Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas

lunes, 31 de agosto de 2015

Catalunya, Conrado y los reptilianos



Hay gente que lleva alarmándonos tanto tiempo con eso de que España se rompe que como al final no se rompa algunos van  a quedar mal. Aunque no desean que España se rompa, lo necesitan para tener razón. Al hilo de este asunto, puedo referir el caso del físico Conrado Salas. Conrado es el mayor defensor en España de la teoría de los reptilianos, según la cual el mundo está gobernado por reptiles. En cuanto al fondo de la cuestión, todos sabemos que, en efecto, el mundo está gobernado por reptiles, pero Conrado sostiene que son reptiles de verdad que adoptan forma humana, como los lagartos de V. Según eso, todos los reyes y presidentes pertenecen a una estirpe de lagartos inteligentes, instalados en nuestro planeta desde siempre y que utilizan a los humanos para esclavizarlos. Para conocer más sobre el asunto, quien esté interesado o interesada podrá buscar “reptilianos” en Google. Hay millones de páginas y vídeos.

Un día llamé a Conrado para hacerle un reportaje. Lo primero que le pregunté, en vista de que él sostiene que la familia real española es reptiliana como todas las demás, y dado que mis conocimientos sobre lagartos son básicos pero certeros, le pregunté, decía, si el entonces príncipe y hoy rey, don Felipe VI de Borbón y Grecia, había nacido de un huevo depositado por su madre, la majestuosa reina doña Sofía Margarita Victoria Federica de Grecia y Dinamarca. La pregunta me parecía necesaria, pues si un defensor de la teoría reptiliana no puede empezar por explicar eso, difícilmente podrá explicar todo lo demás. El reportaje no salió adelante. Conrado Salas se enfadó mucho, me dijo a gritos que yo era un idiota y un ignorante, algo en lo que coincide media Pontevedra empezando por mi señora, añadió que toda la prensa está vendida y que la democracia es una farsa e interrumpió abruptamente la conversación. Me colgó el teléfono, no sé por qué, si estábamos de acuerdo en todo.

No pude hacerle la segunda pregunta: qué pensaba hacer él si un día los reptilianos se deciden a salir de sus disfraces de humanos y comernos a todos. Yo creo, y con esto volvemos al principio, que Conrado no desea que eso suceda, pero mientras no suceda todos seguirán creyendo que está loco y que los destinos del planeta no están regidos por lagartos malos sino por personas malas, lo que a fin de cuentas no marca tanta diferencia. La cuestión es: ¿Tiene Conrado un plan para actuar ante esa eventualidad? La comparación es pertinente. Imaginemos que España se rompe. Eso dejaría en buen lugar a los que llevan toda la vida anunciándolo y que quedan mal mientras su previsión no se cumple. Pero una vez cargados de razón, ¿qué harán? Si Catalunya declara su independencia y rompe Espanya, ¿cómo lucharán contra ello?

Yo tengo un dilema parecido. Llevo seis meses anunciando que la Marea de Pontevedra se rompe. Que salta por los aires de un momento a otro, algo que en virtud del tiempo transcurrido empiezo a temer que no ocurrirá jamás. Pero tengo un plan, tanto para si eso sucede como para si no sucede. Si la Marea salta por los aires, publicaré que eso ya lo venía yo anunciando desde hacía meses; si no salta por los aires haré como siempre, que es pasar del tema. Total, para mi fortuna lo que yo publico cada domingo ya está olvidado al domingo siguiente.

Pero los agoreros de la ruptura necesitan un plan, como Conrado. Igual lo tienen pero no lo dicen. ¿Meterán en la cárcel a todos los diputados independentistas de Junts pel Sí, con Artur Mas y Oriol Junqueras a la cabeza? ¿Llenarán Catalunya de tanques? ¿Registrarán las sedes de Convergencia? Algo deberían estar pensando por si se da la circunstancia de que Espanya se rompa. Lo que parece claro es que lo temen tanto como lo desean, pues mientras los otros hacen campaña por el sí, ellos la hacen por el no, en reconocimiento explícito de que lo que realmente se decide en Catalunya es la ruptura de Espanya o su no ruptura.

De momento el PP se ha puesto a la cabeza de la unidad de Espanya abriendo dos frentes tan contradictorios como complementarios. Uno lo lideran Pablo Casado y Andrea Levy, que actúan como monologuistas del Club de la Comedia. Hacen una afirmación en tono amable y luego se quedan unos segundos callados, mirando a cámara sonrientes y asintiendo con la cabeza, como diciendo: “¿Veis como tengo razón?”. Luego tienen a Albiol, el candidato, quien propone expulsar de Catalunya a los inmigrantes y a los catalanes, lo que la dejaría Espanyola para siempre jamás. La idea es formidable, pero igual no lo vota todo el mundo.

Siguiendo la tesis de Conrado, da exactamente igual que Espanya se rompa o que no lo haga, pues en uno u otro caso el producto resultante estará igualmente gobernado por lagartos, que es lo que en buena lógica debiera preocuparnos y no la división territorial. Si en lugar de preocuparnos por Espanya nos dedicáramos a luchar contra los reptilianos, como hace Conrado, mucho mejor nos iría, a nosotros y a Conrado.

jueves, 7 de agosto de 2014

A POR UN DO PEPÉ, AINDA QUE SEXA.




Por Femia Castradora


Xastou de volta, literal e fighuradamente, as veses penso que xa todo dame ighual.

Onse da noite na minha casa da aldea. Escoito ruido da banda da vesinha, esta Pitty V. Cando cheghan as Pirulinas bota a casa pola fiestra e fai partis, como di ela. Eu ainda que non estou invitada vou e ás veses levo alghunha ghalinha para que mentras eu doulhe ao vinho ela pique no ghramón do xardín.

Os amigos da Piti sonche moi aquelados, elas moi fininhas e eles sempre falando do seu iate, e cheiran a colonia. Cando fixo a primeira festa de inaughurasión levei un susto dos grandes porque eu escoitaba serpes, serpes asubiadoras. Eu disía que non podía ser tanta bicha solta e fun cara á casa da Piti a mirar que pasaba alí. Dinme de conta de que quenes silbaban eran os amigos de Piti, que falaban raro e as eses fasíanas coma se foran de Rianxo con asento de Madrí.

Festa rachada Piti estail: croquetinhas de marisco, canapés e caqueis. Eu prefiro as festas da Ramona, que pon cosido e biscoito molhado en licor café, vaia desfase de festa, acabamos todos a rolos fasendo lasos de amistá dos que non se poden esqueser. Moitos dos da aldea son froito desa esaltasión do companheirismo, vaia casamenteiro está feito o licor café da Ramona!

Eu, cando salto o muro que separa a minha casa da de Piti sempre levo un bocadinho de xamón de Coren e se ten moita ghrasa melhor. Tínhades que ver a cara que ponhen os seus invitados, cómenmo cos olhos. Hai que comprendelos porque sempre comen cousas pequenas, non usan os seus dentes para morder.

A falta de licor café bebo vinho e logho llintonis con bolinhas moradas. Esta xente está para enserrala, eu non lle boto nada ao licor café e nin falta que fai. Hai que reconheser que tamén se che suben á cabesa os llintonis. Eu notaba que a cabesa non estaba quieta e entrábanme ghanas de bailar por Bertín Osborne, que esta Piti é un pouco ransia e bastante aforradora, a saber os anos que fai que non merca música. Xustifícase disindo que “de Bertín aprovéitase todo, coma os porcos, e mesmo dá ghloria oílo en Intereconomía. Ghrasias a Dios que aínda quedan homes”. E hala, todos a bailar coma se estiveran posuídos, eles movendo o flequilho coma se foran Rafaela Carrá (festa, que fantástica, fantástica, esta festa, brruuum) e elas cos tacos cravados no ghramón bailando coma rastafaris fumados.

Eu, vendo iso coma se fora una sosiólogha da terra, comprendendo que os homes presisan da axuda do alcól para que os seus istintos saian á lus. Así estaba eu cando vin cheghar cara a min a un deles cuns pantalóns amarelos e camisa asul cun xersei posto nos ombros.

Propúxome tomar a última no llacusi da Piti, pero eu recordei que botei alí aos patos para que estiveran afeitos ás burbulhas, que nunca é pouco para os meus animais. Díxenlle que melhor íamos tras o palheiro, que aínda acabara de apanhar a herba o día antes e estaba máis branda. Aproveitei e pasei pola casa para colher una botelha de licor café, que eu sen el non son castradora nin nada, e a Vinghador, que xa fasía tempo que non o usaba e estaba a colher ferruxe.

Así fun ata o palheiro, onde me esperaba o do xersei. Noite de paixon pepera, hai que probar de todo, non ía faser ascos a novas esperiensias. Dinme de conta de que ía nesesitar o licor café coma o ar que respiramos. O tipo comensou a falar de que isto vai ben, do empregho e dos recortes. Eu pensei que ese home era parvo e que ía ver as marabilhas dos recortes na súa pel. Minha man percorreu o seu peito e foi baixando ate o seu embigho, desabotoneilhe a camisa e vin o burato subir e baixar cada ves máis apresa. Achegheime ata a pitrina e baixeilha pouco a pouco. Alí estaban.

Vinghador brilhou baixo a lus da lúa.


 

viernes, 27 de junio de 2014

NOITE GHEI, QUE GHUAI!!



Por Femia Castradora


Logho das vacasións meresidas, volvo á casa. Comprobo coma Marelinha, a minha vaca é de fiar. Todos os cochos, as ghalinhas, ouvelhas, cans, ghatos, pitas e demais están que dan ghloria velos. Nunca vira cousa ighual. Fixen un selfi con todos eles e logho de levarlhe o carrete a Servando, o fotóghrafo, colghei a foto na pereira da minha leira. Vin iso nun das minhas viaxes polo mundo, chámase performans. Eu son unha innovadora na aldea, un favor que lhe fagho aos vesinhos.

Aínda que non tenho cámara desas dixitais, tenho ordenador e cando abro o meu correo tenho unha mensaxe do Rodrigho. Dime que si quero faser algho para una festa dos gheis que van faser en Pontevedra.

Vestinme co meu traxe de ghatinha de látes e fíxenme outro selfi. Puxen o antifás de lenteghuelas para darle máis misterio, non vaia pensar que eu non entendo. Ía colher a fusta, pero dixen: Femia, non vai deso… E que cando saco o meu lado salvaxe non sei parar.

Voltei con Servando e cando tiven a foto mandeilha ao Cota para que vira todo o meu potensial. Deseghida tiven meil del: mulher, para o carro. Soio quero una frase túa.

Buá, acabáramos! Sentinme un pouco desesionada, porque aínda que lhe ía faser a frase pensei que me pedira ir de preghoneira. Xa me estaba vendo no Conselho co meu traxe de ghatinha e repartindo condóns dende o balcón. A mans cheas coma se eu fora a dona de Dúres. Porque aínda que son un pouco máis caros, a calidade é a calidade. Non é cousa de compralos nun chino ou no Mercadona. Logho pasa o que pasa e aínda vou ter eu a culpa.

Total, que fun ver a esposisión e atópome cuns cubos moi ghuapos cheos de fotos e de cousas que pensa a xente do tema. Eu pensei que ao melhor ía estar máis chulo se en ves de ser de algho así coma plástico, poderíannos haber feito de bloques coma o meu cortelho. Vinte anos fai que o meu pai mais o tío Manolo o fixeron e alí sighe, coma se fora una pirámide desas que hai en Exipto. Un pouco escanghalhadas, pero aí están.O que si, había ambiente, ía lighar seghuro.

Cando xa tinha trabalhada una rapasa que andaba por aló, atópome con Ramiro o do ultramarinos e comensoume a disir que estaba moi ghuapa esa noite e que se quería ir a La Luna a botar uns bailinhos. Consecuensia: xa non tinha rolho ghrasias ao papán de Ramiro. De súpeto botei man ao bolso e comprobei que Vinghador estaba alí.

-Non, melhor imos á mina casa, que che quero ensinar algo -díxenlhe. Ao cheghar, fomos ata a Pereira e alí mesmo pensei que ía completar a performans colghando da árbore o trofeo conseghido ghrasias a Vinghador. Ía ter que faser un espantalho, para que os paxaros non picaran as sirolinhas.


miércoles, 29 de enero de 2014

QUE NOITE A DE AQUEL DIA



Por Femia Castradora

Eu estaba alí por casualidá. Fora o domingho á feira para ver se mercaba uns pitos e de paso levar uns cantos sentos de pementos. Unha cousa levou a outra e cando me din de conta estaba comendo o pulpo cun fulano de Redondela. O pulpo levounos a unha rasión de churrasco (con crioio, non ía ser por cartos), e logho a outra, xa que quedou escasa. O vinho baixaba comodiós e a falta de postre puxémonos de cheo co licor café.

Logho de acabar con dúas botelhas e vendo a cara de cabreo do pulpeiro que pensaba que xa non íamos sair de alí ata o día seghinte, pensamos que melhor sería ir botar un sono ao monte para ver se así acrarabamos se íamos ser noivos ou non. Eu, a verdade por diante, non veía que esa relasión fora a durar moito porque eu resién estrenara a Vinghador e estaba todo o día usándoo. Vinghador paresía un coitelo xaponés deses que anunsian na tele, que mesmo cortan un ladrilho coma despois che fan anacos un tomate sen nen sequera afialo. Así foi. Vinghador comportouse coma un coitelo samurái e case nen tiven tempo de despedirme do de Redondela, nin de preghuntarlhe o seu nome, que polo menos saber coma se chamaba. Un maleducado. Saíu fuxindo coma alma que leva o demo, berrando coma un posuído.

Fun dar unha volta, para ver se a cabesa deixábame de dar voltas. Era un licor café de gharrafón. O da pulpería tamén ía ser candidato a probar o meu coitelo, que conmigho non se xogha co licor café.

De súpeto, vinos. Alí estaban de incónito, eles os catro, unha china e un rapás cunha cámara. Menos un, tódolos demais non levaban instrumentos, polo que desían que así non ían faser nada, que vaia parvada ir ata alí sen levalos. O que levaba o istrumento estaba todo cheo de rasón e desidín atuar para que non se foran amolados.

-Hai solución, rapases. A imalhineixon é un instrument veri potente -dixen eu sacando o meu inghlés de Bustoc a relusir, recordando os meus anos ghipis.

Dinme de conta que eu falaba melhor o inghlés coa axuda do elesedé, pero aínda así non me botei para atrás:

-A ver: ti, colhe ese pau largho e fai coma se o tocaras, que non hai que ser tan delicado. Total, a música vai polo casé e non vas notar diferensia. E Pol, non te rías, que ti tes unha ghitarra que parese un violin con sobrepeso, vaia ridiculés.

Despois sugherinlhe que melhor ía ser que alghún deles tocara otra cousa, que paresian un ghrupo de rapases de quinse anos, que todos queren tocar a ghitarra. Tres paresíanme moito. Díxenlhe que melhor lhes iria se alghún deles tocara a ghaita e o do pau colhera unha pandereta. Un deles xa tocaba o tambor e poderían ghañarse a vida tocando nas romerías, coma ghrupo folk, xa que a ghitarra dábalhe un toque moderno. Ringho díxome ríndose de min:

-Dis is nou guitar, is an bas.

“Ringho, de min non se ri ninghén”, pensei eu revolvendo no meu bolso buscando a Vinghador.

Neso, salíu a parva de Lloco disindo que Llon non ía tocar unha pandereta, que el era un xenio que non sabía coma foi a acabar con aqueles pandorcos, nin coma estaban alí, que ela reservou un hotel para a prósima semana e que melhor lhe fora se deixaba o ghrupo.

Formouse un dios e todos berraban. E eu, díxenlhes que tal e coma berraban poderían faser un consierto na terrasa da casa do alcalde e todos contentos.

Eso pareseulhes ben e dixeron que tinhan que marchar.

Foi a ultima ves que os vin, non sei coma lhes iria logho. Soio lembro que Pol despediuse de min disindo:

-Never che vou olvidar, Mixel, ma bel.

E eu díxenlhe:

-Non son Mixel, eu son Femia!

 

jueves, 19 de septiembre de 2013

NADA FASÍA



Por Femia Castradora

Os recordos da nenés fixéronme rebulir na minha cadeira e de súpeto o meu estómagho paresía coma se alghén mo fora a arrincar, coma se tivera un burato aí. Nada mais.

Había días nos que a minha cabesa non paraba de dar voltas e mais voltas a todo o que vivín. “Hai que ver, quen mo ía disir…”

Tenho que ser forte, é o que me din tódalas minhas antergas voses, repetíase nos momentos baixos. “Que van pensar as que me foron fasendo o caminho? Vou aghora a ter dúbidas? Qué ía pensar a teniente Ripley? Se me vira aghora Elen seguro que fasíame un xesto de desaprobasión. Ela non lhe ten medo a ninghén, ni tan siquera ao repunante alien, aínda que bote babas, a pesares de que Madre esté un pouco para alá e non lhe de as instrusións presisas.

Vou ter que ver que hai na caixa que me deixou a mina nai a noite na que entrou no meu cuarto cando eu xa levaba tempo durmida. Que pasa, por que me despertas? Tranquila, filha, non é nada malo. Cheghou o día no que eu che tenho que pasar a responsabilidade da familia. Todas confiamos en ti e na túa próxima destresa.

Nas tardes chuviosas era cando me vinhan os pensamentos, cando non podía deixar de analisar todo o vivido ata ese día. Aghora que xa era toda unha mulher dábalhe volta ás vivensias, sen pensar en cantos anos pasaran. Ata que caía na conta de que xa non era unha nena, aínda que o tempo, cunha crueldade contada minuto a minuto dábame unha labasada que me sacaba do meu pasmo vital.

Ao cheghar á casa, fun direita ao meu cuarto. Ía ver que era iso tan misterioso que estaba na caixa deixada alí unha noite. A verdá é que non me atrevera a abrila antes. Feminha, déixocha aí e cando ti estés afeita á tua nova vida abrirala e darasche de conta de todo. Do sentido da tua vida. Moitas veses quixen abrir a caixa, pero unha vos desíalhe que aínda non era o momento. Coma cando vin aquela película na que os protaghonistas estaban a piques de tirar o dado naquel cartón velho e sospeitosamente atraínte. Non tires o dado, rapás! Iso de lhumanlhi non soa ben! Mira que cho dixen! Aghora tes a casa chea de animais esóticos de tódalas formas e tamanhos imaxinabeis! E aghora que, espabilado?

Pensaba que aínda tardou en desidirse, coma despois lhe dixeran as súas tías e nai. Cantos recordos da primeira xuntansa femial con tódalas castradoras da sona!: Ato sívico (dentro das posibilidades do ato e do sivismo coma tal entendido), no que falou a nosa presidenta por aquel entonses, Manola a Rata, quenpasdescanse, minha pobre. Xantar de confraternidade composto por churrasco con patacas, vinho do pais e de postre rosca. Todo iso rematado por chupinhos de licor café a voluntá. Ese día descubrín que a voluntá é moi débil. Logho, e coma de aquela non se inventara o dos bois (cachimáns que animan selebrasións femininas con pantalóns que rompen ao largho cando o boi o cré nesesario e o público así o demanda), fomos todas a bailar a Dafnisicloe, onde podemos disfrutar dunha noite tola na que case todas voltamos á casa con home baixo o coitelo. Bueno, todas non. Manola a Rata xa tinha unha edá e en canto cheghou á discoteque agharrou un sofá e non houbo quen de despertala ata a manhá seghinte. Houbo quen dixo que melhor era sacarlhe as medias e a faixa, non fora a ser que lhe dera algo chungho por falta de sirculasión nos membros inferiores. Houbo un ghrito de desaprobasión xeral e deixamos á Rata coma estaba, que íamos a pasalo ben, non a pasar trabalhos.

Cantos recordos! Cando abrín a caixa, vino alí, tan novinho e relusiente. Resén afiado. Paresía que quería que o colhera xa e me puxera a dar vinghadorasos a todo aquel que se me puxera por diante. Aghora o sei, é un visio. Cando o probas non podes parar.

A comunidade castradora é moi ativa e fasemos moitas cousas xuntas, a parte das xuntansas: imos ó bingho, a viaxes desos feitos para solteiros (singhles) nos que nos damos de conta de canto nos nesesitan os homes sen parelha. Qué farían sen nos as castradoras? Selebramos festas coma o día do afiador, no que desplasámonos todas ata Ourense e de paso imos comer o polbo a Carbalhinho, moi sinalado é o día de Lorena Bobi e moitas cousas mais que aghora non lembro, polo motivo de que ó seren tantas non dou feito a disilas. Pasámolo ben e non paghamos cuota ninghunha. Unha festa sen fin.

Apertas.


 

jueves, 8 de agosto de 2013

BAR SENAS. VINHOS E TAPAS

Por Femia Castradora

Luis ten un bar. O Bar Senas. Non abre polo día porque Luis adícase a levar sobres de aquí para acolá. É carteiro. É un pluriempreghado. Polo día exerse o seu nobre ofisio: levar aleghría ás familias nesesitadas das notisias dos seus. “Eso vale cartos, é coma se resibira un sobresoldo”, din os que colhen os sobres. Aghora está decapacaída. Os mails deixáronno en diqueseco. E o ghuasá tamén. E a liorta que ten con Mariano. Mariano é o presidente do Teleclú. Mariano ghosta dos habanos (puros, non pensedes mal). Tódolos días ve o Sálvame cun habano. Sésar é da Habana. Sésar ve o Salvame con Mariano. O que se aprende da sosiedade capitalista con ese proghrama. Os habanos (puros) venhen en caixas de madeira. Os outros son moi ghrandes para entrar nesas caixas. Moi chulas. Se as pintas con florsinhas, podes ponhelas na mesa da salita. Ou serven para ghardar fotos da tía de Suísa. A tía de Suísa, cando vinha a vernos traía bombóns. De chocolate con leite. As vacas suísas dan unha leite con moita nata. Así fartan a comer mantequilha en Suísa. E leite condensada. A tía de Suísa morreu. Xa non nos trae bombóns. As Caixa de puros son chulas. Mariano cabreouse. Dí que non resibía caixas de puros. Ou si. Pero que non resibía os sobres. Sábeo porque é afisionado á filatelia. Gharda os selos das cartas. Non ten selos ninghúns. Amighinho…!!! Non hai selos, non hai sobres. Luis dí que sí. Que el fai as cousas ben. Os sobres chegharon. Se non ghardas os selos, ti saberás. Luis polas noites fai senas. Churrasco, polbo e empanada. Quen queira mais, que vaia a Solha. Non terei bastante con faser iso. Moito senhorito solto. Rosalía, pon vinho nesa mesa, que tenhen sede. E pon outra de calhos, non están na carta. Que non me entere eu que eses cuinhos pasan fame! Xa o disía Sinchán: cuínho, cuínho!! Demo de rapás. Rosalía trabalha no SITA. Sentro de Interpretasión de Temas Ansestrais. Fun á taberna do meu compadre. E coma cousa de encantamento, fun polo aire e vin polo vento. E coma cousa de encantamento, deume un infarto de miocardio. Interpreta ás medias. Non hai ninghén máis que interprete. Imos amolados. Rosalía pon vinho melhor que interpreta. É dura de oído. A ver coma acaba isto. Papán Noel tamén resibe sobres. Non me toques naquela cousinha. Eso é verdá, eu non o negho. Eu andiven nas vinhas co cregho. Podedes respirar. Ai lalalalalá. Hoxe non tomei a medicasión.


Apertas.


 

jueves, 1 de agosto de 2013

Cuca. Opereta en tres atos.




Por Femia Castradora


Acto I



-Perdona, Cuca, pero estuve en la pelu y decidí hacerme mechas californianas sin ser consciente de la hora que era.

- …

- ¡Qué super cuqui eres! Si fuera otra ya me hubiera puesto verde por el retraso. ¿Qué tal todo? Hace un mogollón de tiempo que no hablamos.

- …

- ¡Bueno…! ¿En serio? Pues quién lo iba a decir, con lo buen chico que era y con los apellidos que tiene…

- …

- Eso hay que solucionarlo. Este viernes salimos de marcha y ya verás qué bien nos lo pasamos. Seguro que hasta encuentras novio otra vez.

- …

- Pues nada, te llamo y concretamos.

- Disimula, que viene mi vecina, a ver si no me ve!!

- …

- Ei, Piti!! Que fas aí detrás da árbore? Case paso e non te vexo!! Preséntame á túa amiga, mulher. Vaia sosa estás feita…



Acto II



- Ay, por favor, qué despiste, Femia. Te presento a Cuca, estoy tomando un café con ella. Le gusta mucho el café.

- Xa, parese un pouco nerviosa… cóma che vai, Cuca? Tes o mesmo nome que os mexilós en lata que merco para faser a empanada. Vaia nomes que tedes, sodes todo ghlamur.

- ¿Y tú de dónde sales? ¿Qué quieres?

- Uuuii, Cuca, vas mal por aí. A violensia soio enxendra violensia. Ti saberás.


Acto III


Cuca é ghrande, depilada, áspera, tan dura por fora que diríase que é toda de ósos, que non leva carne.


A mín polas boas, sí. Aghora, que se me amolan solto a fiera que levo dentro. Alí deixei ás dúas pighas, despeluxadas e sen noivo, polo menos unha.

Vou caminho da Navarra, que eu non tenho vaso alí , pero bebo a morro.



Tinto Barrantes,

béboche antes.

Vinho de bocois,

ti vas despois.

Licor café,

Contigho terminaré.

Xastá.


Apertas.


jueves, 27 de junio de 2013

FÁGHASE A LUS… E FÍXOSE.



Por Femia Castradora.

Xa fai mais de dous meses que o conhesín. Mosetón  de mans ghrandes. Boa falta lhe fasían, estaba no campo da festa ponhendo as bombilhas de cores que ían converter  o lughar  nunha discoaghro con palco de semento.

Arresendía a churros mesturados cun caraterístico recordo a polbo, xa case era a hora da sesión vermú e eu tinha fame. Son de bó comer e bó beber. O home que me leve vai ter que ghastar milhonadas no Dia. Puxeron un perto da casa de mina tía, Maruxa “a Filloa”. Nunca ninghén lhe preghuntou polo alcume. Non hai ghuevos. É mulher de mal carater e cando se cabrea empesa a botar bichos pola boca e coma a colhan cun sacho nas mans sae no xornal.

O meu eletrisista do amor, o home que empalmaba os meus cables escaralhados polo desenghano,  o que ía ensender a lus da minha vida, polo que eu ghastaría os meus kilovatios sen importarme a fatura, chamábase Lusiano. Un nome composto moi apropiado, aínda que os pais soio pensaron na primeira parte do mesmo.  Desidín obviar a seghunda parte e chameilhe carinhosamente Lusi.

Lusi trabalhaba moi rápido para rematar o trabalho a tempo, antes de que o preghoeiro dixera a primeira palabra. Había que velo subindo pola escalera co cartel de Boas Festas do San Xerome 2013. Daba ghloria, paresía un foghete.

Unha ves houbo posto tódalas luses, levoume de paseo pola festa. Coma xa era tempo de comer, fomos  á cantina e xantamos un cosido de campeonato. Bufé libre. Saíanme os chourisos polas ourelhas.  Melindres molhados en licor café coma sobremesa, para baixar a comida. Eu, acostumada coma estou a beber o licor café da mina amiga Tareixa, ise sóubome un pouco aghuado e chuchurrío.

Eu vía que Lusi ía incrementando o seu desexo pola mina persona, cousa natural, por outra parte, xa que eu, de seu esótica e misteriosa, os días de verbena ponhía toda a carne no asador en canto ó luc se trataba. Rompía coa pana, literalmente, logho de encher o bandulho co cosido e coa saia paresía unha bailarina de tangho, coa raxa ata a inghle.

Víaseme o reforso das medias color carne e iso paresía ter un imán especial cos homes do lughar, que non viran nada ighual dende que Sara Montiel fixera o Último Cuplé, ata ese momento icono sesual dos lugharenhos.

Antes de que os da orquestra empesaran outra ves pola noite, para faser tempo, fomos ás tómbolas e soio ghanhamos un peluche chaveiro, que non quixen. Eu prefería o xamón e a barra de pan, menudas merendas ía ter con iso. Xoghamos aos camelhos e bebimos tinto Barrantes.

Desidimos ir a unha atrasión mais pelighrosa e subimos ás cadenas, que vendo ó personal que a montou eso era mais arriesghado que faserlhe a será nos sobacos á mina tía Maruxa. A viaxe, que prometía plásida e ghososa da paisaxe bucólica que rodeaba a festa, voltouse unha esaltasión do sentrifughado mais estremo. Eu notaba coma dentro do meu estómagho estaban a pelexar o lacón cos melindres e o licor café co Barrantes. Era coma se todo iso ó mesturarsee  fixera que o volumen se multiplicara por des, notando coma a presión de todo iso ía subindo pola mina ghorxa. Ata que pensei: “Femia, iso non vai haber dios que o pare. Fora con  todo”. E así foi. Ghomitei o que non había. Polo menos estiven botando todo durante quinse voltas, mentras notaba coma a xente preocupábase por min e empesaba a ghritar. Ghritaban os de abaixo e os que ían tras mín nas cadeas. Meus reises, canta humanidade, qué berros! Nunca vou olvidar esa inquietude pola minha persoa.

Logho diso, quedei  coma unha rosa e puiden bailar con Lusi os ésitos de onte e hoxe, aos que eu son tan dada. Aínda estou a tempo de recondusir a minha vida e faserme ghoghó.
Lusi díxome que se estaba cansa, el tinha a furghoneta  detrás do palco e podía ir durmir nun colchón que tinha para ises casos. A verdá que lho agradesín porque eu nas festas douno todo e tinha os pes que non os aghuantaba.

Ai, lambón! Eu non vira as súas intensións libidinosas, pero xa dentro da furgoneta dinme conta e coma eu son unha mulher liberada e sen prexuisos, desidín que alí ían saltar chispas.
Á manhá seghinte había un home mais alixeirado por min.

Apertas.


jueves, 6 de junio de 2013

ONDE FOI MOURINHO?




Por Femia Castradora

Conhesín a Mou nunha viaxe das que fagho polo Minho. Quen quere un cruseiro ó Caribe tendo o río ó lado mesmo? Eu ghosto disso. Ademais, aproveito e vou á feira e merco patacas, laranxas ou mesmo peixe. Hai de todo. Ás veces aproveito e renovo o meu armario. Chándals Apidas, blusóns Carabina Herrera, ou sapatos Panolos. Ghlamur a esghalha. Sei que non debo ser tan chulita, pero podendo…

Un día estaba eu nun posto probando un nique Laboste cun cocodrilo ghrandísmo, cada ves os fan mais ghrandes. Os desenhadores están tolos, qué queren conseghir con iso? Que che faghas unha foto e cando a subas a feisbu os teus amighos pensen que estás no Nilo a piques de ser devorado por un bicho de cabesa tan ghrande como o teu peito? Sonche uns conheiros de caralho!

Pois iso, eu estaba probando o nique dunha cor vermelha, cando oín unha vos que disía ás minhas costas:

- Minha mãe, qué coisa preparada! Estou apanhado desa belesa loira, mossa ghalante!

“Eeeiii- pensei para o meu interior- quén é ese poeta, estou abraiada, xa pode ser ghuapo!”

Pero coma eu non son mulher fásil díxenlhe xirándome:

- Que pasa, apalominado? Queres que che parta os dentes eiquí mesmo, na butí Laboste?

Creo que o impresionei e paresinlhe moita mulher, porque cando oíu as minhas palabras deuse a volta e comensou a correr coma alma que leva o demo.

Tiven que faserlhe un placaxe dino dun xoghador de rubi para poder conheselo ben. Eu sempre recomendo que os homes sexan botados para adiante e este paresía un pouco tímido, mais ben escurridiso.

-Non escapes, home. Seica nunca viches cousa ighual?

E  díxome, nunca o olvidarei, a cousa mais bonita que ninghuén me dixera:

- Quero ser o pai das túas crianzas -e eu pensei: “Este pensa que son de boa familia, vai levar un chasco”. Aínda así, desidín levar a término a nosa insipiente relasión. Leveino á mina casa e abrinlhe o corasón (o meu).

Mou era un ghran cosinheiro e fasíame o bacalhau de mil maneiras distintas, pero o que a mín mais me ghustaba eran as bolinhas de bacalhau, tan lixeiras coma nubes e o bacalhau ghrelhado. O único pero que lhe ponhía era que non desalaba moi ben o peixe e eu sempre estaba polos currunchos morréndome de sede, e de tanto que bebía cheghei a temer polos meus riles que non daban feito con tanta augha. Paseino mal, mesmo durmía cos drainais por se acaso había unha fugha noturna.

Polo demais todo era marabilhoso, estabamos dighamos que unha cousa así como namoriscados. Eu lavábalhe o seu pelo canoso no medio da leira, a carón do poso e el acheghábame unha toalha boísima. Cando lhe empesaba a secar, mesmo paresíame oir coma chuchaba a humidade, unha pasada. Nunca vira cousa ighual.

Xosé era un pouco espesial. Non lhe ghustaba nada que eu falara con Tito, un vesinho que mercara unha casa na aldea. O home cheghara de Barselona e aínda estaba medio perdido e eu estaba tempo con el para axudalo. Tanta rabia lhe colheu Mou ó home que un día meteulhe un dedo no olho. Foi moi soado na comarca, mesmo salíu no xornal do colexio. Dende ese día desidiu que non ía falar mais con Anxinho, o encarghado de faser o xornal. “Que lhe den, non pensó desirlhe nada mais”.

A vida seghía plásidamente, ata un día que cheghei á casa e non o topei. Unha nota na mesa da cosinha disía:

“Femia,  o dever obriga-me. Eu tenho que ir para  Chelsea. A fábrica de toalhas da familia está ameaçada pelo avanço da microfibra. Nunca vou esquecer a você”.

Boto de menos o seu bacalhau. Aghora vou comer os sábados a Sé María, na Fortalesa.


Apertas.


viernes, 24 de mayo de 2013

MI NOCHE IDEAL/ORQUESTA PANORAMA.




MI NOCHE IDEAL

Por Pitty V.

¡Qué bonito, cuántos recuerdos ¡Mi noche más feliz! A ver, tuve muchas, porque mi agenda está siempre a rebosar de partys interesantísimas, donde nos juntamos tanta gente simpatiquísima, ¿sabes?

Las fiestas ibicencas en casa de Catu son memorables, cuánta gente morenísima, monísima y encantadorísima!  Ahí mi cari se pone el traje blanco y parece sacado de una telenovela venezolana, de esas en las que una chica del pueblo se va a la ciudad y acaba sirviendo en la casa de un millonario. Ahora, con el de los pajaritos no sé si seguirán haciendo ese tipo de telenovelas, pero sería una pena, se ven tan bien las diferencias sociales… La chica protagonista es mona, pero un poco básica. 

También hacemos fiestas al borde del mar en las que contratamos a un barman que nos hace unos cócteles estupendos. Yo siempre los pido sin alcohol, porque si no acabo piripi y haciendo locuras en el karaoke. Mi cari es alérgico, porque siempre acaba mareadísimo y vomitando. Al día siguiente nunca se puede levantar, ya que incluso le afecta al estómago. Vamos, que es una intoxicación alimenticia en toda regla. Estoy harta de decirle que mejor no beba, pero él erre que erre, que si sólo bebo dos copas, que si para una vez que me puedo olvidar de mi asquerosa vida, que si yo bebo y tú te gastas lo que gano… ¡Uf, se pone tremendísimo de tonto!

Pero a mí lo que me gusta un montón y estoy todo el año esperándolo es el baile de la Pirulina. ¡Cuánto glamour, flores en el pelo y brillo de paillettes! Da gusto ver a tus amigas de toda la vida, normalmente feíllas, las pobres, como sus maquilladoras y peluqueras las dejan un poco visibles ese día. Es que son profesionales, pero no son la Virgen de Fátima y no hacen milagros.

En la Pirulina todos somos felices y jugamos a la High Society. Los caballeros nos besan las manos y nosotras sonreímos complacidas. Eso sí, cuando nos acercamos a la barra somos  capaces de matar si alguien se nos cuela para pedir una copa.

El baile es divino y la directiva, en un acto de cordura, prohíbe que el grupo que ameniza la noche nos toque Paquito el chocolatero, La bomba o cualquier otra canción chabacana, que para eso somos los más finitos del lugar.

Acabamos tardísimo, sobre las tres de la madrugada o así. Al día siguiente es un número para llevar a Junior al catecismo. Normalmente es Imelda, la interna,  la que lo lleva, porque yo necesito por lo menos diez horas de sueño para mantener mi cutis terso como el culito de un bebé, con perdón.
Estoy deseando que llegue la Pirulina, esa fiesta con tanta tradición gracias al boticario que le dio el empuje necesario al inventar a finales del siglo XIX la Pirula, una cápsula que levantaba el ánimo a toda la gente que estaba un poco pachuchi, desganada y sin apetito.  ¡Viva la Pirulina!




ORQUESTA PANORAMA

Por Femia Castradora

Para mín é a melhor, desplieghe de medios, luses e cantantes que completan a atuasión con coreoghrafías espetaculares coma se estiveran en Luar.  Seghide asi, rapases!

Despois, onde toquen dame o mesmo, porque eu cando o paso ben olvídome de onde estou e se me apuras un pouco, ata de quén son.

Aproveito a xornada para faser novos amighos cos que vou tomar o pulpo e de postre como churros. Se hai feira , coma moito pódese subir ós cabalinhos ou xoghar  á tómbola do xamón, que sempre é melhor que subir á pandereta ou ó simulador, cantas potas botei eu na baixada dos Alpes ou na asidentada viaxe de volta da lúa!! Mimadrinha, cántos recordos!

E bailar bailo coma unha tola, unhas veses bailo moderno, outras pasodobres, outras ésitos de hoxe e de sempre… A verdade é que estou sempre ó pé do remolque do  cameón porque son coma unha boneca desas dos chinos, que non pode parar se escoita música. Menos mal que sempre levo plataformas nos sapatos e non sufren os meus pes. Son uns sapatos que merquei nun posto de seguidores de Aba, ese ghrupo  de estilo colorido. Os sapatos causan sensación e non paro de escoitar esclamasións de amirasión  toda a noite: Ui; ai; saca, burra, pisáchesme o calho!

Cóma me ghustan esas noites tolas, a xente desiníbese e eu  desiníbome e o cura desiníbese e o Vinghador desiníbese e acaban todos desinibidos, eu encárghome de desinibilos a todos os que se deixan. O vinho é anestésico, moitos non se dan de conta ata que despertan ó día seghinte.

Ghústanme moito as rosquilhas, pero atópoas un pouco secas, por iso as molho en licor café e saben a dios, iso hai que patentalo, seghuro que a Piti íalhe ghustar, coma ela é tan melindrosa…

Aghora empesan a sair coma setas as festas, e este ano van ser mortais de nesesidá. Estamos fartos da chuvia e do frío. Este San Xoán vou ir a unha cacharela na praia e vou levar a cámara do trator para que me fagha de flotador.

Churrasco, chourisos criolhos, chourisos picantes, chourisos sen picar, chourisos seboleiros, sardinhas sen eviserar, sardinhas eviseradas para Piti, macarróns fríos que sobraron da comida e os levamos para que non se boten a perder, empanada de carne,  empanada de mexilóns, empanada de xoubas, empanada de maís, empanada de bonito, bistés empanados, ovos cosidos, ensaladilha, empanada de masá, bica da casa, donus que estaban de oferta no súper,  filhoas , biscoito, ghalhetas con chiculate, ghalhetas de nata, ghalhetas maría (esas levámolas de volta, non tenhen sustansia), vinho barrantes, vinho do país, servesas, ghaseosa para o vinho e para a servesa, aughardente de herbas, licor café, xinebra, ghuisqui, vosca, martini roxo, martini branco, limonchelo, licor cuarentaetres, ron, tequila,  a Pitusa laranxa, a Pitusa  cola e té (para Piti).

Xa está, iso é todo.

Apertas.


jueves, 16 de mayo de 2013

A FIN DO MUNDO CONHESIDO POR AQUELES QUE VIVEN NEL, HABERÁ OUTRO MUNDO? DESAPARESEU TAMÉN? VAIA INCÓNITA…





Un vento  percorre a aldea. Tenho frío e empesa a anoiteser. Un sentimento desolador  éncheme o corpo. Estou soia no mundo, onde foi a xente?

Seghuramente  houbo un asidente nuclear ou vinheron os sombis e morderon a todos.  Vou  examinar o terreo, a minha meta é a supervivensia. Vou resistir, son unha mulher de recursos e se atopo un espesimen masculino terei que repoboar o planeta. Tenho choio por diante.

Aghora que o pensó xa había sinais que anunsiaban o apocalise. Raro… moi raro que houbera dun tempo a aghora tantos rapases chineses que quedaran atrapados entre paredes, ferros ou buratos especialmente estreitos, coma se foran casualidades, aínda que véndoo ben, seghuro que había conexión . Sinais confusas que aghora van cadrando coma pesas dun pusle maldito. Non pode ser!  Canta responsabilidade!
Ispesiono a aldea  e doume conta de que os animais non morreron. Vai ser un espediente equis. Equis- equis, xente xoven, o  bar de moda na comarca; xoubinhas fritidas, xabaríns que destrosan o milho, xubidubi xubidá… nunca mais vou experimentar esas sensasións. Bueno, o dos xabaríns e mailo das xoubinhas pode que volva a velo, seghen vivos.

Entro na taberna. Aínda arresende ó cosido do mediodía. Colho unha botelha de licor café e doume conta de que non me vai cobrar ninghén. Hai que ver o positivo do asunto. Con todo o que ten Pepe na bodega beberei ata que morra de velha. Brindarei por todos os vesinhos carbonisados polos marsianos sen escrúpulos e sedentos de sanghre humana: Dende o oni botan unha lus que leva á xente coma se fora un asensor ata dentro. Alí fanlhe experimentos crueis, pónhenlhe chis no serebro e chúchanlhe o sanghre coma se fora cocacola. Xente mala, bichos verdes con cornetas por ourelhas, ventre hinchado e descoloridos. Poderei castralos?

Anoitese e vou cara á casa. Hai lus no caminho e penso que non vou a aforrar enerxía nunca máis.  De paso entro na casa da Piti e aproveito para ir ó llacusi. Voulhe botar mistol para que fagha moita espuma, qué gratificante é o banho de burbulhas! Deixo todo cheo de espuma, non importa. Aghora vou colher unha bata desas que usa ela, que paresen vestidos das xaponesas, tan brilhantes e tan suaves. Esa Piti, hai que reconheselo, sabía vivir, minha pobre. Vou faser un bocadilho antes de que resese o pan con esa latinha de ovos neghros pequerrechos que ten na neveira e que nunca me dá cando vou a queixarme á súa casa logho de que  bote as ghalinhas do seu  xardín. “El caviar lo guardo para las visitas VIP, Femia. Es de Beluga y cuesta un pastizal, si quieres, tómate un agua con Imelda, que está aburrida, sólo habla tagalo”.Vaia asco, case ghomito. Esto cheira a peixe podre. Parese que a estou ouvindo, con esa vos  de pito berrona…

-¡Dios mío, ladrones! ¡El suelo lleno de jabón! ¡El caviar en el fregadero!  Cuchi, ven, cari, qué horror! Ya te dije que no había que confraternizar con la gente del  pueblo. Esa reunión de vecinos  me aburrió.  ¡Qué me importa si traen la Panorama o cualquier otra para las fiestas! ¿Y dónde se metió Imelda? Esa chica cada vez está más dispersa, seguro que tiene novio.

Pontedrón, ano sero. O mundo presisa de mín, eu non presiso nada. Xa non tenho que seghuir estudando inghlés. Unha pena, xa case sabía a cansión de Meripí, Meripí, Meripí, Meripíííí aguanchu meriwinsi, Meripí, Meripí.

Apertas.


jueves, 9 de mayo de 2013

PULPO, SAL, PEMENTÓN E ASEITE



Por Femia Castradora


Tenho que confesar que non vexo moita tele. Na aldea temos problemas co repetidor e non vemos nin as raias do canal plus.  Xa fai tempo, o boticario puxo unha parabólica na súa casa e andaba todo cheo disíndolhe a todos que se viran o Luar, que que risa coas Cantareiras e que ben cantara Bertín Osborne o “apagha o candil Marica chus chús”.

-Ai, si! Vas quedar amolado, rapás! -dixo Moncho, o carpinteiro-. Vou faser eu unhas parabólicas máis ghrandes  ca túa e por riba ecolóxicas.

Foi unha idea que tivo o carpinteiro que deixaba atrás o conseto do I mais D. E que somos así, xente que se busca a vida sen importarnos as dificultades. Ghústannos os ghándicas. Ramón ideou unas antenas de madeira e vendeulhas ó alcalde, que con iso víu a súa prósima reelesión aseghurada.

Fixaron unha data para a inaughurasión do día da tele. Festa rachada. Cada quen sonhaba con algho que ían ver.  Un novo mundo estaba diante deles. Ía ser unha nova vida. Había eséticos que disían que coma caralho funsionaría un cacho de  madeira pendurado no telhado e enghanchado cun cable peghado co Supergén.
Os pensamentos dos aghoreiros fixéronse realidade. Cando ensenderon os aparelhos alí non salía ninghén. Vaia chasco! O alcalde, que para algho o é, púxose a cavilar e dixo que íanse aproveitar  as parabólicas para faser unha pulpada cos pratos máis ghrandes  do mundo e por riba sairía Pontedrón no Ghines dos récors.

Aquelo paresía a toma de posesión de Fragha, pero en ves de ghaiteiros había pulpeiros por un tubo. A aldea arresendía a pulpo cosido, había xente que tinha medo de que vinheran os de Grinpís atraídos polo sacrificio de toneladas de sefalópodos.

A festa quedou moi lusida, todos comeron ata reventar e prometéronlhe o voto ao alcalde, pero de verdade, non coma cando o PP invitou a copas ó vesindario. Non hai color. Hai que disir que o que quere o pobo é unha boa comida debaixo dunha carpa e vinho Barrantes. A xente maior non sae de noite, mentras que os que saen a beber as copas, amigos de márquetin do PP local, beben tódolos sábados, todos, sen variasión. E beben ata quedar mortos. Cheghan á casa o domingho ás oito da manhá feitos unha pena. E aquí  temos a pedra anghular do choio: que a xente que bebeu esas copas non vai votar, están a durmir mentras a festa da democrasia está no seu momento máis  esplendoroso. Éche o que hai.

Apertas.

jueves, 7 de marzo de 2013

SOY IMPRESCINDIBLE/ XUNTAS, PERO NON REVOLTAS




SOY IMPRESCINDIBLE

Por Pitty V.

Estoy contenta, porque ya me estoy haciendo un sitito en la comunidad en la que me ha tocado habitar. La verdad es que si lo llego a saber no gasto tanto dinero en la reforma. Recomiendo a todo el mundo que antes de comprar una casa o un piso hagan un estudio del vecindario. Debería ser obligatorio, se evitarían muchos disgustos y mucho lexatín.

A mí me tocó la loca esa por vecina, pero creo que ya le estoy cogiendo el punto. Terminaremos haciendo petit point bajo el porche de mi mansión.

Voy a ir con ella y otros vecinos a hablar con el alcalde de la localidad, seguro que vieron en mí un referente de saber estar y diplomacia. Voy a deslumbrar con mi labia, que para eso mis papis me mandaron a un colegio de pago.

XUNTAS, PERO NON REVOLTAS

Por Femia Castradora

Imos ir tódolos vesinhos a ver ó alcalde. Estanos a tocar as narises a todos nós, non nos quere traer o alcantarilhado, dí que non hai cartos. A ver, home… pensas que somos parvos? Ben que lhe puxo pedra ó sierre da finca da Corralina, unha amighinha del, desindo que ía definir o caminho que o bordea. Pois xa que te pos, bota pedra tamén ó outro lado do caminho, que se che ve o plumeiro!

Tiven que avisar á apalominada da Piti, que se puxo moi contenta cando o soubo. Imos aló, levamos a carroseta con rodas velhas de tratores e foghos das festas, dos que petan forte, para que espabile Román e vexa que non imos para nada.

-         - Antes de entrar en el despacho del alcalde, quiero deciros que somos una comunidad unida y vamos a lograrlo!
-        - Cala, Piti! Ti soio estás eiquí para faser bulto, poudeches evitar ir á perruquería. Venha, colhe unha roda da carroseta e prántalhe fogho. Manuel, non sexas bestia e non tapes a porta do concelho, que a ver por onde van sair.
-         - ¿Cómo? ¿Qué vais a hacer? ¡Yo no pienso participar de esta barbarie!
-        -  Non, qué va. Xa estás metida no alho, xa podes botar ghasolina e empesar a berrar.
-        -  ¡Así no se solucionan las cosas! ¡Qué sofoco, por dios, qué sofoco!
-        -  Ó secretario podémolo atar á árbore para que vexa o alcalde que imos en serio, coma medida de forsa. Seghuro que sae de primeiro, sempre foi un cobarde.
-        -  ¡Cuidado con esos petardos, que me vais a quemar mi Dolce!
-       -   Qué dis do dolche? Qué é iso? Estou vendo que non debiches traer eses sapatos, estánseche a estraghar coa ghoma derretida das rodas.  Se queres, vai coa Ramona á feira e mercas unas botas, que tes que espabilar e non ir de modelitos polo campo.
-       -   Pienso hablar con el alcalde  cuando acabe todo esto y aclararle que yo no formé parte de esto, yo vine engañada, sois unos bestias! ¡Cuando mi marido se entere de esto!
-      -    Mirade, aí están os do xornais! Piti, cala!! Deixa de berrar coma unha lora! Xa está! Ímosche atar ó arbore co secretario a ver se serras a boca! Ei, o fotóghrafo!! Bota unhas fotos eiquí a esta antes de atala, coma se fora ela a da idea! Vas ser mais famosa que o Manteca, Piti. Coma che ghusta fighurar!

Apertas.


jueves, 28 de febrero de 2013

¡QUÉ DIA TAN CHULI!/DE ONDE CARALHO SALIU ESA?


¡QUÉ DIA TAN CHULI!

Por Pitty V.

Hoy comienza mi nueva vida. Por fin mis sueños se hacen realidad. Tengo un marido encantador, Chemi, y un bebito de lo más cuco. El bebito ya tiene siete años, pero yo le sigo llamando bebito. Hasta ayer vivíamos los tres en un dúplex en la city, pero hoy nos hemos trasladado a un  chalé diseñado por un arquitecto que le hizo también la casa a Ronaldo, Cristiano, no el vacaburra de Ronaldo el original.

Mi decorador es de lo más chic, tiene ideas tan cool!! Al final me quedó todo hecho una monada, creo que voy a llamar a los de '¿Quién vive aquí?' para que Cuca y Tita se mueran de envidia.

Les voy a invitar a tomar un té con cup cakes un día de estos. Pero primero tengo que ser una buena vecina y presentarme a la gente que vive en la casa de al lado. No sé quiénes son, pero pienso decirles nada más verlos que el galpón que tienen cerca de mi piscina lo forren con piedra o madera, porque me está destrozando el trabajo del paisajista.

Esta mañana, cuando vine a casa con Julita, mi asistenta filipina, para dejar los armarios ordenados, vi a una mujer que debía ser una encargada de la finca o alguien así, porque estuvo todo el rato de arriba abajo, soltando animales, echándoles de comer y, cosa que no entendí muy bien, afilando un cuchillo durante una hora. Debe ser tiempo de matanza. Espero que no hagan eso aquí, porque es algo desagradable. ¡Acaba de entrar una vaca en mi jardín  estilo Versalles y está comiéndome las azaleas! Me va a dar un patatús, voy a tener que llamar a mi profe de yoga para que no me  estrese y me salgan arrugas.

Fui a quejarme a la encargada de los animales. ¡Qué flash!, resulta que esa mujer es la vecina. Me dijo que se llamaba Femia e insistió muchísimo en saber si yo tengo esposo. ¿Qué se cree, que me lo va a quitar? Pues se equivoca de parte a parte, porque mi Chemi jamás saldría con una mujer que no se hace la manicura francesa, que para algo somos parte integrante de la crème de la crème.

Me pareció una maleducada, porque enseguida comenzó a gritarme, como si yo fuera una cualquiera, o peor aún, como si yo fuera de su misma clase. ¡Estoy atacadísima de los nervios! No sé lo que me dijo de Marela y que si no me gustaba, tendría dos problemas, porque ella no pensaba poner límites a su vaca y que iba a llamar a Vengador, que debe ser su caballo, o su pony, o no sé quién, para que pusiera orden en todo eso. 

No entiendo nada, creo que esa mujer va a trastocarme los planes un poco, pero al final no sabe con quién ha topado ésa. Voy a llamar a mi asesor jurídico y que le haga una visita, que con Pitty V. no se juega. Yo soy Pitty.



DE ONDE CARALHO SALIU ESA?

Por Femia Castradora

Xa están a amolarme. Tenho vesinhos. Non son coma os que venderon a casa. Estos son pighos. Tiven unha rosadura coa mulher, que queixábase de que Marelinha lhe comera unas frores. Pois que non as prante, non lhe vou poner impedimentos á pobre vaca cando ten fame!

Tenho ó home amenasado, non me da ninghún trabalho. Mais ben ó revés, que levo tempo sen exerser e estou perdendo finura.

Pareseume ben o asunto de que puxeran unha pisina no xardín, porque por eiquí a augha da traída vaise ás veses e vaime vir ben ir colher un pouco cun balde cando tenha que lavar a lousa ou para o váter.

Parese moi daquela maneira, moi pepereta ela. Díxome que ía traerme un biscoito moi rico que fasía a cosinheira, pero eu funlhe franca e díxenlhe que se de verdade quería faserse amigha minha, o que tinha que traer era unha caixa de licor café, do que fai Rosendo e deixarse de lerias, nen cuqueis nen parvadas desas.
Queixouse do cortelho, que o tenho a bloques vista, coma hai que telo. Dígholhe eu algo da casinha que tenhen ó lado da banheira pequerrecha que bota burbulhas? Vaia ridiculés, é tan pequena que non sei se caben mais de catro persoas dentro e por riba bota calor. Se queren curar xamón ou chourisos alí van apanhados. E eso que non viron aínda o chiringhito que ponho na leira, con toldo resiclado do camión da granxa de porcos: “Porcos ghrandes e ghordos, porcos da terra”. Sempre pensei que tinhan un lema moi ghrandilocuente, pero queda atrativo e ten unas letras que se ven moi ben a quinientos metros á redonda.  Alí fagho churrasco e sardinhas tódolos días dende maio ata ben entrado setembro.

Cando me dixo coma se chamaba, xa vín que ía ter problemas. Quen se chama Piti, non sendo un can?
Que non venha con tonterías, porque a leva clara conmigho. Piti, vou por ti!

Apertas.



jueves, 21 de febrero de 2013

OS GHRENLIS


Por Femia Castradora

Seghindo coa tradisión de contarvos cousas, hoxe vai unha película. Sei que non son moi modernas, pero tenho que confesarvos que dende que non ven o sine á aldea, coa súa sábana e nós tinhamos que levar a banqueta da cosinha, eu non vou a Vialia. Sonche moi finos e non deixan entrar a Marela, co que a ela lhe ghusta o sine americano, minha rula.

Vouvos contar unha que causou sensación ós meus vesinhos. Tal foi a conmosión que dende aquela noite deixaron de botarlhe augha ós animais pola noite, non fora ser que se convertiran en bestas inaghuantábeis, bestas do demo, coma disía a senhora Concha.

Imos logho: o choio comensa cando un home vai mercar un reghalo para o seu rapás a un chino. A un home chino, para ser mais concretos. O pai ía mercar algho con todo o carinho do mundo e cheghou de rebote xunto ó chino, non é que fora buscando unha pelota de ghoma a un euro. Hai que disir que o chino era un honorable chino velho bastante siniestro. Ó prinsipio non quería venderlhe o bicho, pero logho considerouno e vendeulho. O bicho tinha instrusións: non lhe podía dar o sol nin podía comer despois da noite e tampouco podía molharse, ighual que Ramón o do Pelado, que vai todo branco, inapetente e cheira un pouco.

A ver, ou. Seghimos o conto: Dalhe o animalinho ó seu filho e todos tan contentos. Hai que disir en honor á verdade que tinha pinta de ser moi tenrinho, coma de peluche, con cara de non romper un prato na súa vida e coma se che fora a querer para sempre, incondisionalmente. Ighual, igual a un cansinho pequeño, que chegha temblando á túa casa e ghánhache o corasón, ata que comensa a roer os teus sapatos e a mexar por todas as cousas que non hai forma de limpialas.

Unha ves Gismo, que así penso que se chamaba o bicho, molhouse. O que alí pasou foi moito. Comensaron a saírlhe filhos das costas, coma se foran pelotinhas de pelo, e fasendo un ruido coma se abriras un bote de tomate frito, unha envidia para as nais de familia, que empesaron a comentar que así calquera, que tinhan que parir ó vivo, que desa forma era máis cómoda porque poderías estar na casa e cando quixeras ter un filho soio tinhas que botarte augha e nin comadronas nin a nai que as paríu.

O caso é que Gismo foi mamá, tivo filhinhos, pero moi malos todos, eran unha plagha de tantos que saíron. O malo do sine de verán era que todo aquel que quixera ponhíase a comentar a xoghada e non había dios que entendera a película. A xente o vivía e daba bastonasos ó aire coma se os foran a matar:

-        Ven para eiquí, que vas levar, malino! Seghuro que se estiveras cerca escaralhábasme a leira!
-         Bueno, home. Non hai para tanto. Poslhe peghamento nun cacho de cartón cun pouco de unto, bótaste a durmir e ó día seghinte están todos peghados coma ratos.  Iso non falha.

Estas cousas son as que unen á xente, un esperimento sosiolóxico que xa lhes ghustaría ós da Universidá de Santiagho.

Despois xuntan ós ghrenlis malos e queimannos a todos menos ó malo, que ese é coma ó da Xungla de cristal, que non hai quen o mate.

O final é a nai de todos isos a que acaba con eles, que xa hai que ter estómagho. Que eso non o fai unha nai, xamais. É unha nai desnaturalisada, coma aquela historia de Maupassand, na que a nai non quere atender ó filho para que non lhe pase os granos para que non estropee a súa fermosura. Haiche xente para todo.

E acaba, é qué? Sacaches alghunha conclusión? Porque eu non lhe vexo a ghrasia a isto. O único que saquei en limpo é que hai que desconfiar dos bichos riquinhos, brandos e con pelo, coma o meu último noivo. E tamén, coma di Roi, meu amigho castrexo, qué é o que beben os animais isos?

Apertas.

jueves, 14 de febrero de 2013

O INAUDITO SECUESTRO DE FEMIA




Por Femia Castradora


A outra semana fun á vila para mercare uns pitos na aghrícola e de paso tomar uns ghrolinhos de licor café nunha taberna da que son parroquiana dende fai tempo. Ía eu pola rúa e dende un escaparate  un hominho sentado na portada dun libro chamou a mina atensión: olhei para el e dinme de conta que era un debuxo de alghén que se me fasia familiar, que non da familia, imos  deixalo claro.

Cando mirei, vin que era o último libro do xefe. Estiven a piques de chamalo para que mo reghalase, pero coma son xenerosa coma ninghén, merqueino.

De volta á casa, logho de botar os pitos no curral, dispúxenme a ler o libro con fruisión.  Vouno contar un poco, por se hai alghén que non o liu, que pode ser.

Dende a primeira páxina dinme de conta que había unha serta similitude cun capítulo escuro da minha vida, algo que tamén vos vou contar de paso.

No libro hai un rapás un poco aparvado chamado Tito Noghales. O rapás estaba coma unha cuba e secuestrou a Raghoi, aínda que non fai falha estar bébedo para ter ghanas de secuestrar ó tipo.

Levouno para a casa, déulhe de comer bocadilhos de chouriso, mortadela e outros fiambres. Un surtido bó de inghredientes, pero faltoulhe a nosilha, que o pan con nosilha fai ben de postre e enche o bandulho deixando unha sensación de pesadés e náuseas.

Resulta que o pai de Tito era un polisía e enseghida veu que aquelo era algho raro e non sei por que enseghida relasionou o tema co seu filho, cousa que logho sería verdade, para disghusto da nai, que coma boa nai, despleghou os seus  poderes maternais e púxose a cavilar como podía faser para que o seu filho non acabara no cársere da Lama. Dixo: “pois nada, vendémoslhe o secuestrado a uns secuestradores profesionais e de paso sacamos uns cartos que boa falta fan”.

Namentras Tito fixo unha xoghada e remata o libro. Non vos vou contar coma remata, non vou faser eso, non vaia ser que Rodrigho me escaralhe.

O libro ghustar, ghustoume, pero xa vos dixen que me recordou cando eu ía á festa da Estrada e  nun recuncho do camino saíume Xosé Antón o Piruleiro, rapás namorado de min e non correspondido. Non era moi axeitado e tinha un aire a Manolo Escobar, a min non me fasía tilín. Máis ben todo o contrario, nunca fun moi amigha da cansión espanhola e non apresiaba o paresido co cantante, cousa que por outro lado dábalhe moita fama ó rapas, coma se aghora alghén se paresera a Ghaioso. Lighaba mais que unha de sincuenta anos na Luna un venres ás oito da tarde.

-Vouche secuestrar e levar conmigho a un cruseiro polo Minho, pichurra.
-Cajiná, Xosé Antón. Xa me cabreaches! Véseche boa intensión no do cruseiro, pero a mín ninghén me chama   pichurra e queda coma se non pasara nada.- Dixen eu mentras palpaba dentro do meu bolso o filo de Vinghador e subíame unha calor dende os pes ata a cabesa.
-Ai, si, qué meeedo, Femia… Qué me vas faser, eh, qué me vas faser? Uuui, tíráchesme ó chan… qué forsa, vasme manchar o traxe, qué peliiighro!  Por qué ris? Qué é iso que sacas do bolso? Qué fas, estás tola ou qué? Femiaaa!!

Así salin eu desa situasión. Esas cousas hai que cortalas de rais, que se non ven un e che secuestra, e coma non pasa nada, ven outro, e outro. Coma se foras un Raxoi calquera.

Apertas.


jueves, 7 de febrero de 2013

GHAVIOTO



Por Femia Castradora


 Ghavioto é un home de altos voos.  Dende pequeno quedaba a mirar para o seo aínda que fose verán, o que, co tempo, ocasionoulhe unha lesión ocular da que non poido desfaserse na súa vida.

O home quería ser condutor de avión, voar entre as nubes, planear xunto ó vento. Houbéralhe ghustado ser un paxaro dos que van por aí sen que haia ninghén que os pare.  Non una ghalinha, que esas andan todo o día polo chan e ponhendo ovos. Pensaba que eran a escoria da sosiedade  avícola. Melhor  ía ser un falcón ou un ághila pero moi ghrande, das que van voando e de súpeto ven una ouvelha e lánsanse a por ela coma se non houberan comido na súa vida e pensaran que una pesa coma esa íalhe solucionar a comida dunha semana.

A verdá é que o mais alonxado que estivo da terra foi un día na festa do patrón, cando os da orquestra non poideron impedir que subira ó palco para fastidiarlhes a cansión e faser un estritís. Cando se víu tan arriba, mareouse e case bota os fíghados por riba dos xubilados que estaban na primeira fila mirando para as pernas da cantante. Tivo que ser una esperiensia aterradora para os velhinhos que ían ser rosiados pola mescolansa de vinho e laconada, porque dende aquela ocasión había una distansia prudensial entre o palco e os  velhinhos. A partires de  aquel día, a cantante, pudorosa ela, poido quitar os piterpáns de lá color carne que a súa nai fasíalhe ponher para salvaghuardar a súa honestidade, sen importarlhe que fixera frío ou calor.

Ghavioto vendía birbirechos polas casas do pobo, aínda que o choio soio lhe durou una tempada curta, xusto ata que Concha a do Sobrado mirouno un día de calor hidratando a mercansía que levaba nunha carretilha con líquidos provintes do seu orghanismo. Na súa descarga, dixo que os peaches eran case iguales e os bichos andaban todo o día a filtrar augha, co que non había pelighro.

Un día propuxéronlhe faser puentin, pero case afogha porque o encarghado da corda non elixíu ben a ponte, bastante pequena, nin mirou que o río ía cresido. Non lhe quedaron ghanas de voar cos nocelhos atados.
Mercou unhas ghafas de sol e pensou que o melhor ía ser seghir olhando o seo dende terra.

Apertas.


sábado, 26 de enero de 2013

Crónica de unos premios




Dos plenos se celebraron el otro día en Pontevedra: el primero de ellos, un trámite en el que apenas se dedicaron unos minutos a tomar nota de la dimisión de tres concejales del PP. Elalcalde Lores tomó la palabra para agradecer a los cesantes el trabajo realizado y lamentar que los concejales no estuviesen presentes para despedirse, algo que, según dijo, han hecho todos salvo algún muerto. Achacó la ausencia a “as cincunstancias especiais nas que se produxeron as dimisións”, o algo así. Eso no gustó en el PP. A la salida, me dijo la concejala Bea Riestra: “¿Te parece bien lo que dijo? ¡Pues escríbelo!”. Yo no suelo escribir por encargo sin cobrar, pero el tono de Riestra me acojonó. Igual si no lo escribo me mete un rodillazo en los huevos, pensé, así que lo escribo. 

El segundo Pleno fue el importante, que es el que vengo a relatar. Se concedían los premios Ciudad de Pontevedra, merecidos este año por David Cal e Hifas da Terra. Pero no pude asistir porque tenía una cita con el neumólogo. Yo no quería, pero mi familia confabuló y me obligaron porque dicen que respiro mal: “respiras mal”. (...) Sigue leyendo en Diario de Pontevedra. Crónica de unos premios.


sábado, 5 de enero de 2013

Carta a los Reyes Magos


Durante mucho tiempo, puede que entre los seis y los cuarenta años, creí equivocadamente que los Reyes Magos eran mis padres. Su ausencia física o geográfica me demostró que no era así, pero como los regalos seguían llegando empecé a sospechar que los Reyes Magos eran mi hermana Marcela. Eso hasta hace un par de navidades, cuando ella me llamó por teléfono desde Poio a una hora a la que tendría que estar entregando los regalos a los niños de Nueva Zelanda. Así fue como supe, por descarte, que los Reyes Magos son los Reyes Magos. 
Esta vez les envié una carta más bien extensa que empieza así: «Queridos Melchor, Gaspar y Baltasar. Este año he sido bueno y por eso quiero pediros tres cosas: oro, incienso y mirra». (...)  Diario de Pontevedra. Carta a los Reyes Magos.



sábado, 22 de diciembre de 2012

Mosquera y la crisis del PP



La noche del jueves, mientras el PP de Pontevedra se desmembraba, el alcalde Miguel Anxo Lores se lucía ante un grupo de periodistas. Hilvanando chistes y anécdotas como un maestro de la comedia y con todo el mundo tirado por los suelos, un alcalde pletórico escenificaba el que sin duda es el momento más dulce de su carrera política. 
Ese mismo jueves por la mañana, en el Pleno municipal, Jacobo Moreira rechazaba por enésima vez el pacto envenenado de Cesáreo Mosquera, que ofrecía volver a la situación anterior a la crisis de las dedicaciones. Moreira también insistía en volver a la situación anterior, pero por vía judicial. Mosquera, y ahora viene lo realmente interesante de todo el asunto, ha desarrollado un lenguaje onomatopéyico de la hostia. Por ejemplo, para exponer: “Señor Moreira, ofrecémoslle unha vez máis o diálogo para resolver esta cuestión”, lo que realmente dice es: “Señor Moreira, vostede co seu runrún, runrún, e o seu raca-raca, raca-raca”. Lo curioso es que ese lenguaje que ha inventado Mosquera lo entiende todo el mundo a la primera. Así, el propio Moreira va y contesta con toda naturalidad. (...) Diario de Pontevedra. Mosquera y la crisis del PP.