Mostrando entradas con la etiqueta Humor.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Humor.. Mostrar todas las entradas

sábado, 13 de agosto de 2011

A REVOLUSIÓN SESUAL.



Por Femia Castradora

Ben é sabido que eu tiven a honra de inisiar a revolusión sesual na aldea, cando volvín de París e fixen unha fogheira cos sosténs da minha nai na leira. Os meus xa os queimara antes.

Foi unha temeridade, xa que co paso dos anos a forsa da ghavedá non perdoa.

Foron uns anos nos que a xente abría os olhos e descobría mundos novos e perversións sen límite. A ghosar! Pero tamén houbo frustrasións, coma a que tivo Visente o aghuardenteiro. Foi ver unha película dunha mosa que lhe chamaban Enma Muelhe, e quedou tan impresionado que quixo mercar un silhón de mimbre coma o que tinha a Enma Muelhe. Coma non a atopou, díxolhe ó sesteiro que lha fixera e espricoulhe coma a quería. Pero o pobre home non daba co modelo, acostumado coma etaba a faser outro tipo de cousas cos vimbios.

Acabou farto de Visente e o seu silhón e ó final fíxolhe unha banqueta para a cosinha e iba que chuta. Antes non era coma aghora, que atopas cousas que saen hoxe manhán nos chinos.

Cos métodos anticonsetivos non había problemas. Dende sempre sábese na aldea que  o melhor para non quedar ensinta é o licor café. Hai que darlhe ó individuo unha dose que vai dende unha botelha a dous, dependendo da enverghadura e o aghuante do suxeito pasivo. Non hai falho. Non se volve a ter notisias del ata polo menos o día seghinte, que o pasará caladinho na habitasión, coas contras das fiestras pechadas coma se fora un vampiro, coa cabesa petándolhe coma se tivera dentro dela dousentos cabalos entrando no curro a piques de xuntarse cos aloitadores.

Tamén houbo incomprensión cos pioneiros dos espetáculos porno. Aínda se fala hoxe de Manuel e Amalia, "os Pernadas", que todos temos alcumes na aldea. Eu son " a Coitelada" de toda a vida.

Pois o dito, ós Pernadas viron que había un oquinho no mercado local sen esplotar e desidiron ir ó campo da festa e no palco da música montar o que hoxe chamaríamos unha performans sesual. Os espetadores pasaron da incredulidade, cos olhos abertos coma pratos, á casa e captura dos protaghonistas da performans con paus. Ían liderados polo cura, que era o que mais corría logho dos Pernadas, que fixeron ghala do seu alcume e chegharon á salvasión do seu foghar nun tempo que nin Usaín Bolt na súa melhor carreira.

Faghamos un ato de contrisión e lembremos a todos os que contribuiron á revolusión sesual . Ghrasias a todos eles.

Apertas.

sábado, 6 de agosto de 2011

DE EXIPTO A OS ÁNXELES


Por Femia Castradora

Ghústame viaxar e conheser sitios novos, xa fixen a minha viaxe destas vacasións. Saín da aldea no meu catro ele, que tantas satisfasións me deu e tomei rumbo a Exipto. Sempre me ghustou ir. Os de Exipto son xente interesante e moi aghradable. Farteime a comer empanada e beber vinho da terra. Xa estivera en Exipto fai uns anos, na voda da minha curmá. En Chicolino, ghran mariscada. Desidín faser unha xira e fun ata Os Ánxeles. Aghora está cheo de urbanisasións e de xente que trabalha en Santiagho. O sitio está ben, fun ver á momia de Santa Minia, en Brión, que está ó lado dos Ánxeles. Dá unha pouca (máis ben moita) de ghrima. A min, que son castradora, e se supó que estou acostumada de ver cousas peliaghudas, non lhe vexo a ghrasia a ver unha mulher coma se fora unha folha de bacalhao.

Logho pensei que os de Exipto tinhan que falar cos de Brión e faser un intercambio, para que a momia estivera melhor alí, por iso de completar a oferta turística. En Exipto ten que haber polo menos unha.

Fixen balanse da viaxe: Exipto e Os Ánxeles. Onde iría logho?

Desidín que tinha que finalisalo nun lughar fóra do normal e fun a Extramundi, lughar onde podes sentir a Ghalisia rural. Por esa sona estivo Rosalía e síntese un máis preto da Terra. Fun ver as beiras do Sar, escoitei as campás de Bastabales e non puiden ver as folhas novas porque as árbores que vin non eran caducas.

Extramundi é un pouco coma Finisterre, pensas que vas cheghar alí e se non andas con olho podes caer nun ghran abismo, acabou o mundo e hai que dar volta. Pero non hai tal cousa, podes ir correndo polo campo sen medo a acabar os teus días na neghrura dun burato sen fondo.

A minha viaxe por Exipto e Os Ánxeles saíume do máis barato. Non coma a minha  vesinha, que dixo que ghastou moitos cartos.  Eu non fun de cruseiro polo Nilo pero nin falta que fai.

Apertas.

martes, 21 de junio de 2011

Aquella generación maravillosa



Escuchábamos música en la que unos muchachos alegres nos amenazaban de muerte, a nosotros y al resto del mundo, pero no lo sabíamos porque cantaban en euskera. Creíamos que el buen cine era aquella bazofia que hacían Buñuel o Fellini. Íbamos a un concierto y nos parecía magnífico que un cantante malo al que le salía el caballo por las orejas nos vaciara encima una jarra de cerveza. Pensábamos que ver amanecer al salir de un antro de mala muerte era obligatorio.

No aprendíamos absolutamente nada. Celebrábamos la próxima mentira que contaríamos a nuestros padres. Comíamos mal, dormíamos poco, bebíamos a lo grande. Buscábamos la mejor manera de no hacer nada sin que se notase. Nos parecía divertido aburrirnos durante semanas enteras. Dejábamos pasar los años simulando que no pasaban. Reíamos el mismo chiste una y otra vez como si en algún momento hubiera tenido gracia.

Fingíamos luchar por unas libertades que se habían conquistado veinte años atrás. Añorábamos un pasado que otros habían vivido en San Francisco o en Londres como si fuera el nuestro. Creíamos ser punks, o mods, o rockers porque habíamos visto Quadrophenia, convencidos de que aquello contenía un mensaje dirigido a nosotros. Por algún motivo que nunca alcanzaré a comprender llegamos a creer que formábamos parte de la generación que cambiaría el mundo.

Cuando caímos en la cuenta de que los Sex Pistols no fueron más que una panda de imbéciles que no sabían ni coger una guitarra íbamos camino de los cuarenta.

viernes, 4 de febrero de 2011

Carta de amor del siglo XXI


 Adrda Laurit:

oi la e vist cm tods ls días a l slda d l iglsia, dl brz d su mdr i cm smpr m a prcido ustd n angl k abndna x uns instnts l ciel xra psear ntr ls ombrs, i mi crzon a vlto a latr clrado, cm cda vz k tng l frtna d admrar s bllo rstr. :)

M a parcido sntr s lmpia mrada fjndos n mi fgazmnt ¿era crta esa mrada, o l amr m vlv loko? ¿Era real s snrsa k e aprciad n su ermso rstro? Cda instnt d mi vda l ddico a pnsr n ustd, Laurit, i l sprnza k lbrgo sl s suprada x l sfrment d imgnar k s sprnza s vna. ;)

An psdo vrs mss asta k x fn m e decddo a tmar l pluma cn mn tmblrsa x l tmor i l dseo xra scrbir sts lneas. i m doi cnta d k n hai n l mndo ntero pluma, tnta ni ppl k m ayudn a trnsmtir ms prfndos sntimnts. xro aun asi, m atrvo a prgntar, Laurit: ¿Pdo albrgr l rmta sprnza d intrcmbiar algn dia uns plbrs cn ustd? Dria sta l ltimo alient d m vda x k esa vz tn dulz s dirgse a m i prnnciara m nmbr: Droteo.

L pdo frmlmnt k m cnceda l hnor d n pseo cn std i su mdre i cn Ds cm tstgo d l lmpza d ms ntncions. S m nga s fvr, ¿vldra l pna sfrir su ndfrencia? M tmo k n s trribl cso, mi vda carcria d td sntdo, ps l sfrmient sria nsprtabl. :(

S k stoi ofuscado, si, xro d amr. Cnt tng n st vda l png a ss pies, cm pngo m prpia xistncia.

spro s rspsta kn l alient cntndo i l crzn xaltdo. ;)

syo afctsm:

Drteo.

lunes, 24 de enero de 2011

Leyenda extraña de Galicia



Querida profe Chelo:

Con respecto al cero que nos has puesto en el trabajo sobre "Galicia. Historia, mitos y leyendas", queremos aclarar que el culpable de todo fue Mustafá Abdul. A él le tocaba hacer la introducción y la parte de las leyendas. Interrogado Mustafá, lo confesó todo. Él buscó en el Rincón del Vago y no encontrando nada sobre Galicia eligió un trabajo parecido que hablaba de Noruega. La introducción, en el texto original dice así:
"Noruega es un país situado en el Norte de Europa. Entre sus principales fuentes de alimentación se encuentran productos propios de esa tierra como el salmón o el reno. Una de sus más celebradas fiestas populares es la que conmemora la muerte de San Juan. Uno de sus destacados monumentos es la Piedra de Eggja, que según la tradición guardaba los restos de un guerrero."
Como ves, el verdadero autor del trabajo tampoco se esforzó demasiado. Lo que hizo Mustafá  fue coger el archivo de texto y reemplazar las siguientes palabras: Noruega la cambió por Galicia, Europa por España, salmón por chorizo, reno por lacón con grelos, muerte de San Juan por rapa das bestas, Piedra de Eggja por Catedral de Compostela y "un guerrero" por "Apóstol Santiago".

El problema es que Mustafá utilizó esos mismos cambios para todo el trabajo, por lo que la parte dedicada a las leyendas de Galicia quedó de la siguiente manera:
"Una de las más afamadas leyendas de Galicia y de toda Escandinavia cuenta la historia de Ungemar Ulff, un valeroso príncipe de la tribu Berseker, quien tras caer derrotado en una batalla, partió solo hacia los fiordos del norte de Galicia. Allí, inspirado tras observar el ímpetu que ponía un chorizo en su lucha por remontar la corriente del río Glomma para proceder al desove, decidió reconstruir su ejército y marchar sobre Oslo. Montado sobre un lacón con grelos de gran cornamenta, avanzó sin descanso por tierras de Galicia. Se detuvo frente a las inscripciones rúnicas de la Catedral de Compostela, donde juró venganza. Al mando de un poderoso ejército, tomó Oslo, y tras abrazar el cristianismo, celebró con gran devoción la festividad de la rapa das bestas, santo bajo cuya advocación gobernó con justicia Escandinavia. A Ungemar Ulff se le representa en la iconografía de toda España, en recuerdo de su hazaña, como un feroz y musculoso Apóstol Santiago semidesnudo, apenas cubierto con una piel de lobo a modo de taparrabos, montado sobre un brioso lacón con grelos y portando en su mano izquierda un hacha ensangrentada mientras con la derecha alza un chorizo."
Te pedimos que no tengas en cuenta esa parte del trabajo, pues creemos que es injusto que nos suspendas a nosotros dos por culpa de Mustafá. Mustafá se compromete a rehacerlo y dice que como hace apenas unos meses que llegó a Galicia bastante tiene con intentar integrarse.

Joaquín García Ruiz.
Felipe López Castro.

miércoles, 5 de enero de 2011

Brevísima carta a los Reyes Magos y un regalo para ellos.



Queridos Reyes Magos:

Para este año sólo quiero que me traigáis tres cosas: oro, incienso y mirra.

Os regalo la mejor canción del mundo. Si no os gusta no me traigáis nada.

Gracias.


sábado, 11 de diciembre de 2010

OS GHURMÉS E OUTROS ESPESÍMENES. Ou coma faser unha sea sen peperetadas.


Por Femia Castradora.

De sempre fun dada a faser seas, xantares ou merendas. O que sexa  con tal de ter unha escusa para faser unha boa festa.  Ghústanme  os  pratos sinxelos e saborosos.

Non entendo as deconstrusións, eu se como unha tortilha de patacas con ovos da casa quero masticala e  non chuchala cunha palhinha coma se non tivera dentes. Os que inventan esas cousas tenhen o serebro líquido seghuro.  A mín, o que me ghusta chuchar son as cabesas das sighalas ou as patas  das sentolas cando lles dá por vir á minha casa, que é poucas veses.

Co bó que é  rilhar no churrasco e ponherte ata  a cabesa de molho, ou unha boa enchente de cosido. Aghora que co cosido sempre houbo na minha casa unhas liortas de medo cos temas: ghrelos ou repolo; gharbansos ou fabas; a cachucha, ponhémola ou non? Ponhemos, pero sen dentes, que por ahí non paso; con polo ou sen polo?; fasemos tamén bolos do pote?... E en ves dun cosido paresía que íamos toda a familia á gherra, cada quen ten os seus ghustos.

Aghora mesmo, estou que se me fai a boca augha pensando no bacalhau  con colifror da cea de Nadal. A moita xente non lhe ghusta, pero hai que darlle unha oportunidade á nosa ghastronomía, abaixo o pavo ou o foie. Temos que reivindicar o capón (non sei porqué, pero inconsientemente sempre sentín predilesión por eses animais), a carne asada, o cabritinho, o ollomol ó forno... e outras cousas das que non me lembro aghora mesmo.

E as sobremesas, qué disir desas lambetadas? Pois o mesmo. Onde se ponhan unhas boas filhoas,  unhas chulas de cabasa, ou mesmo unha torta de ghalhetas con chocolate que se quiten os petisús e as finesas paresidas.

Fai tempo tiven un  moso  que lle ghusaba meterse na cosinha e faser cousas raras coa comida. A min iso paresíame unha parvada, nunca lle vin a ghrasia a comer unha croqueta e que o mordela, saia fume coma se foras un draghón; ou que se lhe chame a un prato cun nome que ninghén entende: "sobor de cama de infusión de froitas da horta, lascas de perna de porco curada ó aire da montanha" e logho resulta que o que fasía era un puré de patacas cun pouco de xamón enriba. Nen que desir ten que me durou pouco ese home. Logho de estar con él recuperei a minha fighura de sempre.

Apertas.

sábado, 4 de diciembre de 2010

Marela. Por Femia Castradora


 Por Femia Castradora.

Coma recordo a primeira ves que a vin! Tróuxoma un moso ghandeiro que tiven xa fai anos. Pedíume en casamento e douma  coma presente . Eu aghradesinllo  moito mais que  se me houbera reghalado un anel. Nen que desir ten que lle rexeitei a proposta. Eu non quero casar, prefiro ter mosos que venhan e, o mais importante, que se vaian logho sen faser ruido.

Coma era un reghalo, non o devolvín despois do rexeitamento e ademais, xa lle colhera carinho.

Chameina Marela. Era a vaca rubia mais fermosa que vira nunca.

Dende tenreirinha xa a acostumei a estar conmigho e fixémonos ghrandes amighas. Recoméndovos  que se tedes oportunidade, tenhades unha vaca.

Eu ía tódolos días a faser fútin con Marela, para que non colhera quilos de máis e a sua losanía non se vira perxudicada. Daba ghroria vernos correr polos caminhos do pobo. Ata no verán houbo xente de fora que nos botaba fotos.

Aghora si, tamén tinha que faser sacrifisios para tela relusiente: aparte de ir  polas corredoiras fasendo  deporte, eu  banhábaa  no pilón  e restregháballe o lombo con chapú de ovo Xeniol, que vai xenial para o ph do coiro cabeludo desa espesie en particular. Quedaba resplandesente coma o sol.

Tamén fasíalle as pesunhas  para que poidera pisar con mais gharbo alá onde fora. Logho descubrín que lle ghustaba moito que llas pintara. O vermelho era a cor que  máis lle ghustaba e eu sempre a complasía.

Qué ghuapa estaba Marelinha co seu pelaso dourado, as pesunhas resén feitas. E os  cornos? qué vos vou contar dos cornos, botaba horas dándolhe pulimento para que foran os mais brancos  de tódalas vacas do pobo. E logho tamén lle daba masaxes para que estivera mais relaxada e poidera desenrolar as súas capasidades  coma vaca e ter unha riquesa interior  equilibrada e  proveitosa.


Apertas .


jueves, 2 de diciembre de 2010

Centro de Análisis Avanzados. Informe sobre la ciudad de Pontevedra



Centro de Análisis Avanzados.

Informe preliminar sobre el comercio en la ciudad de Pontevedra. Resumen.

Autor: Juan Manuel Lafuente Pis

1- Objetivos del informe:

1.1- Analizar la situación del sector comercial en la ciudad de Pontevedra, incluida en el ámbito de estudio de diferentes ciudades de similares características dentro del territorio de la Unión Europea, con la finalidad de establecer una comparativa entre todas ellas.

1.2- Detectar el estado del sector en la ciudad objeto del presente análisis a fin de proceder a una posterior evaluación del mismo y de sus eventuales problemáticas y al estudio de posibles soluciones comunes a las otras ciudades evaluadas.

1.3- El presente estudio tiene carácter informativo, por lo que sus conclusiones son meramente orientativas.

2- Ámbito de actuación.

2.1- Para el presente análisis se han elegido el sector comercial.

2.2- Complementariamente, como en el resto de las ciudades, se realizó igualmente un estudio del tráfico, cuyo objetivo es evaluar el posible impacto que tiene en el sector del comercio.

3- Metodología:

3.1- Contacto con responsables del sector a estudiar, a través de conversaciones personales.

3.2- Por el mismo método, entrevistas aleatorias con ciudadanos de a pie.

3.3- Las conclusiones del presente análisis, como se ha dicho, son orientativas e informativas, por lo que no se incluyen datos estadísticos ni cifras, que quedan para un informe exhaustivo que se realizará con posterioridad en todas las ciudades analizadas. Por tanto, la metodología empleada carece de otro valor que el de una primera aproximación, pues esa es su única finalidad.

4- Para situar en su contexto el presente trabajo, se ha procedido a una breve descripción de la ciudad, que a modo de introducción se ofrece en el análisis. Por su indudable vínculo con el sector comercial nos detendremos brevemente en sectores adyacentes, como el de la hostelería.

Introducción.

La ciudad de pontevedra se sitúa en el NO de la Península Ibérica, en el País Gallego, perteneciente al Reino de España. Ocupa un lugar destacado en las llamadas Rías Bajas (o Rías Baixas, en el peculiar idioma autóctono, dicho en el sentido más peyorativo del término). Es una ciudad que pertenece a un Ayuntamiento, o Concello, que cuenta con una población estimada de 80.000 habitantes, la mayoría de los cuales residen en la propia ciudad, que es además capital de la provincia del mismo nombre.

La zona es especialmente atractiva para el turismo, a pesar de que durante la mayor parte del año hace frío y llueve, con gran alarde de rayos y truenos. Las Rías Bajas, o Baixas, son famosas por su gastronomía, especialmente en lo referido a pescados y mariscos.

La propia ciudad cuenta con una encantadora zona monumental, en su mayoría restaurada durante los últimos años, y muy bien iluminada, condiciones que a priori parecen óptimas para el sector comercial.

El el sector de la restauración, el local más populoso es el denominado "Comedor de San Francisco", situado junto al antiguo convento homónimo. Todas las personas con las que hemos tenido ocasión de conversar afirman que comen en él habitualmente. Muchos vecinos refieren lo que a todas luces es una leyenda popular: la existencia de un restaurante llamado "Román". A pesar de que algunos, principalmente los más viejos, afirman haberlo visto e incluso comido en él, no hemos conseguido verificar su existencia.

También cuenta con un establecimiento de la cadena Burger King, en el que hemos entrado para comer una de sus famosas hamburguesas, que hoy sirven con unas pinzas y un microscopio para facilitar su visión. Pedimos una entrevista con el responsable y nos preguntan si la queremos con pepinillo o sin pepinillo.

Además de los locales mencionados, encontramos algún otro. El servicio suele ser agradable y profesional y los precios, razonables (1.750 € por un corto de cerveza, con el que se obsequian unos cacahuetes de los que sólo se sirve la cáscara). Preguntado el camarero por esa peculiaridad nos envía a tomar por culo y nos deja royendo cáscaras de cacahuete, que por cierto, tienen un peculiar sabor a madera y son de muy difícil digestión si se ingieren más de cuatro.

Pintorescos kebab salpican la ciudad por todas partes (unos 120 por manzana). Mientras el comensal disfruta de sus deliciosos productos, la comida se suele amenizar con un apuñalamiento mutuo entre propietarios y camareros.

EL TRÁFICO:

La ciudad de Pontevedra ha sido diseñada para el tráfico de viandantes, o peóns, que se presenta especialmente fluido. Lo mismo se puede decir de vehículos de tracción humana, como las bicicletas o los carritos de bebés. Para proceder al análisis del tráfico rodado en la ciudad, salimos del hotel a las 9:00. Subimos un taxi en la puerta del propio hotel. Tras haber avanzado unos 15 metros, a las 14:00 bajamos del taxi, pagamos al taxista la carrera y vamos a comer. Volvemos a intentarlo a las 16:30. Tomamos el mismo taxi, que permanece en el lugar en el que estaba cuando nos bajamos anteriormente. A las 22:00, tras habenos hecho amigos para siempre del taxista, bajamos otra vez sin haber avanzado más de dos metros y nos vamos a cenar. Cabe reseñar que el taxista se negó a hablar del tráfico, y que considera que el ajedrecista Bobby Fischer es el mejor de todos los tiempos y que está dispuesto a matar a quien se lo discuta.

Un conductor accede a hablar con nosotros. Se encuentra retenido en el mismo atasco en el que hemos pasado el día. Afirma que salió a por tabaco en abril de 1953 y que desde entonces permanece allí. Lamenta no haber hecho caso a su señora, quien le dijo que para qué ir en coche si el estanco estaba al lado mismo. Desde entonces reside en su automóvil y sostiene que antes de morir espera llegar al siguiente cruce.

El estudio del tráfico rodado en la ciudad debe quedar, pues, para mejor ocasión.

EL COMERCIO EN PONTEVEDRA.

Tras recorrer varias calles de la ciudad (yo, como jefe, subido en un cochecito de bebé que empuja a regañadientes un subordinado), no encontramos ningún comercio. Al parecer, la mayoría de ellos cerraron en los últimos años. Al encontrar a una señora por la calle portando una bolsa de un establecimiento comercial, le preguntamos qué producto lleva en él y dónde lo ha comprado. Nos informa de que lo que lleva en la bolsa es un salchichón. Según ella, es un salchichón que ya es como un hijo. Afirma haberlo comprado años atrás, cuando existían comercios. Lo saca de paseo a diario. Cuando estábamos a punto de desistir, nos sorprendió encontrarnos con una calle repleta de comercios grandes, esplendorosos, modernos, con hermosos escaparates. Entramos en uno de ellos y pedimos hablar con el propietario. La dependienta, muy amable, nos informa de que el propietario, Amancio Ortega, no se encuentra en ese instante.

Probamos suerte en el comercio de al lado. Curiosamente, el dueño se llama igual, Amancio Ortega. Tampoco se encuentra en ese momento. Con desconcierto, comprobamos que todos los propietarios de comercios de la ciudad se llaman Amancio Ortega, por increíble que parezca. No conseguimos, a pesar de nuestra insistecia, hablar con ninguno de ellos. Según supimos después, todos están en Arteixo. ¿Cómo es posible -nos preguntamos sin hallar respuesta- que todos los comerciantes de Pontevedra se llamen Amancio Ortega y se encuentren en Arteixo? Un posterior análisis deberá resolver esa cuestión. Una primera reflexión nos llevó a pensar que todos los habitantes de Pontevedra quizás se llaman Amancio Ortega. Tras un breve momento de confusión, preguntamos el nombre a varios pontevedreses elegidos al azar. Uno, de poblado bigote, dice llamarse Manolita Rodríguez. Otros se presentan con diferentes nombres. Ninguno de ellos se llama Amancio Ortega, aunque también es cierto que no están en Arteixo ni son comerciantes. Quizás la normativa obliga a todos los que quieren montar un comercio a llamarse Amancio Ortega.

martes, 30 de noviembre de 2010

Tu puñetera mascota y tú

Por  Jano/Cota

Hay algo, en algún momento de nuestro proceso de evolución como especie, que salió mal.  Pasamos de ser homínidos que luchaban en pie de igualdad con un mamut y que escapaban aterrados de un tigre dientes de sable a ser los mejores del planeta, los más listos y evolucionados. Y cuando por fin conseguimos ser la especie dominante nos convertimos en esclavos de nuestras mascotas, esos seres inferiores.

El mismo ingeniero que diseña naves que exploran Marte, va por la calle recogiendo cacas de perro. Lo lógico sería que ese señor tan inteligente enseñara al animal a recoger sus propios excrementos, meterlos en una bolsa y tirarlos a la papelera. He visto a perros haciendo cosas mucho más difíciles que recoger un excremento. Conozco a gente que no se puede ir de vacaciones porque no tiene con quién dejar a su periquito. El puñetero periquito tampoco puede salir de su jaula porque tiene un dueño. Ni el dueño ni el periquito salen ganando. Ambos convierten su vida en un encierro, con la salvedad de que es el humano quien eligió esa situación. Nadie preguntó al periquito si quería pasar el resto de su vida encerrado en esa jaula.

Hacemos cosas por nuestras mascotas que no haríamos por nuestra madre, ni por nuestra abuela.  Haz la prueba: llama a tu padre, por ejemplo, y pídele que te acompañe a dar una vuelta. A mitad del paseo, bájate los pantalones y deposita una caca en la calle. Pídele a tu padre que recoja esa caca. Se negará en redondo. Sin embargo, hará eso encantado dos veces al día por su perro.

Lo lógico sería lo contrario. Que nuestras mascotas recogieran nuestros excrementos, y no al revés. Las acoges, incluso a veces pagas una fortuna por ellas, las alimentas, las lavas, las vacunas, las sacas a pasear y recoges sus cacas. ¿Quién es la mascota en esa relación? ¿Ni siquiera pueden a cambio recoger tus cacas? No, lo único que hacen por ti es llenarte la cara de babas. Eres el esclavo de un animal. Piénsalo. Y, lo que es peor, el animal ese no te ha obligado a ser su esclavo. Tú lo has querido, y vas por la calle todo contento recogiendo cacas.

Solamente tiene sentido criar a un animal si luego te lo vas a comer. Pero ponerte 24  horas al día a disposición de un bicho que a cambio sólo hace caca para que tú la recojas no tiene ningún sentido. Es absurdo. Un buen día te levantas y piensas: "voy a comprarme un animal al que poder recogerle las cacas por la calle".  Y te sientes feliz haciéndolo.

El mejor grupo de rock que ha dado mi ciudad cantaba una canción: "Si quieres un amigo, cómprate un perro". En ese caso, vale. No tienes amigos, sufres una carencia afectiva y la suples comprando alguien a quien querer, pero en tu caso, ¿no tienes a nadie?

Puedes escuchar "Charly", de Santabárbara ¿de verdad quieres ser como ellos? Reflexiona, alma cándida.

sábado, 27 de noviembre de 2010

Marsianos, sombis e ghaiteiros. Por Femia Castradora.


Por Femia Castradora.

Cando eu era pequena os meus pais sempre me amenasaban cos marsianos cando fasía algho que non lles ghustaba:

-Ou pórtaste ben ou chamamos ós marsianos!

Eu, a verdade, houbese preferido ó home do saco ou os sombis. Os marsianos sempre os imaxinei coma hominhos repoludos e con pernas e brasos pequenos. Ises non dan medo. Case son tenros. Se non fora polas trompetinhas que tenhen na cabesa, que de seghuro fan dano, poderíanse achuchar.

O home do saco é otra cousa. Ahí xa ves que pode vir un tolo e levarche non sei onde. Dín que come ós rapases, cousa que non entendo habendo coma hai cosidos que de seghuro están moito mais bós. Ou carne ghisada, ou unha boa mariscada. Para ghustos, cores.

E os sombis? Ó estar mortos non os podes matar, eses sí son unha ameasa en toda reghra. Ademais están a empodreser e van deixando regheiros de trosos de carne verde por onde van, e eso cheira. Pero pódense exterminar si lle das con algho na cabesa, que é onde consentran todo o seu sentro de operasións da maldade sombiana. Péghaslle un tiro ou fúraslle o cranio con algho e xa está. Eu non cheghei a ver craro o potensial dos sombis ata que lin un libro e logho outro que era a continuasión dese primeiro. O rapas que o escribeu é de Pontevedra e chámase Manel Loureiro. Falaba dunha pragha de sombis en todo o mundo e tamén cheghaban aquí e eso velo tan serca que mete medo. Non é o mesmo un ghrupo de sombis en Nova Iorque , que vale, matan xente e todo iso, ca que che conten que nas Palmeiras hai outro ghrupo deles mordendo á xente e despedasando a quen se lle ponha por diante.

Logho, co tempo fun descubrindo que sí, os marsianos están entre nós e tenhen ghanas de quedar. Hai xente que non usa o rasonamento ben e iso ten que deberse a algho, ahí é donde encaixa a minha teoría.


Despois están, coma caso aparte, uns ghrupos de ghaiteiros que ninghén se estranha de velos, non sei porqué. A min non me ghustaron. Eu son dos ghaiteiros de toda a vida, dos que hai nas romarías e cada un vai coma lle peta. Os que vos digho eu non son ises, son unha chea deles todos xuntos, cunha ghaita alieníxena que ata soa doutro xeito ca nosa e van desfiando coma se foran os da brilat de Figheirido. Tamén fan virgherías cos paus dos tambores. Seghuro que o que os convenseu de faser iso é marsiano.

E coma desaghravio ós nosos ghaiteiros, unha cansión que fala deles. Voulha adicar ó ghaiteiro Glub, que xa vín no feisbuc que estivo de cumpreanos. Felisidades.

miércoles, 24 de noviembre de 2010

Carta del Presidente de Mitsubishi a los alcaldes de Pontevedra



Quelidos alcaldes:

Me dilijo a ustedes pala aclalal unas cuestiones. Ahhhh, yo soy el del sentlo de la foto. Los otlos son mis helmosos hijos.

Cleo que se ha plodusido un telible malentendido. Nosotlos manifestamos nuestla intensión de ablil en su plovinsia (Pontevedla) una fáblica de batelías de litio. Al palesel, pol motivos que se me escapan, ustedes cleen que  Mitsubishi va a llenal todos los pueblos de su sona de fáblicas de batelías. No dejan ustedes de mandalnos planos y mapas. Cleo que la lasón es que ustedes nos confunden con chinos, que son los que montan comelsios y lestaulantes en todas paltes. Nosotlos, pala que se hagan una idea, somos los que bebemos sake y hasemos levelensias juntando las manos. Ellos beben licol de lagalto y comen lollitos de plimavela. Ahhh, ellos son nuestlos tladisionales enemigos, son más cobaldes, bajitos y amalillos que nosotlos.

Si atendiésemos la mitad de sus plopuestas montalíamos tal cantidad de fáblicas que en un año agotalíamos las leselvas mundiales de litio y plodusilíamos batelías pala abastesel la demanda de los plóximos dos milenios.  Obviamente, no es esa nuestla intensión. Ahhh, qué lalos son en la plovinsia de Pontevedla.

Pol otla palte, obselvamos que todos ustedes nos mandan caltas explicándonos la idoneidad de sus telenos y poniendo a palil al pueblo de al lado y a sus palselas. Son muy poco caballelosos unos con otlos. Todos quielen negosial conmigo y me envían comida pala complar mi voluntad. Yo ya tenía comida, pelo desde que se hiso pública nuestla intensión de montal la fáblica tenemos en nuestlos almasenes más lacones que litio. Ahhhh, no quielo más lacones ni licol café, y mucho menos figulitas de Salgadelos. Son holibles pala el gusto de un japonés.

Nosotlos tenemos Google Ealth. Cuando tengamos una ubicasión desidida se la halemos sabel. Mientlas tanto déjennos en pas. Lelájense. ¿Pol qué no van a tocal-le los huevos al plesidente de Honda? Déjenme vivil. Ahhhh váyanse todos a tomal por culo.

Sayonala. Ahhhh.

sábado, 20 de noviembre de 2010

O sine. Por Femia Castradora

Por Femia Castradora

Onte choveu e desidin ver unha pelicula.A mín ghústanme mais os documentais de animais , onde podes ver coma unha leona vai casar servos africanos mentras o león queda a durmir baixo unha árbore, que xa lle vale ó tipo. Verghonsa lle tinha que dar. 

Tamén vexo istos que botan de outros lughares do mundo. Así podes ver coma é outra xente, o que fan , onde trabalhan, o que comen, eu qué sei...!

A pelicula empesa cun rapás que tinha un amigho mais velho ca él. Non sei que lío tinha montado o amigho nun alpendre cheo de motores e caixas con luses de cores. O caso é que os dous ían faser probas cun deses chismes e acordaron quedar ó día seghinte para ver coma funsionaba. O día da proba, cando cheghou o rapás resulta que o velho montara o seu invento nun coche que tinha unhas portas que abrían para arriba. Paresía unha aghila ese coche.

O caso é que o rapás era o encarghado de faser a proba, non sei porqué. Cando xa case estaba todo arreghlado para o esperimento, resulta que cheghan uns homes berrando e botando tiros nunha furghoneta. Entón o rapás sae correndo co coche e cando paresía que ía bater contra unhas casas, o coche   vaporísase.  Eu pensei que daquela morría, porque deixou todo cheo de fume e faíscas espalladas pola rúa.

Pero non, ó rapás o que lle ocorre é que (aínda que paresa increíble) está no pasado. No mesmo pobo do que saiu pero  coma vinte anos antes ou así.

Alí atópase con xente que conhese pero todos moito mais mosos. Despois embarúlhase todo. Atopa ó seu pai, que é un calsonasos, e ten que faser que se fagha noivo da sua nai, porque se non se fai, o rapás e a súa familia desaparese dunha foto que leva.

 O protaghonista vai polo pobo arranxando todo para que os seus pais se xunten. E tamén atopa ó velho, que é o que o vai axudar a voltar.

Non soio pasan esas cousas, senón que tamén lle dá tempo de pelexar cunha banda de  fasinerosos maleducados que o queren amolar. Ahí ven a parte que mais me ghustou de todo, que é cando os malos persighen ó rapas cun coche sen capota. Entón él inventa o esqueit (ou monopatín que desíamos antes) para fuxir deles, e non sei coma fai que loghra saír da persecusión sen que lle faghan nada, pero os outros acaban contra un camión que lles bota esterco por riba deles. Foi boísimo, moito  rín.

Despois, no baile onde tinha que xuntar ós seus pais, tamen inventou unha cansión nova, que ghustou moito a todos. Cando a estaba a tocar, mirou para a foto e víu que toda a familia aparese outra ves. Entón sabe que xa cumplíu a súa misión e soio lle queda voltar ó seu tempo.

Volta ó coche e despois de insidensias coa a coordinasión da volta (que se  coche  non ensende, que si o velho case escorregha e cae dun edifisio cando o alarghador do cable desenchúfase...) o rapás consighe, no momento xusto en que cae un raio, vaporisarse e cheghar  ó dia no que empesa a película. E tamén salva ó velho, que coma xa fora avisado, puxo un chaleco anti balas.

E xa. Non hai mais. Logho fixeron dúas continuasións mais, pero  non vos podo desir nada delas. Non as vín.

Por serto, a cansión que vou ponher non ten nada que ver co que vos contei, pero é un xusto tributo a un companheiro fiel da minha vida. Vai por él.

Apertas.

lunes, 15 de noviembre de 2010

Honor y duelos


Por Jano/Cota

En otros tiempos, hasta bien entrado el siglo pasado, el honor era una cualidad necesaria para andar por la vida. Hoy la única persona en el mundo que recibe el título de honorable es el President de la Generalitat de Cataluña, pero es un tratamiento que no tiene por qué obedecer a una realidad. En estos tiempos que tu cuñado sea una persona honorable es lo de menos. Es más importante que tenga una X-Box si lo que quiere es ganarse tu aprecio.

Las cuestiones de honor se resolvían regularmente con la celebración de un duelo. Existía todo un código que regulaba los tipos de duelo, cuestiones que se resolvían con la mediación de padrinos para fijar las normas por las que había de regirse la disputa: a sable, a pistola, a primera sangre, a muerte y así.

La parte que se consideraba ofendida era la que retaba al ofensor. Al principio lo abofeteaba, pero con el paso del tiempo ese acto evolucionó en el más simbólico de arrojar un guante a su cara. El que era retado tenía dos opciones: aceptar el desafío o caer en un deshonor perpetuo, que era peor que la propia muerte. Por otra parte, el vencedor del duelo era considerado como un héroe en todo caso. De alguna manera, si ambos salían vivos del duelo, su honor quedaba restablecido y el asunto se consideraba zanjado  a satisfacción de ambas partes.

A principios del S. XVI el caballero gallego Alonso de Sotomayor, hijo de Pedro Madruga, fue muerto en duelo por el famoso Bayardo. Bayardo había hecho prisionero a Alonso. Tras su liberación, el gallego fue por ahí diciendo que Bayardo no lo había tratado con la cortesía debida entre caballeros. Enterado Bayardo, retó a un duelo a Sotomayor. Los dos, que eran muy chulos, cometieron la imprudencia de emprender la batalla con las viseras de sus cascos levantadas, lo que concedía un plus por valentía. Y por asuntos tan nimios como ese, la gente se jugaba la vida.

Hoy no hay duelos. No porque sean ilegales, pues hay muchas otras cosas que son ilegales, como bajar la basura antes de las diez de la noche y la gente lo hace igual. No hay duelos porque a todo el mundo le importa un huevo su honor. Ya no sirve para nada. Valle-Inclán, que era pobre de solemnidad se vio envuelto en varios duelos. Por eso, sus apuros económicos eran lo de menos. Era considerado un hombre de honor, y en su época eso era más importante que el dinero. En estos tiempos de crisis en que nadie tiene un duro, tampoco nos queda el recurso del honor. Es como un mechero sin gas, que da lo mismo tenerlo que no tenerlo porque no sirve para nada.

Curiosamente, las únicas personas a las que les importa su honor son gente como Belén Esteban, Junior o Maite Zaldívar, que inundan los juzgados de la Plaza de Castilla de denuncias contra gente que atenta contra su honor, como si lo tuvieran.  Esos sí que deberían ser obligados a enfrentarse en un duelo a muerte: "Isabel Pantoja muerta por Dinio en un duelo con sables". Imaginemos las audiencias.

jueves, 11 de noviembre de 2010

Primeira colaborasión. A naturesa e mais eu.


Por Femia Castradora. 

Cando Glub pediume colaborasión, eu deseghida díxenlle que sí. Paréseme un rapás de fiar e con ideas limpias e sinseras.

É unha colaborasión de ighual a ighual, aínda que me metera  de boas a primeiras no seu blog,  él é bó e xeneroso.

 Aínda así, non pensedes que as neghosiasións foron doadas, eu non vou de seghunda de ninghén e non quero imposisións nin sensura. Tamén aviseille dos meus ghustos musicais, que son moi variados e sen ninghunha verghonsa á hora de elexir as cansións. Menos ó Piporro e Manolito el Pescador, pode saír calquer cousa.

Imos ó que imos:

Dende moi nova ghustoume a naturesa. Sempre iba coa xente da aldea cando levaban as vacas ou as ovelhas ó monte e pasábao moi ben. Eses recordos da infansia marcáronme a minha vida, recordade a etapa que pasei na comuna de Alemanha. Aquela esperiensia foi do milhor que me pasou, sen contar a ves que fun vivir ó monte cun cabreiro do que fun mosa.

Ahí si que aprendín cousas!

As cabras son animais moi aghradesidos, porque seghún puiden ver nese verán que pasei no monte, non lle tes que dar de comer tí, senón que comen herbas, toxos e o que atopen por ahí. O que sí , dispérsanse moito. De modo que é nesesario ter un can ou correr moito para  non perder ninghunha.

O meu moso fasía queixos co leite que lle daban os animais e era o que comíamos alá arriba: pan con queixo e para beber, leite de cabra. Eu botaba de menos o licor café, ou no seu defecto a canha de herbas que sempre reconforta e é moi bó dixestivo.

Logho tamén hai que desir que os machos das cabras ou cabróns son moi espesiales. Sempre están a pelexar. Se non pelexan por unha cabra, peléxanse polo territorio e si non, é por que se lles vai a pinsa e empesan a cornasos con quen sexa. Eu penso que creense os donos do mundo, non tenhen consiensia de que hai mais espesies donde eles están. A mín non me caían moi ben e mantinha unha distansia prudensial para non ter problemas con eles. Ás veses, a naturesa é un reflexo da vida mesma.

Coma boto de menos eses días, aquela limpesa de aire, as cabritinhas sempre ó meu carón, xoghando. Tempo despois, sempre vía na tele unha pelicula de debuxos que botaban os sábados despois do xantar. Era dunha nena  que quedaba orfa e ía vivir co seu avó ás montanhas. Qué rapasinha mais ben ghiada, coma axudaba na casa! Ela tamén o pasaba ben alí, retosaba coas  cabras, tinha un can ghrande e moi bó, e logho había amighinhos que a visitaban de cando en ves. Tamén estaba sempre a xoghar nun columpio a carón dun presipisio. Eso  saía cando  botaban a cansión. De seghuro que cando creseu foi unha mulher agherrida e sen medo. Coma ten que ser.

Apertas.

lunes, 8 de noviembre de 2010

Ramoncín.


Jano/Cota

Poco habrá que destacar de los más de 30 años de carrera musical de Ramoncín. En sus comienzos cometió varios errores, entre ellos la elección de un nombre artístico que demuestra que esperaba para sí un recorrido corto como cantante. No tenía fe en sus posibilidades y se hizo llamar Ramoncín, un alias a todas luces imaginado para ser efímero. Son decisiones que luego pesan como una losa. Si hubiese elegido otro nombre, Felipe, por ejemplo, no le hubiera ido mejor, pero tiene más gracia insultar a un tío que se llama Ramoncín que a un Felipe. Como sobrenombre alternativo el público le puso el de "El Rey del Pollo Frito", que es más gracioso, si cabe. Ese fue otro error. La canción estaba dedicada a un ejecutivo de la industria discográfica, pero la letra fue malinterpretada por el público y el apodo se lo quedó el propio Ramoncín. Las canciones de aquel primer disco, por cierto, fueron robadas al coautor, Jero Ramiro, ex-miembro de su banda. Aún no sentía Ramoncín el apego a la propiedad intelectual del que haría gala años después. Tampoco ha desmentido jamás esa acusación ni ha dado un único paso para cerrar las páginas que relatan aquel atraco, incluida la del propio Jero Ramiro. Así, quien sería el paladín de los derechos de autor, comenzó su carrera apropiándose de la autoría de sus primeras canciones.

Luego, su trayectoria artística estuvo llena de altibajos, con claro predominio de los bajos. En los ochenta, años antes de intentar empapelar a un adolescente que se descarga una canción, cantaba una pieza titulada "Hormigón, Mujeres y Alcohol" en la que recomendaba el consumo desmedido de alcohol. Muchos le hicimos caso. Llegó a rozar la dignidad con la yema de los dedos con otro tema, "Como un Susurro", en el que colaboraba Brian May. Alguien, seguramente un representante heroinómano con necesidad de dinero fácil, convenció al guitarrista de Queen de que aquello era una buena idea. No lo era.

Ramoncín siguió dando tumbos. Escribió un "Tocho Cheli", sea eso lo que sea, que nadie necesitaba; se convirtió en un contertulio de aire chulesco, apoyado en ese hablar barriobajero que nunca le abandonó. Se operó la nariz y le quedó peor. Y luego vino la SGAE. Consciente del daño que puede causarse con el robo de una propiedad intelectual, quizás porque él mismo había robado la de sus compañeros, se convirtió en el azote de los top manta. Al respecto, dijo Sabina que en los top manta no había discos de Ramoncín porque estaban más baratos en las tiendas, y es verdad.

Con la SGAE, y eso es un mérito que algún día se le reconocerá, nuestro personaje consiguió algo que nadie había logrado. Ni el Imperio Romano, ni los Reyes Católicos, ni Napoleón: poner de acuerdo en algo a todos los habitantes del Estado español. Por una vez en nuestra larga Historia, mujeres y hombres de izquierdas y derechas, nacionalistas, independentistas, homosexuales, homófobos, blancos, negros, asesinos, misioneros, extranjeros, emigrantes, enanos y bomberos, absolutamente todos, coincidimos en odiar a Ramoncín. Tiene algo de emotivo ver a todo un pueblo unido por una causa común.

Ahora está intentando relanzar su carrera artística, si es que algún día existió. Fue expulsado a pedradas de un festival de Rock, y lo último que sabemos de él, aparte de que cerró el canal de El Jueves en Youtube, es que pisoteó la memoria del pobre Kurt Cobain destrozando una de las emblemáticas canciones de Nirvana sin que nadie lo haya puesto a disposición judicial.

Nadie tampoco se ha preguntado si Ramoncín merece otra oportunidad. Por si acaso, la respuesta está en el viento.

Hablando de viento, podemos ver y escuchar el último intento de suicidio de Ramoncín, "Viento de Otoño".  Aquellos que no estamos especialmente dotados para la danza recibiremos una lección impagable. ¡Así se baila, maestro!

domingo, 31 de octubre de 2010

Carta al secuestrador de Retranca.



Por Jano/Cota.

Querido Jiménez Godoy. Paz y Bien.

En el número que usted secuestró de la Revista Retranca se estrenaba nuestro personaje Nacho Camacho. En realidad todo parte de un desafortunado malentendido que deseamos aclarar: Nacho Camacho no fue creado para la revista Retranca. Nosotros creíamos que lo estábamos enviando a la Revista de Transportistas Católicos (Retransca). Imagínese nuestro desagrado al darnos cuenta del error que nos llevó a meter a nuestro personaje en esa cueva de Retranca, reducto de inmorales izquierdistas, herejes y  borrachos. Tiene usted toda la razón y hace muy bien al secuestrar la revista. Nosotros hubiésemos hecho lo mismo, pero queremos hacerle ver que Nacho Camacho es inocente. Él no tiene nada que ver con esos otros personajes con los que ahora comparte zulo en esa imprenta de Murcia. Nacho se siente solo, tiene miedo y sufre las novatadas de esos otros monigotes a los que usted tiene justamente encerrados. Incluso es probable, Dios no lo quiera, que le estén obligando a comer esos falsos pimientos de Padrón con los que la huerta murciana pretende envenenar al mundo entero y que en sabor, frescura, calidad, textutra y apariencia son totalmente ajenos a los verdaderos pimientos que cultivamos en Galicia. Además, los de ustedes pican todos.

Tampoco nosotros, creadores de Nacho Camacho, tenemos nada que ver con esos otros dibujantes, escritores y guionistas que hacen burla de la Iglesia y cuyas almas tiene usted también secuestradas con todo merecimiento. Ellos y sus creaciones tienen abiertas de par en par las puertas del infierno, eso lo sabemos usted y nosotros. Pero nuestro caso es diferente. Si usted vuelve a ver la única de nuestras tiras en la que hacemos referencia al Santo Padre, no encontrará en ella crítica alguna. Ésta es:


En realidad se trata de una adaptación libre de la encíclica Pascendi Dominici gregis (Todos los griegos son maricones a los ojos de Doménico) y en ella nuestro personaje Nacho Camacho, del que podríamos decir que comparte con usted todo un catálogo de valores, trata de enseñar al joven Junior lo que San Pío X nos transmite a modo de conclusión en su famosa encíclica, que termina con la siguiente frase: "Besarse entre hombres es mariconada".

Nosotros estamos dispuestos a negociar directamente con usted la liberación de Nacho Camacho. Nos preocupa  bien poco la suerte que corran el resto de secuestrados, si es que no están muertos ya, que ojalá lo estén. Como gesto desesperado de buena voluntad, nos hemos currado un nuevo guión para la anterior tira, y estamos en condiciones de presentar un trabajo que, sin duda, será de su agrado. Ahí va:



Para terminar, querido secuestrador, le recordamos un pasaje de la Biblia, que dice textualmente (Salmos 10:14-16):
"Si peco, tú me vigilas, y de mi falta no me disculparás. Si prevarico ¡ay de mí! Si soy inocente, no podré levantar la cabeza, harto de la ignominia y ebrio de penas.
Y si me levanto, tú me cazarás como a un león, y contra mí vuelves a hacer ostentación de tu poder. Cabrón." (La última palabra es de nuestra cosecha).

Atentamente.

Alejandro Viñuela, Jano.
Rodrigo Cota.

viernes, 29 de octubre de 2010

De mineros y héroes.


Por Jano/Cota.

Antiguamente un héroe era un héroe. Hoy ya no hay héroes, quizás por eso nos vemos en la obligación de crearlos, y salen héroes de cada esquina.

Abundan los falsos héroes en ambientes deportivos. Va uno, gana un partido de fútbol y ya es un héroe. "Los héroes de la selección española", dicen, e incluyen hasta a los que no han salido del banquillo. Así tenemos a los héroes del equipo olímpico de hockey hierba, por ejemplo. Nadal es un héroe, Alonso es un héroe y Tiger Woods era un héroe hasta que estrelló su coche contra un árbol mientras escapaba de su esposa despechada, pasando en ese instante a ser un héroe caído, que es peor que ser un antihéroe.


Ahora nos han inventado a los 33 héroes de la mina de Atacama. Hay entre ellos el héroe líder, el héroe simpático, el héroe joven, el deportista, el veterano, el sindicalista, el religioso, el forzudo, el gruñón... Como los siete enanitos, que también eran mineros, pero a lo bestia. Pronto empezaremos a leer cosas como  "declaraciones exclusivas del minero glotón".


Un acto heroico requiere en primer lugar una posibilidad de elección. En una situación dada, el héroe elige realizar la acción que, a riesgo de su integridad o de su vida, considera justa y adecuada. No se cumple esa condición, ni mucho menos, en el caso de los mineros de Chile. Ellos estaban ahí y la mina se derrumbó. Lo que luego hicieron los mineros fue sobrevivir, algo para lo que la naturaleza los diseñó. Lo heroico era bajar a la mina a trabajar todos los días en unas condiciones de seguridad infames, no quedarse allí esperando el rescate, que es lo que hubiésemos hecho todos, principalmente porque era su única opción: esperar el rescate o la muerte. 


Yo, como héroe de ficción prefiero a Superlópez.



Nota: ésta es la primera de una serie de colaboraciones que aparecerán de cuando en cuando, con ilustración de Alejandro Viñuela, Jano y textos de Rodrigo Cota, señaladas con la etiqueta "Colaboración Jano/Cota".

lunes, 25 de octubre de 2010

Las pegatinas del Domund



Tenemos un problema. Por estas fechas, legiones de niñas y niños nos asaltan con las huchas del Domund. Se trata de una campaña anual en la que se recauda dinero con fines caritativos, o así. A cambio de la dádiva te entregan una pegatina. Esa pegatina, que sirve como comprobante de generosidad, suele llevarse en el pecho, a la altura del corazón. En una ciudad como la mía, en la que todos o casi todos nos conocemos, no llevar la pegatina te convierte en un desalmado. Los malos y los cotillas (todo el mundo) se fijan en esas cosas. La gente mira y comenta: "ahí va fulano, que no ha dado al Domund". La pegatina sirve además como una especie de salvoconducto. Si la llevas, no sólo quedas bien y atajas la maledicencia, sino que además la señalas a los niños de las huchas  como prueba de que tú ya has cumplido, para que no te vuelvan a pedir. Y vamos llegando al problema.

Con el advenimiento de  la crisis, nadie tiene dinero para llenar la nevera, mucho menos para el Domund. Hay más gente pidiendo pegatinas a los niños que niños pidiendo dinero a la gente. "Niño, ¿me puedes dar una pegatina para conservar mi prestigio?"

Hay muchas familias que tienen una pegatina. En previsión de lo que habría de venir, tuvieron la precaución de guardarla del año pasado. Cada vez que uno sale, se la pone en el corazón, y cuando vuelve la deja en la entrada para que la pueda utilizar el siguiente. Salen de uno en uno, claro. Como el pegamento ya no cumple su función la sujetan con un chicle que también se lo turnan desde el año pasado. Y eso no es nada. He visto a señoras de buena familia que primero piden al niño la pegatina y una vez que la tienen en su poder echan una moneda imaginaria  en la hucha y huyen a todo correr. Así estan las cosas. Un vecino mío alquila pegatinas a cinco céntimos la hora, que siempre sale más barato que dar una cantidad decente al niño de la hucha.

Mientras escribo estas líneas, me entero de que un caballero muy respetado y conocido en la ciudad fue sorprendido robando una pegatina a punta de navaja. "Más vale pegatina sin honra que honra sin pegatina", le dijo al juez. Y los niños de las huchas, ahora desnutridos, ya no piden sin más. Recurren a trucos de yonqui, en plan "es mejor de pedir que de robar", o directamente "una moneda o te mato" y te enseñan la hucha con el precinto reventado.

Corre el rumor de que Amancio Ortega lleva este año dos pegatinas como muestra de su poderío económico, a modo de galones. Fuentes de toda solvencia si embargo apuntan que las ha conseguido a cambio de cortar el césped al propietario de la imprenta que suministra las pegatinas.

Los Enemigos, "Todo a Cien".

martes, 5 de octubre de 2010

La revuelta de los jilgueros (1978-1982)


El extraño fenómeno conocido como "La Revuelta de los Jilgueros" no ha sido hasta hoy objeto del merecido estudio que requiere. Valgan estas anotaciones como simple aproximación al asunto, en la confianza de que el inexorable paso del tiempo permita en algún momento de un futuro no muy lejano un exhaustivo estudio que nos permita conocer con detalle lo que sucedió.

La llamada "Revuelta de los Jilgueros" dio comienzo a mediados de 1978 y se da por concluida en noviembre de 1982, si bien hay quien sostiene, no sin argumentos, que algunos sucesos protagonizados por algunas de estas aves en los años sucesivos bien pueden tener relación directa o al menos ser consecuencia de los hechos ocurridos en los años precedentes.

Diferentes investigaciones realizadas hasta la fecha, afirman, en nuestra opinión sin fundamento alguno, que la "Revuelta de los Jilgueros" tiene su origen en una inocente frase pronunciada por un locutor de Radio Nacional de España el 24 de junio de 1978, quien antes de dar paso a una canción de Ana Kiro, dijo: "La suave voz de esta chica nos recuerda al dulce trino de un jilguero".

Fuese cual fuese el desencadenante, la inusitada violencia de la respuesta no se hizo esperar: un grupo de jilgueros descontrolados causó tremendos disturbios en Santiago de Compostela. Parapetados tras una barrera de neumáticos ardientes, los jilgueros mantuvieron en jaque a las fuerzas de orden público durante varias horas, dándose luego a la fuga no sin saquear antes varios comercios y causar diferentes destrozos en el mobiliario urbano de la zona. Sucesos similares se produjeron a lo largo de los siguientes años en diferentes ciudades de Galicia, que cobraron especial virulencia en A Coruña, según algunos estudiosos, coincidiendo con el lanzamiento de la canción "Vivir na Coruña". Si bien no es posible establecer una relación de causa-efecto entre ambos hechos, esta teoría vendría a ser refrendada, en opinión del reputado ornitólogo J.James Gallagher por la comprobada presencia de varias bandadas de estas aves en Pontevedra, en la noche del 14 de abril de 1980. Varios testigos, efectivamente, afirman haber visto a un jilguero portando entre sus patas una caja de cerillas. El caso es que esa misma noche se produce el incendio del Teatro Principal y su edificio anexo, el Liceo Casino. ¿Tienen entonces fundamento las versiones que señalan a los jilgueros como directos responsables del incendio?

James Gallagher sostiene que los días precedentes al fatídico 14 de abril una emisora local había radiado con cierta insistencia el "Twist de Pontevedra". No hemos podido comprobar ese dato a pesar de nuestros esfuerzos, pero habremos de insistir en la inconsistencia de la teoría.

Lo único cierto es que el extraño comportamiento de las aves canoras trajo en vilo a la sociedad gallega durante aquellos años, llegando a provocar una enérgica protesta ante las autoridades, incapaces de controlar a los jilgueros. Como toda explicación, el entonces ministro del Interior, Juan José Rosón, afirmó: "es que los cabrones vuelan, y así no es".

Quienes siempre hemos admirado y hoy lloramos a Ana Kiro deseamos que algún día se esclarezca el caso de "La Revuelta de los Jilgueros", en la absoluta certeza de que solamente una torticera interpretación de los hechos, una gran dosis de maledicencia y una falta absoluta de rigor han dado lugar a la falsedad histórica que se ha ido imponiendo sobre los verdaderos motivos de la "Revuelta de los Jilgueros". Es preciso que el caso sea esclarecido cuanto antes, para evitar que la falsedad se convierta en un dogma petrificado.