Mostrando entradas con la etiqueta Pitty V.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pitty V.. Mostrar todas las entradas

jueves, 7 de agosto de 2014

A POR UN DO PEPÉ, AINDA QUE SEXA.




Por Femia Castradora


Xastou de volta, literal e fighuradamente, as veses penso que xa todo dame ighual.

Onse da noite na minha casa da aldea. Escoito ruido da banda da vesinha, esta Pitty V. Cando cheghan as Pirulinas bota a casa pola fiestra e fai partis, como di ela. Eu ainda que non estou invitada vou e ás veses levo alghunha ghalinha para que mentras eu doulhe ao vinho ela pique no ghramón do xardín.

Os amigos da Piti sonche moi aquelados, elas moi fininhas e eles sempre falando do seu iate, e cheiran a colonia. Cando fixo a primeira festa de inaughurasión levei un susto dos grandes porque eu escoitaba serpes, serpes asubiadoras. Eu disía que non podía ser tanta bicha solta e fun cara á casa da Piti a mirar que pasaba alí. Dinme de conta de que quenes silbaban eran os amigos de Piti, que falaban raro e as eses fasíanas coma se foran de Rianxo con asento de Madrí.

Festa rachada Piti estail: croquetinhas de marisco, canapés e caqueis. Eu prefiro as festas da Ramona, que pon cosido e biscoito molhado en licor café, vaia desfase de festa, acabamos todos a rolos fasendo lasos de amistá dos que non se poden esqueser. Moitos dos da aldea son froito desa esaltasión do companheirismo, vaia casamenteiro está feito o licor café da Ramona!

Eu, cando salto o muro que separa a minha casa da de Piti sempre levo un bocadinho de xamón de Coren e se ten moita ghrasa melhor. Tínhades que ver a cara que ponhen os seus invitados, cómenmo cos olhos. Hai que comprendelos porque sempre comen cousas pequenas, non usan os seus dentes para morder.

A falta de licor café bebo vinho e logho llintonis con bolinhas moradas. Esta xente está para enserrala, eu non lle boto nada ao licor café e nin falta que fai. Hai que reconheser que tamén se che suben á cabesa os llintonis. Eu notaba que a cabesa non estaba quieta e entrábanme ghanas de bailar por Bertín Osborne, que esta Piti é un pouco ransia e bastante aforradora, a saber os anos que fai que non merca música. Xustifícase disindo que “de Bertín aprovéitase todo, coma os porcos, e mesmo dá ghloria oílo en Intereconomía. Ghrasias a Dios que aínda quedan homes”. E hala, todos a bailar coma se estiveran posuídos, eles movendo o flequilho coma se foran Rafaela Carrá (festa, que fantástica, fantástica, esta festa, brruuum) e elas cos tacos cravados no ghramón bailando coma rastafaris fumados.

Eu, vendo iso coma se fora una sosiólogha da terra, comprendendo que os homes presisan da axuda do alcól para que os seus istintos saian á lus. Así estaba eu cando vin cheghar cara a min a un deles cuns pantalóns amarelos e camisa asul cun xersei posto nos ombros.

Propúxome tomar a última no llacusi da Piti, pero eu recordei que botei alí aos patos para que estiveran afeitos ás burbulhas, que nunca é pouco para os meus animais. Díxenlle que melhor íamos tras o palheiro, que aínda acabara de apanhar a herba o día antes e estaba máis branda. Aproveitei e pasei pola casa para colher una botelha de licor café, que eu sen el non son castradora nin nada, e a Vinghador, que xa fasía tempo que non o usaba e estaba a colher ferruxe.

Así fun ata o palheiro, onde me esperaba o do xersei. Noite de paixon pepera, hai que probar de todo, non ía faser ascos a novas esperiensias. Dinme de conta de que ía nesesitar o licor café coma o ar que respiramos. O tipo comensou a falar de que isto vai ben, do empregho e dos recortes. Eu pensei que ese home era parvo e que ía ver as marabilhas dos recortes na súa pel. Minha man percorreu o seu peito e foi baixando ate o seu embigho, desabotoneilhe a camisa e vin o burato subir e baixar cada ves máis apresa. Achegheime ata a pitrina e baixeilha pouco a pouco. Alí estaban.

Vinghador brilhou baixo a lus da lúa.


 

jueves, 1 de agosto de 2013

Cuca. Opereta en tres atos.




Por Femia Castradora


Acto I



-Perdona, Cuca, pero estuve en la pelu y decidí hacerme mechas californianas sin ser consciente de la hora que era.

- …

- ¡Qué super cuqui eres! Si fuera otra ya me hubiera puesto verde por el retraso. ¿Qué tal todo? Hace un mogollón de tiempo que no hablamos.

- …

- ¡Bueno…! ¿En serio? Pues quién lo iba a decir, con lo buen chico que era y con los apellidos que tiene…

- …

- Eso hay que solucionarlo. Este viernes salimos de marcha y ya verás qué bien nos lo pasamos. Seguro que hasta encuentras novio otra vez.

- …

- Pues nada, te llamo y concretamos.

- Disimula, que viene mi vecina, a ver si no me ve!!

- …

- Ei, Piti!! Que fas aí detrás da árbore? Case paso e non te vexo!! Preséntame á túa amiga, mulher. Vaia sosa estás feita…



Acto II



- Ay, por favor, qué despiste, Femia. Te presento a Cuca, estoy tomando un café con ella. Le gusta mucho el café.

- Xa, parese un pouco nerviosa… cóma che vai, Cuca? Tes o mesmo nome que os mexilós en lata que merco para faser a empanada. Vaia nomes que tedes, sodes todo ghlamur.

- ¿Y tú de dónde sales? ¿Qué quieres?

- Uuuii, Cuca, vas mal por aí. A violensia soio enxendra violensia. Ti saberás.


Acto III


Cuca é ghrande, depilada, áspera, tan dura por fora que diríase que é toda de ósos, que non leva carne.


A mín polas boas, sí. Aghora, que se me amolan solto a fiera que levo dentro. Alí deixei ás dúas pighas, despeluxadas e sen noivo, polo menos unha.

Vou caminho da Navarra, que eu non tenho vaso alí , pero bebo a morro.



Tinto Barrantes,

béboche antes.

Vinho de bocois,

ti vas despois.

Licor café,

Contigho terminaré.

Xastá.


Apertas.


jueves, 13 de junio de 2013

AZNAR, LA GRAN ESPERANZA BLANCA/QUE VOLVE O DO BIGHOTE?



AZNAR, LA GRAN ESPERANZA BLANCA.

Por Pitty V.

¡Pensé que me iba a dar un vahído! ¿Es verdad, vuelve Aznar? My God, tantas oraciones dan su fruto. Si es verdad, voy a tener que echar una limosna en el cepillo de San Expedito, patrón de los imposibles y de las causas urgentes. Porque es de vital importancia  que vuelva, ¡cómo añoro los sobresueldos de mi cari, qué viajes nos hacíamos!, yo era conocida en las boutiques más selectas de la capital, cómo me gusta decir capital. Así, en letras grandes y sin ningún reparo. Como en la época de los Reyes Católicos, que para eso estuvieron años formando España, para que vengan unos y lo quieran echar a perder todo. Gentuza.
Si vuelve, podré volver a ponerme las mechas PP que tanto me favorecen. Tendré que dejar los blogs de moda y fijarme otra vez en la Alcaldesa, tan fashion y moderna. Esas flores Chanel en la solapa, los cardados, las cenas benéficas… Cuántos recuerdos…

Yo le propondría una gira triunfal por toda España, así podremos hacer pancartas de bienvenida para demostrarle nuestro cariño y adhesión incondicional. Y cóctel de confraternización con los seguidores más fieles. Yo iré seguro. Ahora que me acuerdo, voy a tener que ir por la sede a cambiar mi carnet, porque la foto es de los ochenta y está un poco desfasada. Aunque vuelven a llevarse los colores ácidos, el broche del smiley está fuera de lugar.

Le pienso decir en el cóctel que se venga al baile de la Pirulina, que ya estamos acostumbrados a tener por aquí a la secreta y su presencia nos seguiría dando un caché impresionante: “José María, qué noche tan agradable, y cuánta gente vino a verte, es una locura, estamos un poco apretujados pero felices de que compartas con nosotros esta velada. ¿Cómo? ¿Que si te concedo este baile? Por Dios, José María, ya sabes que por ti haría lo que fuera… tú ya sabes…”.

Pero claro, luego su mujer estaría celosa e intentaría hundirme socialmente. Y yo, que soy muy apañada, haría un posado en Interviú y terminaría de tertuliana en el Sálvame. De paso elevaría un poco el nivel, que con tanta Rosa Benito y Olvido Hormigos, eso va de capa caída.

¡Qué ilu, ya estoy deseando que llegue el día!  ¡Aznar forever!

Pitty V.



QUE VOLVE O DO BIGHOTE?

Por Femia Castradora

E iso coma é? Toleou? Por mín que se quede na súa casa, non me ghusta nin o seu bigote, que parese herba sen abonar, sen ghanas de vivir; nen seus abdominais, danme ghrima. Despois diso, non sei que pensar… Bueno, sí sei. Vou afiar a Vinghador por se é caso utilisalo.

Lémbrome de Xosé Antonio (primo de Rivera, o dos aluminios), un noivo meu que era do PP. Foi o mais perto que estiven do Partido. Ghastaba moito en ghomina, que por aquel entonses estaba moi de moda ghrasias a Mario Conde. O que aquel home ghastaba en tubos de Patrico!  E en Varón Dandi, logho refinouse un pouco e xa se fixo de Hughobós.

A mín non me convensía moito, pero naquel tempo estaba pasando por unha mala racha de homes, escapáronseme dous seghidos sen castralos e eso levoume a unha inseghuridade emosional e profesional de campionato. Pensei que Xosé Antonio non ía escapar.

Podo recordar un día que me levou a unha xuntansa que fasían os do PP. Fasía unha calor de medo e a xente, aínda que lhe deran uns ghorros de palha cos colores da bandeira española, caía a plomo con febre de cuarenta. Paresía unha convensión de terratenientes colombianos causando baixa logho de comer a empanada e o polbo  envelenado polos sicarios dos seus inimighos.

Ese día declaróuseme. Foi unha declarasión xeonlho a terra, con sudores e medio verde do mareo. Boteilhe augha pola cabesa e pareseu revivir por uns intres, pero logho puxo os olhos en branco e tiven que chamar á ambulansia, que veu rápida. Non o vou esqueser nunca, da furghoneta saíron tres mosos dirixidos polo ténico Manoel, a mín pareseume que estaba moi bó, pero realmente non me podo fiar diso, xa que eu (anarquista declarada), perdo a cabesa, non sei porque, polos uniformes. E se son uniformes tipo espedisionario-Equipo A coma os das ambulansias, mais aínda.

Desidín deixar nese mesmo momento a Xosé Antonio, aínda que iso saberíao el despois dunhas horas no hospital, convenientemente hidratado e cun picor insesante na entreperna. Púxenlhe tiritas, un detalhe meu sen importansia.


Apertas.


viernes, 24 de mayo de 2013

MI NOCHE IDEAL/ORQUESTA PANORAMA.




MI NOCHE IDEAL

Por Pitty V.

¡Qué bonito, cuántos recuerdos ¡Mi noche más feliz! A ver, tuve muchas, porque mi agenda está siempre a rebosar de partys interesantísimas, donde nos juntamos tanta gente simpatiquísima, ¿sabes?

Las fiestas ibicencas en casa de Catu son memorables, cuánta gente morenísima, monísima y encantadorísima!  Ahí mi cari se pone el traje blanco y parece sacado de una telenovela venezolana, de esas en las que una chica del pueblo se va a la ciudad y acaba sirviendo en la casa de un millonario. Ahora, con el de los pajaritos no sé si seguirán haciendo ese tipo de telenovelas, pero sería una pena, se ven tan bien las diferencias sociales… La chica protagonista es mona, pero un poco básica. 

También hacemos fiestas al borde del mar en las que contratamos a un barman que nos hace unos cócteles estupendos. Yo siempre los pido sin alcohol, porque si no acabo piripi y haciendo locuras en el karaoke. Mi cari es alérgico, porque siempre acaba mareadísimo y vomitando. Al día siguiente nunca se puede levantar, ya que incluso le afecta al estómago. Vamos, que es una intoxicación alimenticia en toda regla. Estoy harta de decirle que mejor no beba, pero él erre que erre, que si sólo bebo dos copas, que si para una vez que me puedo olvidar de mi asquerosa vida, que si yo bebo y tú te gastas lo que gano… ¡Uf, se pone tremendísimo de tonto!

Pero a mí lo que me gusta un montón y estoy todo el año esperándolo es el baile de la Pirulina. ¡Cuánto glamour, flores en el pelo y brillo de paillettes! Da gusto ver a tus amigas de toda la vida, normalmente feíllas, las pobres, como sus maquilladoras y peluqueras las dejan un poco visibles ese día. Es que son profesionales, pero no son la Virgen de Fátima y no hacen milagros.

En la Pirulina todos somos felices y jugamos a la High Society. Los caballeros nos besan las manos y nosotras sonreímos complacidas. Eso sí, cuando nos acercamos a la barra somos  capaces de matar si alguien se nos cuela para pedir una copa.

El baile es divino y la directiva, en un acto de cordura, prohíbe que el grupo que ameniza la noche nos toque Paquito el chocolatero, La bomba o cualquier otra canción chabacana, que para eso somos los más finitos del lugar.

Acabamos tardísimo, sobre las tres de la madrugada o así. Al día siguiente es un número para llevar a Junior al catecismo. Normalmente es Imelda, la interna,  la que lo lleva, porque yo necesito por lo menos diez horas de sueño para mantener mi cutis terso como el culito de un bebé, con perdón.
Estoy deseando que llegue la Pirulina, esa fiesta con tanta tradición gracias al boticario que le dio el empuje necesario al inventar a finales del siglo XIX la Pirula, una cápsula que levantaba el ánimo a toda la gente que estaba un poco pachuchi, desganada y sin apetito.  ¡Viva la Pirulina!




ORQUESTA PANORAMA

Por Femia Castradora

Para mín é a melhor, desplieghe de medios, luses e cantantes que completan a atuasión con coreoghrafías espetaculares coma se estiveran en Luar.  Seghide asi, rapases!

Despois, onde toquen dame o mesmo, porque eu cando o paso ben olvídome de onde estou e se me apuras un pouco, ata de quén son.

Aproveito a xornada para faser novos amighos cos que vou tomar o pulpo e de postre como churros. Se hai feira , coma moito pódese subir ós cabalinhos ou xoghar  á tómbola do xamón, que sempre é melhor que subir á pandereta ou ó simulador, cantas potas botei eu na baixada dos Alpes ou na asidentada viaxe de volta da lúa!! Mimadrinha, cántos recordos!

E bailar bailo coma unha tola, unhas veses bailo moderno, outras pasodobres, outras ésitos de hoxe e de sempre… A verdade é que estou sempre ó pé do remolque do  cameón porque son coma unha boneca desas dos chinos, que non pode parar se escoita música. Menos mal que sempre levo plataformas nos sapatos e non sufren os meus pes. Son uns sapatos que merquei nun posto de seguidores de Aba, ese ghrupo  de estilo colorido. Os sapatos causan sensación e non paro de escoitar esclamasións de amirasión  toda a noite: Ui; ai; saca, burra, pisáchesme o calho!

Cóma me ghustan esas noites tolas, a xente desiníbese e eu  desiníbome e o cura desiníbese e o Vinghador desiníbese e acaban todos desinibidos, eu encárghome de desinibilos a todos os que se deixan. O vinho é anestésico, moitos non se dan de conta ata que despertan ó día seghinte.

Ghústanme moito as rosquilhas, pero atópoas un pouco secas, por iso as molho en licor café e saben a dios, iso hai que patentalo, seghuro que a Piti íalhe ghustar, coma ela é tan melindrosa…

Aghora empesan a sair coma setas as festas, e este ano van ser mortais de nesesidá. Estamos fartos da chuvia e do frío. Este San Xoán vou ir a unha cacharela na praia e vou levar a cámara do trator para que me fagha de flotador.

Churrasco, chourisos criolhos, chourisos picantes, chourisos sen picar, chourisos seboleiros, sardinhas sen eviserar, sardinhas eviseradas para Piti, macarróns fríos que sobraron da comida e os levamos para que non se boten a perder, empanada de carne,  empanada de mexilóns, empanada de xoubas, empanada de maís, empanada de bonito, bistés empanados, ovos cosidos, ensaladilha, empanada de masá, bica da casa, donus que estaban de oferta no súper,  filhoas , biscoito, ghalhetas con chiculate, ghalhetas de nata, ghalhetas maría (esas levámolas de volta, non tenhen sustansia), vinho barrantes, vinho do país, servesas, ghaseosa para o vinho e para a servesa, aughardente de herbas, licor café, xinebra, ghuisqui, vosca, martini roxo, martini branco, limonchelo, licor cuarentaetres, ron, tequila,  a Pitusa laranxa, a Pitusa  cola e té (para Piti).

Xa está, iso é todo.

Apertas.


jueves, 11 de abril de 2013

FIN DE SEMANA/ ISREININMEN NO PILÓN. ALELUIA!




FIN DE SEMANA.

Por Pitty V.

No salgo. Todavía tengo el estómago revuelto por culpa del licor café de mi vecina Femia.
La verdad, no recuerdo mucho esa noche. Sólo sé que mi suegra no me habla y mi cari está bastante mosqueado.

Durante esta semana no pude ir a taichí con abanico, porque mi equilibrio está bastante perjudicado todavía. A saber qué le puso esa mujer al licor.

La chica filipina que tengo trabajando en casa creo que grabó algo con su móvil y se pasa el día riendo y diciendo cosas raras como: “Limpiar baños, no, hoy descansar, si tú mosqueas, youtube. A cenar bocadillos, señorito!”. A saber, está un poco loca.

Femia vino a buscarme para ir al pilón y le dije que no. Gracias, pero tengo lavadora y doméstica. No participo de esas costumbres de aldea de confraternización femenina. Me aclaró que era un pub que hay en la aldea vecina. Decliné amablemente la invitación, que no está el horno para bollos.

With love, Pitty.




ISREININMEN NO PILÓN. ALELUIA!

Por Femia Castradora

Vou ó paf Pilón, un lughar sombrío aínda que con luses de colores. O chan está peghanhento, canto mais o esté, melhor o vas pasar: unha loita entre a cocacola, o kas laranxa ou a tónica asul por unha banda e o garrafón de xinebra e ghuisqui por outra. Resultado: bailes ondulantes sen mover os pes da terra.
Fagho unha entrada triunfal no gharito. A minisaia foi unha boa idea, xunto coas botas polos xeonlhos. Vou de pretighuoman total.

Asércase un e dime se bailo. Eu, con desdén, dígholhe que esa herba non é para esa cabuxa. Deixeino pensando en qué raios quixen disir con  iso. Quén é a herba e quén a cabuxa?

Fun ata a barra e pedín un licor café onderrocs, tinha que recuperar o tempo perdido. Eran as onse e media e aínda non se movían as paredes. Non sexades mal pensados. No conto de Alisia ninghén pensa mal desa nena, aínda que se pasa o día comendo fungose as casas medran e fanse pequenas todo o rato. Carne de reformatorio. Logho vai Femia, bebe uns licor café e xa está coma unha cuba. Sodes malos, xente perversa.
Vou bailar e non sei qué pista ghastar. Hai onde elexir: a de ritmos sudamericanos, salsa en xeral (oghalhá que chova licor café no campo… Qué tolemia, colher unha melopea cos ghrelos do cosido! Esa xente sabe divertirse!).

Ou a pista melódica, para a xente namorada ou así. Alí Rosío Ghurado é a rainha. Outra cousa non, pero no Pilón están á última.

Tamén está a pista “música de bodas”. Para mín é a melhor de todas. Hai unha mescla interesante e sabia por parte do dilhei residente, home sen complexos, coma tódolos xenios, que non dubida ponher o trator amarilho logho de Ghoria Gheinor ou os Pimpinela.

Fághome a dona da pista. Movementos insinuantes e pasos de baile ensaiados mil e unha veces diante dos porcos, que non paran de ponherse nerviosos, coma se fora a vir un terremoto (os porcos son os meus porcos, cos que ensaio na corte, non os homes que me miran con olhinhos gholosóns, nerviosos, coma se fora a vir un terremoto).

Termino as esistensias do licor café e coma xa non hai nada máis interesante, voume do Pilón cun home no braso e Vinghador no peto.

Apertas.


jueves, 4 de abril de 2013

DE PAISAJES Y AMISTADES


Por Femia Castradora e Pitty V.

Era una aldea perdida en el monte. Por sus caminos estrechos pasaban alternándose sin prisa coches, carros y animales. En medio de la vegetación se veía un puente pequeño bajo el que pasaba un riachuelo, ahora crecido por las recientes lluvias.

Al fondo, dos casas luchaban por hacerse ver entre del verdor. Una era una construcción moderna y  sus grandes ventanales dejaban ver una decoración de estilo minimalista. Completaba el conjunto una piscina rodeada de unas tumbonas chill out, sobre una de las cuales descansaba una oveja.

La otra casa era una casa de planta baja y piedra, con un galpón de bloque y un gallinero con una puerta que en su día fue un somier.

Unos gritos sobresaltaron la tranquilidad del paraje:

- Píííííti, oes, Piti!!
- Dime, Femia, ¿qué se te ofrece?- dice pensando en que no debería haber construido allí la casa.
- Nada, mulher. Soio che quería informare de que Pastora está deitada nunha cama desas tan chulas que tes ó  borde da pisina. Mais que nada para que non penses que somos unas ghorronas e que imos avasalhando por aí as da minha casa.
- ¡Ah, tienes alguna sobrinita en casa? ¡Qué monada! Pero no olvides decirle que no ponga sus zapatitos encima de la cama, que acaban de tapizarlas y no sabes el tiempo que tardaron en hacérmelas, porque la tela vino de Florencia.
- Vale, mulher. Non tenhas medo, que pastora non leva sapatos. O que sí non che podo aseghurar é que non che devolva enriba dela, á pobre non lhe sentou ben a herba.
-¿Qué dices? ¿Le das hierba a la niña? Tú estás loca.
- A ver… non é unha nena.
- ¿Entonces? ¿Es una amiga tuya porrera?
- Non, é unha ouvelha. É que as camas esas non vexas coma lhe ghustan ós meus animais, Marelinha tamén as probou todas, foi saltando de unha a outra, paresía que estaba nas olimpiadas, nos sen metros valhas.
- ¡Qué horror! Por favor, saca ahora mismo de mi casa a tus animales. O me veré obligada a llamar a la Guardia Civil.
-Pois se vas chamalos, dilhe a Roghelio que venha, que non tenha medo, que unha ves que se proba a Vinghador xa non hai nada que temer. Non sabería qué mais cortar. Roghelio é o teniente, preghunta por el. Dilhe que vas da minha parte.
- Por Dior, retira esas bestias que me va a dar un síncope. Mañana celebro el cumple de mi hijo y va a estar todo lleno de marcas de animales. No quiero que nada enturbie tan maravilloso día.
- A ver: quén lhe pon portas á naturesa? Eu, non, polo menos. Sácaa ti, se queres. Pero coidado, porque Pastora ten mal xenio e vólvese tola se a empurran. É coma ti, unha senhorita e non hai quen de sacala cando non quere, pensa que é unha condesa e ponse a morder a todo o que se lhe aserca.
- ¡Por favor, Femia, que estoy empezando a hiperventilar!
-Non te estreses, Piti! Ven xunto ó muro. Vouche dar un licor café que me deu Tareixa. Xa verás qué ben che vai! Mira, de paso vouche invitar á festa que vou faser esta noite e xa vas entonada. Non vexas as festas que fagho eu eiquí! Ven unha morea de xente e non acabamos ata o dia seghinte, todos tirados polo chan, e coma se fora isto Sodoma e Ghomorra. Ti poderías falar con Marsial o  Fogheteiro, que ten unha conversación moi fina, logho de ir anos e anos polas romerías, falando cos das comisións de festas.  Sempre lhe desimos: Marsial, estás feito un senhorito, non hai quen che cale! ...

Los gritos se fueron convirtiendo en murmullos y luego en sorbetones apurados. Las dos mujeres formaban una estampa idílica de exaltación de la amistad, que sólo se rompió cuando llegó el marido de Pitty con el niño y la suegra, que no paraba de persignarse.

Apertas.

jueves, 14 de marzo de 2013

EMPESEI UN DIA/FLORECILLAS AMARILLAS

EMPESEI UN DIA

Por Femia Castradora


Empesei un dia,
colhín o coitelo.
Terás medo,
bótate á ria.

(Estrato do poema “Xa estou eiquí” escrito por Femia cando tinha oito anos).

Pandereta ou coitelo?, esa é a cuestión. Moita xente de pequena non sabe ben que vai ser de maior. Ben porque nunca se o preghuntou e cando lho preguntan por ves primeira súbelhe unha corrente polas costas. Deixádeme vivir, sodes uns repunantes. Aghora non vou poder durmir!

Tamén hai os que non o saben por falta de inoransia, viven coma dios sen preocupasións e cando lhe preghuntan din que o que sexa, será. Cren firmemente na predestinasión. Qué mais da? Total, xa se verá o que vou ser.

Eu non. De sempre o souben. Fun a elexida e dende que estiven na barrigha da mina nai xa fasía exersisios de coma ía faser para colher o cóitelo. As ecoghrafías sempre me sacaban agharrando con forsa o cordón umbilical. Cando nasín amenasei cun coitelo fitisio á xente do paritorio coma se fora un neghro de Harlem a piques de pelexar conta un doutra banda rival, movendo o punho a dereita e esquerda de forma nerviosa. Son cousas que van quedándoche na memoria dende pequena.

Moita xente pensa que non te podes acordar de cando nasiches. Pois eu si, e si non que lho preghunten ó espabilado que me deu no cú nada mais nascer. Ese foi co que me estrenei neste ofisio. Ós oito anos. Tan pequerrechinha, cunhas trensas con laso e un coitelinho presioso cun porquinho ghrabado no punho. O que calquer nai quere que a súa filha fagha.

Eu escribía poemas, coma podéchedes comprobar. Houbera sido unha poetisa boa, das melhores. Rosalía no romantisismo e Femia no realismo tétrico sanghrante. Non vou darlhe voltas, cando queira volto a escribilos e xa.

Tamén poiden ser mestra, coma cando quixen ponher unha academia de castradoras, titulasión oficial, práticas e clases teóricas a medida da aluna. Non poido ser por culpa dos homes. Canto visio hai, mira que eu lhes ía dar unha caixa de tiritas e vinte pesos ós voluntarios, pero non houbo o que había que ter! Logho xa non o terían.

En realidade ghústame calificarme coma unha artista multidisciplinar, ou sexa, que lhe dou a todo.

Apertas.


FLORECILLAS AMARILLAS

Por Pitty V.

Florecillas amarillas,
Mariposa amarilla,
Rebequita amarilla,
¡que te hago una cosquilla!

(Extracto del poema “Chupiguay” escrito por  Pitty V. a los ocho años).

Desde muy pequeña se veía que era una persona sensible, era tan cuqui que en cualquier momento podía ponerme a llorar sin motivo, lo que hacía que mis papis se pusieran nerviosos y pensaran que tenían que llevarme al psiquiatra o a un taller de imaginería sevillano para hacer de modelo para una de las vírgenes de las procesiones de Semana Santa.

Siempre supe lo que quería ser: una mujer elegante con un je ne sais quoi, un savoir faire y una cuenta corriente saneada. Sería la esposa de un hombre rico.

Fue fácil, ya que desde mi más tierna infancia mis papis me inculcaron los principios básicos de una nena: aseadita, peinada y con muchos volantes en faldas y chaquetas. Y lazos. Y zapatos de charol a juego con el lazo. Y calcetines a juego con el lazo.

Más tarde, entré en el mercado gracias a mi presentación en sociedad. ¡Qué equivocada está la gente que dice que es algo pasado de moda! Es lo mejor que hay para posicionarte y para empezar a echar un vistazo a los candidatos. Así conocí yo a mi cari, todavía creo ver sus ojos vidriosos tras haberse traspuesto porque le habían dado garrafón.

No me gusta la gente que no tiene claro su futuro. ¡Espabila, chuli, que la vida son dos días y debes alcanzar el estatus cuanto antes para disfrutar de la vida!  


jueves, 7 de marzo de 2013

SOY IMPRESCINDIBLE/ XUNTAS, PERO NON REVOLTAS




SOY IMPRESCINDIBLE

Por Pitty V.

Estoy contenta, porque ya me estoy haciendo un sitito en la comunidad en la que me ha tocado habitar. La verdad es que si lo llego a saber no gasto tanto dinero en la reforma. Recomiendo a todo el mundo que antes de comprar una casa o un piso hagan un estudio del vecindario. Debería ser obligatorio, se evitarían muchos disgustos y mucho lexatín.

A mí me tocó la loca esa por vecina, pero creo que ya le estoy cogiendo el punto. Terminaremos haciendo petit point bajo el porche de mi mansión.

Voy a ir con ella y otros vecinos a hablar con el alcalde de la localidad, seguro que vieron en mí un referente de saber estar y diplomacia. Voy a deslumbrar con mi labia, que para eso mis papis me mandaron a un colegio de pago.

XUNTAS, PERO NON REVOLTAS

Por Femia Castradora

Imos ir tódolos vesinhos a ver ó alcalde. Estanos a tocar as narises a todos nós, non nos quere traer o alcantarilhado, dí que non hai cartos. A ver, home… pensas que somos parvos? Ben que lhe puxo pedra ó sierre da finca da Corralina, unha amighinha del, desindo que ía definir o caminho que o bordea. Pois xa que te pos, bota pedra tamén ó outro lado do caminho, que se che ve o plumeiro!

Tiven que avisar á apalominada da Piti, que se puxo moi contenta cando o soubo. Imos aló, levamos a carroseta con rodas velhas de tratores e foghos das festas, dos que petan forte, para que espabile Román e vexa que non imos para nada.

-         - Antes de entrar en el despacho del alcalde, quiero deciros que somos una comunidad unida y vamos a lograrlo!
-        - Cala, Piti! Ti soio estás eiquí para faser bulto, poudeches evitar ir á perruquería. Venha, colhe unha roda da carroseta e prántalhe fogho. Manuel, non sexas bestia e non tapes a porta do concelho, que a ver por onde van sair.
-         - ¿Cómo? ¿Qué vais a hacer? ¡Yo no pienso participar de esta barbarie!
-        -  Non, qué va. Xa estás metida no alho, xa podes botar ghasolina e empesar a berrar.
-        -  ¡Así no se solucionan las cosas! ¡Qué sofoco, por dios, qué sofoco!
-        -  Ó secretario podémolo atar á árbore para que vexa o alcalde que imos en serio, coma medida de forsa. Seghuro que sae de primeiro, sempre foi un cobarde.
-        -  ¡Cuidado con esos petardos, que me vais a quemar mi Dolce!
-       -   Qué dis do dolche? Qué é iso? Estou vendo que non debiches traer eses sapatos, estánseche a estraghar coa ghoma derretida das rodas.  Se queres, vai coa Ramona á feira e mercas unas botas, que tes que espabilar e non ir de modelitos polo campo.
-       -   Pienso hablar con el alcalde  cuando acabe todo esto y aclararle que yo no formé parte de esto, yo vine engañada, sois unos bestias! ¡Cuando mi marido se entere de esto!
-      -    Mirade, aí están os do xornais! Piti, cala!! Deixa de berrar coma unha lora! Xa está! Ímosche atar ó arbore co secretario a ver se serras a boca! Ei, o fotóghrafo!! Bota unhas fotos eiquí a esta antes de atala, coma se fora ela a da idea! Vas ser mais famosa que o Manteca, Piti. Coma che ghusta fighurar!

Apertas.


jueves, 28 de febrero de 2013

¡QUÉ DIA TAN CHULI!/DE ONDE CARALHO SALIU ESA?


¡QUÉ DIA TAN CHULI!

Por Pitty V.

Hoy comienza mi nueva vida. Por fin mis sueños se hacen realidad. Tengo un marido encantador, Chemi, y un bebito de lo más cuco. El bebito ya tiene siete años, pero yo le sigo llamando bebito. Hasta ayer vivíamos los tres en un dúplex en la city, pero hoy nos hemos trasladado a un  chalé diseñado por un arquitecto que le hizo también la casa a Ronaldo, Cristiano, no el vacaburra de Ronaldo el original.

Mi decorador es de lo más chic, tiene ideas tan cool!! Al final me quedó todo hecho una monada, creo que voy a llamar a los de '¿Quién vive aquí?' para que Cuca y Tita se mueran de envidia.

Les voy a invitar a tomar un té con cup cakes un día de estos. Pero primero tengo que ser una buena vecina y presentarme a la gente que vive en la casa de al lado. No sé quiénes son, pero pienso decirles nada más verlos que el galpón que tienen cerca de mi piscina lo forren con piedra o madera, porque me está destrozando el trabajo del paisajista.

Esta mañana, cuando vine a casa con Julita, mi asistenta filipina, para dejar los armarios ordenados, vi a una mujer que debía ser una encargada de la finca o alguien así, porque estuvo todo el rato de arriba abajo, soltando animales, echándoles de comer y, cosa que no entendí muy bien, afilando un cuchillo durante una hora. Debe ser tiempo de matanza. Espero que no hagan eso aquí, porque es algo desagradable. ¡Acaba de entrar una vaca en mi jardín  estilo Versalles y está comiéndome las azaleas! Me va a dar un patatús, voy a tener que llamar a mi profe de yoga para que no me  estrese y me salgan arrugas.

Fui a quejarme a la encargada de los animales. ¡Qué flash!, resulta que esa mujer es la vecina. Me dijo que se llamaba Femia e insistió muchísimo en saber si yo tengo esposo. ¿Qué se cree, que me lo va a quitar? Pues se equivoca de parte a parte, porque mi Chemi jamás saldría con una mujer que no se hace la manicura francesa, que para algo somos parte integrante de la crème de la crème.

Me pareció una maleducada, porque enseguida comenzó a gritarme, como si yo fuera una cualquiera, o peor aún, como si yo fuera de su misma clase. ¡Estoy atacadísima de los nervios! No sé lo que me dijo de Marela y que si no me gustaba, tendría dos problemas, porque ella no pensaba poner límites a su vaca y que iba a llamar a Vengador, que debe ser su caballo, o su pony, o no sé quién, para que pusiera orden en todo eso. 

No entiendo nada, creo que esa mujer va a trastocarme los planes un poco, pero al final no sabe con quién ha topado ésa. Voy a llamar a mi asesor jurídico y que le haga una visita, que con Pitty V. no se juega. Yo soy Pitty.



DE ONDE CARALHO SALIU ESA?

Por Femia Castradora

Xa están a amolarme. Tenho vesinhos. Non son coma os que venderon a casa. Estos son pighos. Tiven unha rosadura coa mulher, que queixábase de que Marelinha lhe comera unas frores. Pois que non as prante, non lhe vou poner impedimentos á pobre vaca cando ten fame!

Tenho ó home amenasado, non me da ninghún trabalho. Mais ben ó revés, que levo tempo sen exerser e estou perdendo finura.

Pareseume ben o asunto de que puxeran unha pisina no xardín, porque por eiquí a augha da traída vaise ás veses e vaime vir ben ir colher un pouco cun balde cando tenha que lavar a lousa ou para o váter.

Parese moi daquela maneira, moi pepereta ela. Díxome que ía traerme un biscoito moi rico que fasía a cosinheira, pero eu funlhe franca e díxenlhe que se de verdade quería faserse amigha minha, o que tinha que traer era unha caixa de licor café, do que fai Rosendo e deixarse de lerias, nen cuqueis nen parvadas desas.
Queixouse do cortelho, que o tenho a bloques vista, coma hai que telo. Dígholhe eu algo da casinha que tenhen ó lado da banheira pequerrecha que bota burbulhas? Vaia ridiculés, é tan pequena que non sei se caben mais de catro persoas dentro e por riba bota calor. Se queren curar xamón ou chourisos alí van apanhados. E eso que non viron aínda o chiringhito que ponho na leira, con toldo resiclado do camión da granxa de porcos: “Porcos ghrandes e ghordos, porcos da terra”. Sempre pensei que tinhan un lema moi ghrandilocuente, pero queda atrativo e ten unas letras que se ven moi ben a quinientos metros á redonda.  Alí fagho churrasco e sardinhas tódolos días dende maio ata ben entrado setembro.

Cando me dixo coma se chamaba, xa vín que ía ter problemas. Quen se chama Piti, non sendo un can?
Que non venha con tonterías, porque a leva clara conmigho. Piti, vou por ti!

Apertas.