sales? ¿Qué quieres?

- Uuuii, Cuca, vas mal por aí. A violensia soio enxendra violensia. Ti saberás.

Acto III


Cuca é ghrande, depilada, áspera, tan dura por fora que diríase que é toda de ósos, que non leva carne.


A mín polas boas, sí. Aghora, que se me amolan solto a fiera que levo dentro. Alí deixei ás dúas pighas, despeluxadas e sen noivo, polo menos unha.

Vou caminho da Navarra, que eu non tenho vaso alí , pero bebo a morro.



Tinto Barrantes,

béboche antes.

Vinho de bocois,

ti vas despois.

Licor café,

Contigho terminaré.

Xastá.

Apertas.

FÁGHASE A LUS… E FÍXOSE.

Por Femia Castradora.

Xa fai mais de dous meses que o conhesín. Mosetón  de mans ghrandes. Boa falta lhe fasían, estaba no campo da festa ponhendo as bombilhas de cores que ían converter  o lughar  nunha discoaghro con palco de semento.

Arresendía a churros mesturados cun caraterístico recordo a polbo, xa case era a hora da sesión vermú e eu tinha fame. Son de bó comer e bó beber. O home que me leve vai ter que ghastar milhonadas no Dia. Puxeron un perto da casa de mina tía, Maruxa “a Filloa”. Nunca ninghén lhe preghuntou polo alcume. Non hai ghuevos. É mulher de mal carater e cando se cabrea empesa a botar bichos pola boca e coma a colhan cun sacho nas mans sae no xornal.

O meu eletrisista do amor, o home que empalmaba os meus cables escaralhados polo desenghano,  o que ía ensender a lus da minha vida, polo que eu ghastaría os meus kilovatios sen importarme a fatura, chamábase Lusiano. Un nome composto moi apropiado, aínda que os pais soio pensaron na primeira parte do mesmo.  Desidín obviar a seghunda parte e chameilhe carinhosamente Lusi.

Lusi trabalhaba moi rápido para rematar o trabalho a tempo, antes de que o preghoeiro dixera a primeira palabra. Había que velo subindo pola escalera co cartel de Boas Festas do San Xerome 2013. Daba ghloria, paresía un foghete.

Unha ves houbo posto tódalas luses, levoume de paseo pola festa. Coma xa era tempo de comer, fomos  á cantina e xantamos un cosido de campeonato. Bufé libre. Saíanme os chourisos polas ourelhas.  Melindres molhados en licor café coma sobremesa, para baixar a comida. Eu, acostumada coma estou a beber o licor café da mina amiga Tareixa, ise sóubome un pouco aghuado e chuchurrío.

Eu vía que Lusi ía incrementando o seu desexo pola mina persona, cousa natural, por outra parte, xa que eu, de seu esótica e misteriosa, os días de verbena ponhía toda a carne no asador en canto ó luc se trataba. Rompía coa pana, literalmente, logho de encher o bandulho co cosido e coa saia paresía unha bailarina de tangho, coa raxa ata a inghle.

Víaseme o reforso das medias color carne e iso paresía ter un imán especial cos homes do lughar, que non viran nada ighual dende que Sara Montiel fixera o Último Cuplé, ata ese momento icono sesual dos lugharenhos.

Antes de que os da orquestra empesaran outra ves pola noite, para faser tempo, fomos ás tómbolas e soio ghanhamos un peluche chaveiro, que non quixen. Eu prefería o xamón e a barra de pan, menudas merendas ía ter con iso. Xoghamos aos camelhos e bebimos tinto Barrantes.

Desidimos ir a unha atrasión mais pelighrosa e subimos ás cadenas, que vendo ó personal que a montou eso era mais arriesghado que faserlhe a será nos sobacos á mina tía Maruxa. A viaxe, que prometía plásida e ghososa da paisaxe bucólica que rodeaba a festa, voltouse unha esaltasión do sentrifughado mais estremo. Eu notaba coma dentro do meu estómagho estaban a pelexar o lacón cos melindres e o licor café co Barrantes. Era coma se todo iso ó mesturarsee  fixera que o volumen se multiplicara por des, notando coma a presión de todo iso ía subindo pola mina ghorxa. Ata que pensei: “Femia, iso non vai haber dios que o pare. Fora con  todo”. E así foi. Ghomitei o que non había. Polo menos estiven botando todo durante quinse voltas, mentras notaba coma a xente preocupábase por min e empesaba a ghritar. Ghritaban os de abaixo e os que ían tras mín nas cadeas. Meus reises, canta humanidade, qué berros! Nunca vou olvidar esa inquietude pola minha persoa.

Logho diso, quedei  coma unha rosa e puiden bailar con Lusi os ésitos de onte e hoxe, aos que eu son tan dada. Aínda estou a tempo de recondusir a minha vida e faserme ghoghó.

Lusi díxome que se estaba cansa, el tinha a furghoneta  detrás do palco e podía ir durmir nun colchón que tinha para ises casos. A verdá que lho agradesín porque eu nas festas douno todo e tinha os pes que non os aghuantaba.

Ai, lambón! Eu non vira as súas intensións libidinosas, pero xa dentro da furgoneta dinme conta e coma eu son unha mulher liberada e sen prexuisos, desidín que alí ían saltar chispas.

Á manhá seghinte había un home mais alixeirado por min.

Apertas.

AZNAR, LA GRAN ESPERANZA BLANCA/QUE VOLVE O DO BIGHOTE?

AZNAR, LA GRAN ESPERANZA BLANCA.

Por Pitty V.

¡Pensé que me iba a dar un vahído! ¿Es verdad, vuelve Aznar? My God, tantas oraciones dan su fruto. Si es verdad, voy a tener que echar una limosna en el cepillo de San Expedito, patrón de los imposibles y de las causas urgentes. Porque es de vital importancia  que vuelva, ¡cómo añoro los sobresueldos de mi cari, qué viajes nos hacíamos!, yo era conocida en las boutiques más selectas de la capital, cómo me gusta decir capital. Así, en letras grandes y sin ningún reparo. Como en la época de los Reyes Católicos, que para eso estuvieron años formando España, para que vengan unos y lo quieran echar a perder todo. Gentuza.

Si vuelve, podré volver a ponerme las mechas PP que tanto me favorecen. Tendré que dejar los blogs de moda y fijarme otra vez en la Alcaldesa, tan fashion y moderna. Esas flores Chanel en la solapa, los cardados, las cenas benéficas… Cuántos recuerdos…

Yo le propondría una gira triunfal por toda España, así podremos hacer pancartas de bienvenida para demostrarle nuestro cariño y adhesión incondicional. Y cóctel de confraternización con los seguidores más fieles. Yo iré seguro. Ahora que me acuerdo, voy a tener que ir por la sede a cambiar mi carnet, porque la foto es de los ochenta y está un poco desfasada. Aunque vuelven a llevarse los colores ácidos, el broche del smiley está fuera de lugar.

Le pienso decir en el cóctel que se venga al baile de la Pirulina, que ya estamos acostumbrados a tener por aquí a la secreta y su presencia nos seguiría dando un caché impresionante: “José María, qué noche tan agradable, y cuánta gente vino a verte, es una locura, estamos un poco apretujados pero felices de que compartas con nosotros esta velada. ¿Cómo? ¿Que si te concedo este baile? Por Dios, José María, ya sabes que por ti haría lo que fuera… tú ya sabes…”.

Pero claro, luego su mujer estaría celosa e intentaría hundirme socialmente. Y yo, que soy muy apañada, haría un posado en Interviú y terminaría de tertuliana en el Sálvame. De paso elevaría un poco el nivel, que con tanta Rosa Benito y Olvido Hormigos, eso va de capa caída.

¡Qué ilu, ya estoy deseando que llegue el día!  ¡Aznar forever!

Pitty V.

QUE VOLVE O DO BIGHOTE?

Por Femia Castradora

E iso coma é? Toleou? Por mín que se quede na súa casa, non me ghusta nin o seu bigote, que parese herba sen abonar, sen ghanas de vivir; nen seus abdominais, danme ghrima. Despois diso, non sei que pensar… Bueno, sí sei. Vou afiar a Vinghador por se é caso utilisalo.

Lémbrome de Xosé Antonio (primo de Rivera, o dos aluminios), un noivo meu que era do PP. Foi o mais perto que estiven do Partido. Ghastaba moito en ghomina, que por aquel entonses estaba moi de moda ghrasias a Mario Conde. O que aquel home ghastaba en tubos de Patrico!  E en Varón Dandi, logho refinouse un pouco e xa se fixo de Hughobós.

A mín non me convensía moito, pero naquel tempo estaba pasando por unha mala racha de homes, escapáronseme dous seghidos sen castralos e eso levoume a unha inseghuridade emosional e profesional de campionato. Pensei que Xosé Antonio non ía escapar.

Podo recordar un día que me levou a unha xuntansa que fasían os do PP. Fasía unha calor de medo e a xente, aínda que lhe deran uns ghorros de palha cos colores da bandeira española, caía a plomo con febre de cuarenta. Paresía unha convensión de terratenientes colombianos causando baixa logho de comer a empanada e o polbo  envelenado polos sicarios dos seus inimighos.

Ese día declaróuseme. Foi unha declarasión xeonlho a terra, con sudores e medio verde do mareo. Boteilhe augha pola cabesa e pareseu revivir por uns intres, pero logho puxo os olhos en branco e tiven que chamar á ambulansia, que veu rápida. Non o vou esqueser nunca, da furghoneta saíron tres mosos dirixidos polo ténico Manoel, a mín pareseume que estaba moi bó, pero realmente non me podo fiar diso, xa que eu (anarquista declarada), perdo a cabesa, non sei porque, polos uniformes. E se son uniformes tipo espedisionario-Equipo A coma os das ambulansias, mais aínda.

Desidín deixar nese mesmo momento a Xosé Antonio, aínda que iso saberíao el despois dunhas horas no hospital, convenientemente hidratado e cun picor insesante na entreperna. Púxenlhe tiritas, un detalhe meu sen importansia.

Apertas.

ONDE FOI MOURINHO?

Por Femia Castradora

Conhesín a Mou nunha viaxe das que fagho polo Minho. Quen quere un cruseiro ó Caribe tendo o río ó lado mesmo? Eu ghosto disso. Ademais, aproveito e vou á feira e merco patacas, laranxas ou mesmo peixe. Hai de todo. Ás veces aproveito e renovo o meu armario. Chándals Apidas, blusóns Carabina Herrera, ou sapatos Panolos. Ghlamur a esghalha. Sei que non debo ser tan chulita, pero podendo…

Un día estaba eu nun posto probando un nique Laboste cun cocodrilo ghrandísmo, cada ves os fan mais ghrandes. Os desenhadores están tolos, qué queren conseghir con iso? Que che faghas unha foto e cando a subas a feisbu os teus amighos pensen que estás no Nilo a piques de ser devorado por un bicho de cabesa tan ghrande como o teu peito? Sonche uns conheiros de caralho!

Pois iso, eu estaba probando o nique dunha cor vermelha, cando oín unha vos que disía ás minhas costas:

- Minha mãe, qué coisa preparada! Estou apanhado desa belesa loira, mossa ghalante!

“Eeeiii- pensei para o meu interior- quén é ese poeta, estou abraiada, xa pode ser ghuapo!”

Pero coma eu non son mulher fásil díxenlhe xirándome:

- Que pasa, apalominado? Queres que che parta os dentes eiquí mesmo, na butí Laboste?

Creo que o impresionei e paresinlhe moita mulher, porque cando oíu as minhas palabras deuse a volta e comensou a correr coma alma que leva o demo.

Tiven que faserlhe un placaxe dino dun xoghador de rubi para poder conheselo ben. Eu sempre recomendo que os homes sexan botados para adiante e este paresía un pouco tímido, mais ben escurridiso.

-Non escapes, home. Seica nunca viches cousa ighual?

E  díxome, nunca o olvidarei, a cousa mais bonita que ninghuén me dixera:

- Quero ser o pai das túas crianzas -e eu pensei: “Este pensa que son de boa familia, vai levar un chasco”. Aínda así, desidín levar a término a nosa insipiente relasión. Leveino á mina casa e abrinlhe o corasón (o meu).

Mou era un ghran cosinheiro e fasíame o bacalhau de mil maneiras distintas, pero o que a mín mais me ghustaba eran as bolinhas de bacalhau, tan lixeiras coma nubes e o bacalhau ghrelhado. O único pero que lhe ponhía era que non desalaba moi ben o peixe e eu sempre estaba polos currunchos morréndome de sede, e de tanto que bebía cheghei a temer polos meus riles que non daban feito con tanta augha. Paseino mal, mesmo durmía cos drainais por se acaso había unha fugha noturna.

Polo demais todo era marabilhoso, estabamos dighamos que unha cousa así como namoriscados. Eu lavábalhe o seu pelo canoso no medio da leira, a carón do poso e el acheghábame unha toalha boísima. Cando lhe empesaba a secar, mesmo paresíame oir coma chuchaba a humidade, unha pasada. Nunca vira cousa ighual.

Xosé era un pouco espesial. Non lhe ghustaba nada que eu falara con Tito, un vesinho que mercara unha casa na aldea. O home cheghara de Barselona e aínda estaba medio perdido e eu estaba tempo con el para axudalo. Tanta rabia lhe colheu Mou ó home que un día meteulhe un dedo no olho. Foi moi soado na comarca, mesmo salíu no xornal do colexio. Dende ese día desidiu que non ía falar mais con Anxinho, o encarghado de faser o xornal. “Que lhe den, non pensó desirlhe nada mais”.

A vida seghía plásidamente, ata un día que cheghei á casa e non o topei. Unha nota na mesa da cosinha disía:

“Femia,  o dever obriga-me. Eu tenho que ir para  Chelsea. A fábrica de toalhas da familia está ameaçada pelo avanço da microfibra. Nunca vou esquecer a você”.

Boto de menos o seu bacalhau. Aghora vou comer os sábados a Sé María, na Fortalesa.

Apertas.

PROFUNDIDADES

Por Femia Castradora

Un pódese meter en moitos lughares: na casa, no cortelho, no coche, na cosinha, na  sapatería, no estadio de fúbol, nas túas cousas, no que non che importa… Pero sempre recomendan non meterse en profundidades.

Imos ver: qué é iso das profundidades? Hai varias correntes ideolóxicas que o esprican, aínda que non se sabe moi ben de qué vai a cousa.

Podería ser profundidades abisales. Ben, é lóxico. Se vas ás profundidades abisales poderás atopar pouca cousa, peixes raros moi feos e case sen color. Alghúns tenhen unha linterninha enriba da cabesa, que son coma as luses cortas do coche. Ven o sufisiente para non chocar contra outros peixes feos, non vaia ser que se cabreen e acaben os dous coma o rosario da aurora. Loita a morte nas profundidades, sanghre e aletas arrincadas con  dentinhos pequenos. Un asco. Non hai que meterse nas profundidades abisales.

Tamén están as profundidades do bosque. Deso sabemos todos ghrasias a Carapuchinha e Ghansel e Ghretel, dous exemplos de coma crear traumas infantís. E de paso serve para ver faser á xentinha confiada que non é bó pasear polo campo sen mirar, que dun momento a outro o que é unha postal bucólica pódese convertir nun lughar sombrío e cheo de coruxas que parese que dín o teu nome e vas morrer nese mesmo intre, ou que Fendetestas vai saír do medio da espesura e sabediós. É perighoso, mesmo pode haber homes que che ofresan caramelos, ou eso era na porta dos colexos? De todas formas, non hai que colhelos.

Hai outras profundidades nas que non te metes querendo, coma por exemplo, unha alcantarilha aberta. Diredes que iso non soe suceder, pero eu, que pasei boa parte da mina infansia lendo Mortadelo e Filemón, sei que é mais fásil do que parese. Metes a perna no burato e descoiúntaste todo, vas ó hospital e acabas coma unha momia, cheo de vendaxes e nunha cadeira de rodas. Tamén é verdá que podes demandar ó conselho e aínda sacas talhada do asunto.

En xeral, todo o que leve as palabras “profundidade” (xa analisada) ou “fondo” (meter a pata ata o fondo) é algo do que hai que fuxir, non é bó. Non vos metades en profundidades.

Apertas.

MI NOCHE IDEAL/ORQUESTA PANORAMA.

MI NOCHE IDEAL

Por Pitty V.

¡Qué bonito, cuántos recuerdos ¡Mi noche más feliz! A ver, tuve muchas, porque mi agenda está siempre a rebosar de partys interesantísimas, donde nos juntamos tanta gente simpatiquísima, ¿sabes?

Las fiestas ibicencas en casa de Catu son memorables, cuánta gente morenísima, monísima y encantadorísima!  Ahí mi cari se pone el traje blanco y parece sacado de una telenovela venezolana, de esas en las que una chica del pueblo se va a la ciudad y acaba sirviendo en la casa de un millonario. Ahora, con el de los pajaritos no sé si seguirán haciendo ese tipo de telenovelas, pero sería una pena, se ven tan bien las diferencias sociales… La chica protagonista es mona, pero un poco básica. 

También hacemos fiestas al borde del mar en las que contratamos a un barman que nos hace unos cócteles estupendos. Yo siempre los pido sin alcohol, porque si no acabo piripi y haciendo locuras en el karaoke. Mi cari es alérgico, porque siempre acaba mareadísimo y vomitando. Al día siguiente nunca se puede levantar, ya que incluso le afecta al estómago. Vamos, que es una intoxicación alimenticia en toda regla. Estoy harta de decirle que mejor no beba, pero él erre que erre, que si sólo bebo dos copas, que si para una vez que me puedo olvidar de mi asquerosa vida, que si yo bebo y tú te gastas lo que gano… ¡Uf, se pone tremendísimo de tonto!

Pero a mí lo que me gusta un montón y estoy todo el año esperándolo es el baile de la Pirulina. ¡Cuánto glamour, flores en el pelo y brillo de paillettes! Da gusto ver a tus amigas de toda la vida, normalmente feíllas, las pobres, como sus maquilladoras y peluqueras las dejan un poco visibles ese día. Es que son profesionales, pero no son la Virgen de Fátima y no hacen milagros.

En la Pirulina todos somos felices y jugamos a la High Society. Los caballeros nos besan las manos y nosotras sonreímos complacidas. Eso sí, cuando nos acercamos a la barra somos  capaces de matar si alguien se nos cuela para pedir una copa.

El baile es divino y la directiva, en un acto de cordura, prohíbe que el grupo que ameniza la noche nos toque Paquito el chocolatero, La bomba o cualquier otra canción chabacana, que para eso somos los más finitos del lugar.

Acabamos tardísimo, sobre las tres de la madrugada o así. Al día siguiente es un número para llevar a Junior al catecismo. Normalmente es Imelda, la interna,  la que lo lleva, porque yo necesito por lo menos diez horas de sueño para mantener mi cutis terso como el culito de un bebé, con perdón.

Estoy deseando que llegue la Pirulina, esa fiesta con tanta tradición gracias al boticario que le dio el empuje necesario al inventar a finales del siglo XIX la Pirula, una cápsula que levantaba el ánimo a toda la gente que estaba un poco pachuchi, desganada y sin apetito.  ¡Viva la Pirulina!

ORQUESTA PANORAMA

Por Femia Castradora

Para mín é a melhor, desplieghe de medios, luses e cantantes que completan a atuasión con coreoghrafías espetaculares coma se estiveran en Luar.  Seghide asi, rapases!

Despois, onde toquen dame o mesmo, porque eu cando o paso ben olvídome de onde estou e se me apuras un pouco, ata de quén son.

Aproveito a xornada para faser novos amighos cos que vou tomar o pulpo e de postre como churros. Se hai feira , coma moito pódese subir ós cabalinhos ou xoghar  á tómbola do xamón, que sempre é melhor que subir á pandereta ou ó simulador, cantas potas botei eu na baixada dos Alpes ou na asidentada viaxe de volta da lúa!! Mimadrinha, cántos recordos!

E bailar bailo coma unha tola, unhas veses bailo moderno, outras pasodobres, outras ésitos de hoxe e de sempre… A verdade é que estou sempre ó pé do remolque do  cameón porque son coma unha boneca desas dos chinos, que non pode parar se escoita música. Menos mal que sempre levo plataformas nos sapatos e non sufren os meus pes. Son uns sapatos que merquei nun posto de seguidores de Aba, ese ghrupo  de estilo colorido. Os sapatos causan sensación e non paro de escoitar esclamasións de amirasión  toda a noite: Ui; ai; saca, burra, pisáchesme o calho!

Cóma me ghustan esas noites tolas, a xente desiníbese e eu  desiníbome e o cura desiníbese e o Vinghador desiníbese e acaban todos desinibidos, eu encárghome de desinibilos a todos os que se deixan. O vinho é anestésico, moitos non se dan de conta ata que despertan ó día seghinte.

Ghústanme moito as rosquilhas, pero atópoas un pouco secas, por iso as molho en licor café e saben a dios, iso hai que patentalo, seghuro que a Piti íalhe ghustar, coma ela é tan melindrosa…

Aghora empesan a sair coma setas as festas, e este ano van ser mortais de nesesidá. Estamos fartos da chuvia e do frío. Este San Xoán vou ir a unha cacharela na praia e vou levar a cámara do trator para que me fagha de flotador.

Churrasco, chourisos criolhos, chourisos picantes, chourisos sen picar, chourisos seboleiros, sardinhas sen eviserar, sardinhas eviseradas para Piti, macarróns fríos que sobraron da comida e os levamos para que non se boten a perder, empanada de carne,  empanada de mexilóns, empanada de xoubas, empanada de maís, empanada de bonito, bistés empanados, ovos cosidos, ensaladilha, empanada de masá, bica da casa, donus que estaban de oferta no súper,  filhoas , biscoito, ghalhetas con chiculate, ghalhetas de nata, ghalhetas maría (esas levámolas de volta, non tenhen sustansia), vinho barrantes, vinho do país, servesas, ghaseosa para o vinho e para a servesa, aughardente de herbas, licor café, xinebra, ghuisqui, vosca, martini roxo, martini branco, limonchelo, licor cuarentaetres, ron, tequila,  a Pitusa laranxa, a Pitusa  cola e té (para Piti).

Xa está, iso é todo.

Apertas.

A FIN DO MUNDO CONHESIDO POR AQUELES QUE VIVEN NEL, HABERÁ OUTRO MUNDO? DESAPARESEU TAMÉN? VAIA INCÓNITA…

Un vento  percorre a aldea. Tenho frío e empesa a anoiteser. Un sentimento desolador  éncheme o corpo. Estou soia no mundo, onde foi a xente?

Seghuramente  houbo un asidente nuclear ou vinheron os sombis e morderon a todos.  Vou  examinar o terreo, a minha meta é a supervivensia. Vou resistir, son unha mulher de recursos e se atopo un espesimen masculino terei que repoboar o planeta. Tenho choio por diante.

Aghora que o pensó xa había sinais que anunsiaban o apocalise. Raro… moi raro que houbera dun tempo a aghora tantos rapases chineses que quedaran atrapados entre paredes, ferros ou buratos especialmente estreitos, coma se foran casualidades, aínda que véndoo ben, seghuro que había conexión . Sinais confusas que aghora van cadrando coma pesas dun pusle maldito. Non pode ser!  Canta responsabilidade!

Ispesiono a aldea  e doume conta de que os animais non morreron. Vai ser un espediente equis. Equis- equis, xente xoven, o  bar de moda na comarca; xoubinhas fritidas, xabaríns que destrosan o milho, xubidubi xubidá… nunca mais vou experimentar esas sensasións. Bueno, o dos xabaríns e mailo das xoubinhas pode que volva a velo, seghen vivos.

Entro na taberna. Aínda arresende ó cosido do mediodía. Colho unha botelha de licor café e doume conta de que non me vai cobrar ninghén. Hai que ver o positivo do asunto. Con todo o que ten Pepe na bodega beberei ata que morra de velha. Brindarei por todos os vesinhos carbonisados polos marsianos sen escrúpulos e sedentos de sanghre humana: Dende o oni botan unha lus que leva á xente coma se fora un asensor ata dentro. Alí fanlhe experimentos crueis, pónhenlhe chis no serebro e chúchanlhe o sanghre coma se fora cocacola. Xente mala, bichos verdes con cornetas por ourelhas, ventre hinchado e descoloridos. Poderei castralos?

Anoitese e vou cara á casa. Hai lus no caminho e penso que non vou a aforrar enerxía nunca máis.  De paso entro na casa da Piti e aproveito para ir ó llacusi. Voulhe botar mistol para que fagha moita espuma, qué gratificante é o banho de burbulhas! Deixo todo cheo de espuma, non importa. Aghora vou colher unha bata desas que usa ela, que paresen vestidos das xaponesas, tan brilhantes e tan suaves. Esa Piti, hai que reconheselo, sabía vivir, minha pobre. Vou faser un bocadilho antes de que resese o pan con esa latinha de ovos neghros pequerrechos que ten na neveira e que nunca me dá cando vou a queixarme á súa casa logho de que  bote as ghalinhas do seu  xardín. “El caviar lo guardo para las visitas VIP, Femia. Es de Beluga y cuesta un pastizal, si quieres, tómate un agua con Imelda, que está aburrida, sólo habla tagalo”.Vaia asco, case ghomito. Esto cheira a peixe podre. Parese que a estou ouvindo, con esa vos  de pito berrona…

-¡Dios mío, ladrones! ¡El suelo lleno de jabón! ¡El caviar en el fregadero!  Cuchi, ven, cari, qué horror! Ya te dije que no había que confraternizar con la gente del  pueblo. Esa reunión de vecinos  me aburrió.  ¡Qué me importa si traen la Panorama o cualquier otra para las fiestas! ¿Y dónde se metió Imelda? Esa chica cada vez está más dispersa, seguro que tiene novio.

Pontedrón, ano sero. O mundo presisa de mín, eu non presiso nada. Xa non tenho que seghuir estudando inghlés. Unha pena, xa case sabía a cansión de Meripí, Meripí, Meripí, Meripíííí aguanchu meriwinsi, Meripí, Meripí.

Apertas.

PULPO, SAL, PEMENTÓN E ASEITE

Por Femia Castradora

Tenho que confesar que non vexo moita tele. Na aldea temos problemas co repetidor e non vemos nin as raias do canal plus.  Xa fai tempo, o boticario puxo unha parabólica na súa casa e andaba todo cheo disíndolhe a todos que se viran o Luar, que que risa coas Cantareiras e que ben cantara Bertín Osborne o “apagha o candil Marica chus chús”.

-Ai, si! Vas quedar amolado, rapás! -dixo Moncho, o carpinteiro-. Vou faser eu unhas parabólicas máis ghrandes  ca túa e por riba ecolóxicas.

Foi unha idea que tivo o carpinteiro que deixaba atrás o conseto do I mais D. E que somos así, xente que se busca a vida sen importarnos as dificultades. Ghústannos os ghándicas. Ramón ideou unas antenas de madeira e vendeulhas ó alcalde, que con iso víu a súa prósima reelesión aseghurada.

Fixaron unha data para a inaughurasión do día da tele. Festa rachada. Cada quen sonhaba con algho que ían ver.  Un novo mundo estaba diante deles. Ía ser unha nova vida. Había eséticos que disían que coma caralho funsionaría un cacho de  madeira pendurado no telhado e enghanchado cun cable peghado co Supergén.

Os pensamentos dos aghoreiros fixéronse realidade. Cando ensenderon os aparelhos alí non salía ninghén. Vaia chasco! O alcalde, que para algho o é, púxose a cavilar e dixo que íanse aproveitar  as parabólicas para faser unha pulpada cos pratos máis ghrandes  do mundo e por riba sairía Pontedrón no Ghines dos récors.

Aquelo paresía a toma de posesión de Fragha, pero en ves de ghaiteiros había pulpeiros por un tubo. A aldea arresendía a pulpo cosido, había xente que tinha medo de que vinheran os de Grinpís atraídos polo sacrificio de toneladas de sefalópodos.

A festa quedou moi lusida, todos comeron ata reventar e prometéronlhe o voto ao alcalde, pero de verdade, non coma cando o PP invitou a copas ó vesindario. Non hai color. Hai que disir que o que quere o pobo é unha boa comida debaixo dunha carpa e vinho Barrantes. A xente maior non sae de noite, mentras que os que saen a beber as copas, amigos de márquetin do PP local, beben tódolos sábados, todos, sen variasión. E beben ata quedar mortos. Cheghan á casa o domingho ás oito da manhá feitos unha pena. E aquí  temos a pedra anghular do choio: que a xente que bebeu esas copas non vai votar, están a durmir mentras a festa da democrasia está no seu momento máis  esplendoroso. Éche o que hai.

Apertas.

FIN DE SEMANA/ ISREININMEN NO PILÓN. ALELUIA!

FIN DE SEMANA.

Por Pitty V.

No salgo. Todavía tengo el estómago revuelto por culpa del licor café de mi vecina Femia.

La verdad, no recuerdo mucho esa noche. Sólo sé que mi suegra no me habla y mi cari está bastante mosqueado.

Durante esta semana no pude ir a taichí con abanico, porque mi equilibrio está bastante perjudicado todavía. A saber qué le puso esa mujer al licor.

La chica filipina que tengo trabajando en casa creo que grabó algo con su móvil y se pasa el día riendo y diciendo cosas raras como: “Limpiar baños, no, hoy descansar, si tú mosqueas, youtube. A cenar bocadillos, señorito!”. A saber, está un poco loca.

Femia vino a buscarme para ir al pilón y le dije que no. Gracias, pero tengo lavadora y doméstica. No participo de esas costumbres de aldea de confraternización femenina. Me aclaró que era un pub que hay en la aldea vecina. Decliné amablemente la invitación, que no está el horno para bollos.

With love, Pitty.

ISREININMEN NO PILÓN. ALELUIA!

Por Femia Castradora

Vou ó paf Pilón, un lughar sombrío aínda que con luses de colores. O chan está peghanhento, canto mais o esté, melhor o vas pasar: unha loita entre a cocacola, o kas laranxa ou a tónica asul por unha banda e o garrafón de xinebra e ghuisqui por outra. Resultado: bailes ondulantes sen mover os pes da terra.

Fagho unha entrada triunfal no gharito. A minisaia foi unha boa idea, xunto coas botas polos xeonlhos. Vou de pretighuoman total.

Asércase un e dime se bailo. Eu, con desdén, dígholhe que esa herba non é para esa cabuxa. Deixeino pensando en qué raios quixen disir con  iso. Quén é a herba e quén a cabuxa?

Fun ata a barra e pedín un licor café onderrocs, tinha que recuperar o tempo perdido. Eran as onse e media e aínda non se movían as paredes. Non sexades mal pensados. No conto de Alisia ninghén pensa mal desa nena, aínda que se pasa o día comendo fungose as casas medran e fanse pequenas todo o rato. Carne de reformatorio. Logho vai Femia, bebe uns licor café e xa está coma unha cuba. Sodes malos, xente perversa.

Vou bailar e non sei qué pista ghastar. Hai onde elexir: a de ritmos sudamericanos, salsa en xeral (oghalhá que chova licor café no campo… Qué tolemia, colher unha melopea cos ghrelos do cosido! Esa xente sabe divertirse!).

Ou a pista melódica, para a xente namorada ou así. Alí Rosío Ghurado é a rainha. Outra cousa non, pero no Pilón están á última.

Tamén está a pista “música de bodas”. Para mín é a melhor de todas. Hai unha mescla interesante e sabia por parte do dilhei residente, home sen complexos, coma tódolos xenios, que non dubida ponher o trator amarilho logho de Ghoria Gheinor ou os Pimpinela.

Fághome a dona da pista. Movementos insinuantes e pasos de baile ensaiados mil e unha veces diante dos porcos, que non paran de ponherse nerviosos, coma se fora a vir un terremoto (os porcos son os meus porcos, cos que ensaio na corte, non os homes que me miran con olhinhos gholosóns, nerviosos, coma se fora a vir un terremoto).

Termino as esistensias do licor café e coma xa non hai nada máis interesante, voume do Pilón cun home no braso e Vinghador no peto.

Apertas.

INTROSPESIÓN

Por Femia Castradora

SENTIMENTOS, REFLESIÓNS, INTENSIÓNS, PROXECTOS,  XUISOS, EMOSIÓNS, PESARES, PROPÓSITOS, OBSESIÓNS, MEDITASIÓNS… TODO O QUE QUERES SABER SOBRE FEMIA E NUNCA TE ATREVICHES A PREGHUNTARLHE, NON FORA A SER.

Eu son Femia Castradora Armada, das Castradoras de Pontedrón e Armada de toda a vida de deus.

Ghústanme as filhoas, mato polas filhoas, xa nin che digho se son de sanghre. Unha ves que probas o sanghre xa non podo parar, vólvome tola e núbraseme a vista. Aghora na semana santa tamén fagho torrixas, pero non pensedes que para min tenhen o aquel das filhoas. Home, se hai que comelas,  cómense, pero sen máis,  case con tristura, coma se lhe puxera os cornos ao meu postre favorito.

Cómoas con mel, con tona, con chiculate, con marmelada, soas, con asucre, sen el, enroiadas nun tubinho, espachurradas coma se foran unha folha de papel, dobradas en cadradinhos, ou, ghrasias ó cursinho que fixen na asosiasión de vesinhos, de calquer forma imaxinable, o origami non ten límites.

Uso as mans, o tenedor, o coitelo non. Dame algo usar a Vinghador para iso. Unha ves vin un reportaxe na ghalegha no que un home pasaba unha lus asul por riba dunha colcha dun hotel. Estaba chea de lamparóns que non se vían a simpre vista. A saber que ten Vinghador, ó mesmo colho unha varisela ou a rabia. Cada cousa é para o que é e o demais son contos.

De cando en ves fagho puentin, runin, esqueitin no adro da ighresia ou na entrada da casa do Trompas, que lhe meteu semento,   bulin (antes, aghora non. Xa non vou á escola) e xogho á bilharda os días de sol.

En canto ós homes, non fagho distinsións nin ascos a case ninghún. Se é unha cousa tipo o ghorobado de notredán, pois sí. Móvome nuns estándares amplios, pero non estou tan desesperada coma para non faser unha selesión mínima. Eu miro o interior,  se leva o calsonsilho limpo, os calsetíns sen tomates e sen cheiro a queixo de ouvelha curado, e sobre todo os recunchos escondidos do seu peto. Eso é importante porque, dirédesme que son un pouco clásica, pero  prefiro que el paghe todo. Aí, a mans cheas. Se quero ir de sea, un cruseiro polo Adriático ou uns sapatos chulos, que calquer cousa desas non vaia a arruinar a nosa relasión. Que de cutres está o mundo cheo! Desconfiade dos que venhen cunha fror colhida na cuneta e disindo: “pensei en ti cando vin esta humilde fror…” con olhos entornados e torsendo a cabesa ó lado ata case destrosar o tímpano co hombro.

O que non me ghusta nada son os traidores. Tenho aí un que se foi da linghua e que non vai pasar desta semana, para que aprenda a ter a boquinha calada (xa ves, Ana: Eu non perdono).

O que vou faser é desvelar a minha identidade, cousa que ó melhor non me ven ben por iso da sorpresa. A partires de aghora os homes van desconfiar de min se lhes chamo para tomar un café ou ir á verbena, pero vou ghanhar en canto que non van berrar, estou farta dos berridos. Aghora, con quen  quede está avisado.

Eu son… Eu que sei. Ó seu tempo.

Apertas.

EMPESEI UN DIA/FLORECILLAS AMARILLAS

EMPESEI UN DIA

Por Femia Castradora

Empesei un dia,

colhín o coitelo.

Terás medo,

bótate á ria.

(Estrato do poema “Xa estou eiquí” escrito por Femia cando tinha oito anos).

Pandereta ou coitelo?, esa é a cuestión. Moita xente de pequena non sabe ben que vai ser de maior. Ben porque nunca se o preghuntou e cando lho preguntan por ves primeira súbelhe unha corrente polas costas. Deixádeme vivir, sodes uns repunantes. Aghora non vou poder durmir!

Tamén hai os que non o saben por falta de inoransia, viven coma dios sen preocupasións e cando lhe preghuntan din que o que sexa, será. Cren firmemente na predestinasión. Qué mais da? Total, xa se verá o que vou ser.

Eu non. De sempre o souben. Fun a elexida e dende que estiven na barrigha da mina nai xa fasía exersisios de coma ía faser para colher o cóitelo. As ecoghrafías sempre me sacaban agharrando con forsa o cordón umbilical. Cando nasín amenasei cun coitelo fitisio á xente do paritorio coma se fora un neghro de Harlem a piques de pelexar conta un doutra banda rival, movendo o punho a dereita e esquerda de forma nerviosa. Son cousas que van quedándoche na memoria dende pequena.

Moita xente pensa que non te podes acordar de cando nasiches. Pois eu si, e si non que lho preghunten ó espabilado que me deu no cú nada mais nascer. Ese foi co que me estrenei neste ofisio. Ós oito anos. Tan pequerrechinha, cunhas trensas con laso e un coitelinho presioso cun porquinho ghrabado no punho. O que calquer nai quere que a súa filha fagha.

Eu escribía poemas, coma podéchedes comprobar. Houbera sido unha poetisa boa, das melhores. Rosalía no romantisismo e Femia no realismo tétrico sanghrante. Non vou darlhe voltas, cando queira volto a escribilos e xa.

Tamén poiden ser mestra, coma cando quixen ponher unha academia de castradoras, titulasión oficial, práticas e clases teóricas a medida da aluna. Non poido ser por culpa dos homes. Canto visio hai, mira que eu lhes ía dar unha caixa de tiritas e vinte pesos ós voluntarios, pero non houbo o que había que ter! Logho xa non o terían.

En realidade ghústame calificarme coma unha artista multidisciplinar, ou sexa, que lhe dou a todo.

Apertas.

FLORECILLAS AMARILLAS

Por Pitty V.

Florecillas amarillas,

Mariposa amarilla,

Rebequita amarilla,

¡que te hago una cosquilla!

(Extracto del poema “Chupiguay” escrito por  Pitty V. a los ocho años).

Desde muy pequeña se veía que era una persona sensible, era tan cuqui que en cualquier momento podía ponerme a llorar sin motivo, lo que hacía que mis papis se pusieran nerviosos y pensaran que tenían que llevarme al psiquiatra o a un taller de imaginería sevillano para hacer de modelo para una de las vírgenes de las procesiones de Semana Santa.

Siempre supe lo que quería ser: una mujer elegante con un je ne sais quoi, un savoir faire y una cuenta corriente saneada. Sería la esposa de un hombre rico.

Fue fácil, ya que desde mi más tierna infancia mis papis me inculcaron los principios básicos de una nena: aseadita, peinada y con muchos volantes en faldas y chaquetas. Y lazos. Y zapatos de charol a juego con el lazo. Y calcetines a juego con el lazo.

Más tarde, entré en el mercado gracias a mi presentación en sociedad. ¡Qué equivocada está la gente que dice que es algo pasado de moda! Es lo mejor que hay para posicionarte y para empezar a echar un vistazo a los candidatos. Así conocí yo a mi cari, todavía creo ver sus ojos vidriosos tras haberse traspuesto porque le habían dado garrafón.

No me gusta la gente que no tiene claro su futuro. ¡Espabila, chuli, que la vida son dos días y debes alcanzar el estatus cuanto antes para disfrutar de la vida!  

SOY IMPRESCINDIBLE/ XUNTAS, PERO NON REVOLTAS

SOY IMPRESCINDIBLE

Por Pitty V.

Estoy contenta, porque ya me estoy haciendo un sitito en la comunidad en la que me ha tocado habitar. La verdad es que si lo llego a saber no gasto tanto dinero en la reforma. Recomiendo a todo el mundo que antes de comprar una casa o un piso hagan un estudio del vecindario. Debería ser obligatorio, se evitarían muchos disgustos y mucho lexatín.

A mí me tocó la loca esa por vecina, pero creo que ya le estoy cogiendo el punto. Terminaremos haciendo petit point bajo el porche de mi mansión.

Voy a ir con ella y otros vecinos a hablar con el alcalde de la localidad, seguro que vieron en mí un referente de saber estar y diplomacia. Voy a deslumbrar con mi labia, que para eso mis papis me mandaron a un colegio de pago.

XUNTAS, PERO NON REVOLTAS

Por Femia Castradora

Imos ir tódolos vesinhos a ver ó alcalde. Estanos a tocar as narises a todos nós, non nos quere traer o alcantarilhado, dí que non hai cartos. A ver, home… pensas que somos parvos? Ben que lhe puxo pedra ó sierre da finca da Corralina, unha amighinha del, desindo que ía definir o caminho que o bordea. Pois xa que te pos, bota pedra tamén ó outro lado do caminho, que se che ve o plumeiro!

Tiven que avisar á apalominada da Piti, que se puxo moi contenta cando o soubo. Imos aló, levamos a carroseta con rodas velhas de tratores e foghos das festas, dos que petan forte, para que espabile Román e vexa que non imos para nada.

-         - Antes de entrar en el despacho del alcalde, quiero deciros que somos una comunidad unida y vamos a lograrlo!

-        - Cala, Piti! Ti soio estás eiquí para faser bulto, poudeches evitar ir á perruquería. Venha, colhe unha roda da carroseta e prántalhe fogho. Manuel, non sexas bestia e non tapes a porta do concelho, que a ver por onde van sair.

-         - ¿Cómo? ¿Qué vais a hacer? ¡Yo no pienso participar de esta barbarie!

-        -  Non, qué va. Xa estás metida no alho, xa podes botar ghasolina e empesar a berrar.

-        -  ¡Así no se solucionan las cosas! ¡Qué sofoco, por dios, qué sofoco!

-        -  Ó secretario podémolo atar á árbore para que vexa o alcalde que imos en serio, coma medida de forsa. Seghuro que sae de primeiro, sempre foi un cobarde.

-        -  ¡Cuidado con esos petardos, que me vais a quemar mi Dolce!

-       -   Qué dis do dolche? Qué é iso? Estou vendo que non debiches traer eses sapatos, estánseche a estraghar coa ghoma derretida das rodas.  Se queres, vai coa Ramona á feira e mercas unas botas, que tes que espabilar e non ir de modelitos polo campo.

-       -   Pienso hablar con el alcalde  cuando acabe todo esto y aclararle que yo no formé parte de esto, yo vine engañada, sois unos bestias! ¡Cuando mi marido se entere de esto!

-      -    Mirade, aí están os do xornais! Piti, cala!! Deixa de berrar coma unha lora! Xa está! Ímosche atar ó arbore co secretario a ver se serras a boca! Ei, o fotóghrafo!! Bota unhas fotos eiquí a esta antes de atala, coma se fora ela a da idea! Vas ser mais famosa que o Manteca, Piti. Coma che ghusta fighurar!

Apertas.

¡QUÉ DIA TAN CHULI!/DE ONDE CARALHO SALIU ESA?

¡QUÉ DIA TAN CHULI!

Por Pitty V.

Hoy comienza mi nueva vida. Por fin mis sueños se hacen realidad. Tengo un marido encantador, Chemi, y un bebito de lo más cuco. El bebito ya tiene siete años, pero yo le sigo llamando bebito. Hasta ayer vivíamos los tres en un dúplex en la city, pero hoy nos hemos trasladado a un  chalé diseñado por un arquitecto que le hizo también la casa a Ronaldo, Cristiano, no el vacaburra de Ronaldo el original.

Mi decorador es de lo más chic, tiene ideas tan cool!! Al final me quedó todo hecho una monada, creo que voy a llamar a los de '¿Quién vive aquí?' para que Cuca y Tita se mueran de envidia.

Les voy a invitar a tomar un té con cup cakes un día de estos. Pero primero tengo que ser una buena vecina y presentarme a la gente que vive en la casa de al lado. No sé quiénes son, pero pienso decirles nada más verlos que el galpón que tienen cerca de mi piscina lo forren con piedra o madera, porque me está destrozando el trabajo del paisajista.

Esta mañana, cuando vine a casa con Julita, mi asistenta filipina, para dejar los armarios ordenados, vi a una mujer que debía ser una encargada de la finca o alguien así, porque estuvo todo el rato de arriba abajo, soltando animales, echándoles de comer y, cosa que no entendí muy bien, afilando un cuchillo durante una hora. Debe ser tiempo de matanza. Espero que no hagan eso aquí, porque es algo desagradable. ¡Acaba de entrar una vaca en mi jardín  estilo Versalles y está comiéndome las azaleas! Me va a dar un patatús, voy a tener que llamar a mi profe de yoga para que no me  estrese y me salgan arrugas.

Fui a quejarme a la encargada de los animales. ¡Qué flash!, resulta que esa mujer es la vecina. Me dijo que se llamaba Femia e insistió muchísimo en saber si yo tengo esposo. ¿Qué se cree, que me lo va a quitar? Pues se equivoca de parte a parte, porque mi Chemi jamás saldría con una mujer que no se hace la manicura francesa, que para algo somos parte integrante de la crème de la crème.

Me pareció una maleducada, porque enseguida comenzó a gritarme, como si yo fuera una cualquiera, o peor aún, como si yo fuera de su misma clase. ¡Estoy atacadísima de los nervios! No sé lo que me dijo de Marela y que si no me gustaba, tendría dos problemas, porque ella no pensaba poner límites a su vaca y que iba a llamar a Vengador, que debe ser su caballo, o su pony, o no sé quién, para que pusiera orden en todo eso. 

No entiendo nada, creo que esa mujer va a trastocarme los planes un poco, pero al final no sabe con quién ha topado ésa. Voy a llamar a mi asesor jurídico y que le haga una visita, que con Pitty V. no se juega. Yo soy Pitty.

DE ONDE CARALHO SALIU ESA?

Por Femia Castradora

Xa están a amolarme. Tenho vesinhos. Non son coma os que venderon a casa. Estos son pighos. Tiven unha rosadura coa mulher, que queixábase de que Marelinha lhe comera unas frores. Pois que non as prante, non lhe vou poner impedimentos á pobre vaca cando ten fame!

Tenho ó home amenasado, non me da ninghún trabalho. Mais ben ó revés, que levo tempo sen exerser e estou perdendo finura.

Pareseume ben o asunto de que puxeran unha pisina no xardín, porque por eiquí a augha da traída vaise ás veses e vaime vir ben ir colher un pouco cun balde cando tenha que lavar a lousa ou para o váter.

Parese moi daquela maneira, moi pepereta ela. Díxome que ía traerme un biscoito moi rico que fasía a cosinheira, pero eu funlhe franca e díxenlhe que se de verdade quería faserse amigha minha, o que tinha que traer era unha caixa de licor café, do que fai Rosendo e deixarse de lerias, nen cuqueis nen parvadas desas.

Queixouse do cortelho, que o tenho a bloques vista, coma hai que telo. Dígholhe eu algo da casinha que tenhen ó lado da banheira pequerrecha que bota burbulhas? Vaia ridiculés, é tan pequena que non sei se caben mais de catro persoas dentro e por riba bota calor. Se queren curar xamón ou chourisos alí van apanhados. E eso que non viron aínda o chiringhito que ponho na leira, con toldo resiclado do camión da granxa de porcos: “Porcos ghrandes e ghordos, porcos da terra”. Sempre pensei que tinhan un lema moi ghrandilocuente, pero queda atrativo e ten unas letras que se ven moi ben a quinientos metros á redonda.  Alí fagho churrasco e sardinhas tódolos días dende maio ata ben entrado setembro.

Cando me dixo coma se chamaba, xa vín que ía ter problemas. Quen se chama Piti, non sendo un can?

Que non venha con tonterías, porque a leva clara conmigho. Piti, vou por ti!

Apertas.